Sad powszechny, II Ka 231/18

(1), A. K.

(1), K. P.

(1), M. S.

(1)i M. Ś. oskarżonych o przestępstwo z art. 56 ust. 3 i inne ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionych przez obrońców wszystkich oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z 26.04.2018 r. sygn. akt II K 286/15 1. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż: - oskarżonego K. P.

(1)uznaje za winnego tego, że w nieustalonych dniach w okresie od 2003 r. do 2006 r. w K. działając z góry powziętym zamiarem posiadał wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii znaczną ilość środków odurzających i psychotropowych w postaci co najmniej 100 gramów marihuany i 20 gramów amfetaminy, które nabył od T. Ł.

(1), tj. przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4§1 kk i za to na podst. art. 62 ust. 2 ww. ustawy skazuje go na karę 6 ( sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, - obniża wysokość orzeczonej wobec oskarżonego K. P.

(1)w punkcie IX stawki dziennej do 20 ( dwudziestu) zł i skraca orzeczony wobec niego w punkcie VII okres próby do 2 (dwóch) lat, - obniża orzeczoną w punkcie I wobec oskarżonego J. B.

(1)karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku oraz wysokość stawki dziennej do 20 (dwudziestu) zł, - eliminuje z opisu przypisanego oskarżonej A. K.

(1)w punkcie II przestępstwa znamię „znaczna ilość”, za podstawę skazania przyjmuje art. 62 ust. 1 wymienionej tam ustawy i na podst. art. 62 ust. 1 ww. ustawy skazuje oskarżoną A. K.

(1)na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz skraca orzeczony wobec niej w punkcie III okres próby do 2 ( dwóch) lat, - obniża orzeczoną w punkcie X wobec oskarżonego M. S.

(1)karę pozbawienia wolności do 6 (sześciu) miesięcy i orzeczoną w punkcie XIII wysokość stawki dziennej do 20 (dwudziestu) zł oraz skraca orzeczony wobec niego w punkcie XI okres próby do 2 (dwóch) lat, - obniża orzeczoną w punkcie XIV wobec oskarżonego M. Ś. karę pozbawienia wolności do 6 ( sześciu) miesięcy, orzeczoną w punkcie XVI karę łączną pozbawienia wolności do 6 (sześciu) miesięcy i orzeczoną w punkcie XIX wysokość stawki dziennej do 20 ( dwudziestu) zł oraz skraca orzeczony wobec niego w punkcie XVII okres próby do 2 ( dwóch) lat, 2. Utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy w pozostałej części. 3. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów M. S.

(2), P. B. , R. S. , K. A. i K. G. kwoty po 516,60 zł z tytułu nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonym z urzędu w postępowaniu odwoławczym. 4. Zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu państwa za postępowanie odwoławcze wydatki po 1/5 części oraz opłaty za obie instancje w kwotach: - 110 zł od A. K.

(1), - 220 zł od K. P.

(1), - po 240 zł od M. S.

(1)i M. Ś. , - 580 zł od J. B.

(1), - wskazane w punkcie XXI zaskarżonego wyroku wydatki zasądza po 1/5 części. Marek Ziółkowski Waldemar Cytrowski Robert Rafał Kwieciński II Ka 231/18 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Koninie wyrokiem z 26.04.2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 286/15 uznał: - oskarżonego J. B.

(1)za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk , art. 65§1 kk i art. 4§1 kk i za to na podst. art. 56 ust. 3 ww. ustawy w zw. z art. 64§2 kk skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w liczbie 100 stawek dziennych po 40 zł, - oskarżonego M. S.

(1)za winnego popełnienia przestępstwa z art. 62 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i art. 4§1 kk i za to na podst. art. 62 ust. 2 ww. ustawy skazał go na karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby, w którym oddał go pod dozór kuratora, a nadto na karę grzywny w liczbie 60 stawek dziennych po 40 zł. Wyrok zaskarżyli obrońcy, którzy zarzucili mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a nadto obrońca oskarżonego J. B. zarzuciła rażącą niewspółmierność orzeczonej kary. W oparciu o te zarzuty obrońcy wnieśli o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych. Błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź z niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Żadnego jednak z tych błędów nie popełnił Sąd I instancji. Sąd ten bowiem nie tylko przeprowadził wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, ale też w oparciu o wskazane w art. 7 kpk kryteria prawidłowo je ocenił i z oceny tej wywiódł jedyny logiczny wniosek, że oskarżoni swoim zachowaniem wypełnili znamiona przypisanych i przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd I instancji w prawidłowo sporządzonym, a więc spełniającym kryteria art.424 kpk uzasadnieniu wykazał dlaczego takie ustalenia poczynił. Sąd odwoławczy w pełni tę ocenę podzielając, by jej tu ponownie nie przytaczać, powołuje się na nią, czyniąc z niej integralną część niniejszego uzasadnienia. Ustalone zatem przez Sąd wersje, jeżeli tylko nie opierają się na ocenach dowolnych i są logicznie poprawne czynią zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych bezzasadnymi, natomiast uzasadnienia takich zarzutów opierają się na ocenach dowolnych. Taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Pomówienie jest jednym z rodzajów wyjaśnień osoby zainteresowanej wynikiem procesu. Istnieją dwa rodzaje pomówień. Do pierwszego z nich należą te pomówienia, w których współoskarżony, zapierając się własnej winy pomawia inną osobę, przeważnie współoskarżonego o popełnienie przestępstwa. Do drugiego należy pomówienie, które umownie określić można jako pomówienie złożone. Zachodzi ono wtedy, gdy oskarżony przyznaje się do winy, twierdząc jednocześnie, że także inna osoba ( z reguły współoskarżony) brała udział w przestępstwie, które jest przedmiotem osądu w danej sprawie. W jednej i drugiej sytuacji wspomniany dowód jest dowodem, który ze względu na zainteresowanie osoby pomawiającej powinien być poddany szczególnie wnikliwej ocenie z jednoczesnym rozważeniem, czy istnieją dowody potwierdzające bezpośrednio lub choćby pośrednio wyjaśnienia pomawiającego, a nadto czy wyjaśnienia te są logiczne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne ( wyrok z 6.02.1970 r. IV KR 249/69, OSNKW 1970,z. 4-5, poz. 46). Pomówienie współoskarżonego - nawet następnie odwołane - może być dowodem winy, jeżeli spełnia odpowiednie warunki. Przede wszystkim dowód taki powinien podlegać szczególnie wnikliwej i ostrożnej ocenie ze strony sądu, który powinien zbadać, czy tego rodzaju pomówienie jest zgodne z doświadczeniem życiowym, logiką zdarzeń oraz znajduje oparcie w innych dowodach. Taką analizę zeznań świadków T. Ł. i A. K. przeprowadził sąd pierwszej instancji. W szczególności należy podkreślić, iż ww. świadkowie przyznali się do przestępstw, w popełnieniu których, w zakresie im przypisanym, uczestniczyli również oskarżeni J. B. i M. S. . Nie mieli też oni żadnego interesu, ani procesowego ani osobistego w tym aby fałszywie ich oskarżyć i złożyć wobec nich fałszywe zeznania. Oskarżeni J. B. i M. S. byli bowiem jednymi z wielu i to wskazanymi w dalszej kolejności, a nadto mniej istotnymi sprawcami przestępstw, o których zeznawali T. Ł. i A. K. . Nie musieli zatem ich wskazywać. Dla skorzystania bowiem ze wskazanej w art. 60§3 kk instytucji wystarczyło T. Ł. i A. K. wskazanie jako współdziałających w popełnieniu przestępstwa tylko dwóch innych osób. Z kolei skorzystanie na podstawie ww. przepisu z obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, wymuszało wręcz na nich złożenie prawdziwych informacji, które musieli potwierdzić w postępowaniu karnym – art. 540a pkt 1 kpk . Nie można też abstrahować od tego, iż – jak wynika z załączonych do sprawy wyroków wydanych w innych sprawach – ujawnione przez nich informacje dotyczące działalności przestępczej innych osób prawomocnie potwierdziły się. W niniejszej sprawie natomiast częściowo przyznał się oskarżony K. P. . Aczkolwiek na sprawstwo oskarżonego J. B. wskazują tylko zeznania A. K. , to jednak zeznania te są konsekwentne, w tym również złożone w trakcie konfrontacji. Na ich zgodność z rzeczywistością wskazuje fragment, w którym świadek A. K. zeznaje w jaki sposób oskarżony z nim się ostatecznie rozliczył, tj. telefonicznie przekazał mu numer karty „telegrosik” o wartości 400 zł. Otrzymał nadto od oskarżonego list z przeprosinami za to, iż nie mógł się wcześniej z nim rozliczyć. O tym natomiast czy oskarżony handluje narkotykami i jakie z tej działalności ma dochody zwykle rodzice nie wiedzą. Z kolei na sprawstwo oskarżonego M. S. wskazują nie tylko konsekwentne, w tym również złożone w trakcie konfrontacji zeznania T. Ł. , ale również zeznania A. K. który zeznał, iż Ł. zaopatrywał S. w narkotyki. Częściowo zasadny okazał się zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego J. B. kary. Przy jej wymiarze należało bowiem uwzględnić młody wiek oskarżonego, a nadto znaczny upływ czasu od popełnienia przestępstwa. Z drugiej jednak strony oskarżony ten odpowiadał jak multirecydywista, a po popełnieniu przypisanego mu przestępstwa był wielokrotnie karany. Nie można też abstrahować od tego, iż wprowadzał do obrotu narkotyki liczone nawet w kilogramach. Dlatego Sąd odwoławczy obniżył orzeczoną wobec oskarżonego J. B. karę bezwzględnego pozbawienia wolności do roku, a wysokość stawki dziennej grzywny do 20 zł – art. 33§3 kk . Ze względu na tzw. wewnętrzną sprawiedliwość wyroku Sąd obniżył również kary pozostałym oskarżonym, którzy posiadali znacznie mniejszą ilość narkotyków niż oskarżony J. B. . Dlatego Sąd odwoławczy obniżył również kary oskarżonemu M. S. do 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz wysokość stawki dziennej grzywny do 20 zł – art. 33§3 kk , a nadto skrócił okres próby do 2 lat. Oskarżony ten bowiem nie był wcześniej karany, a nadto od popełnienia przestępstwa upłynął już znaczny okres. Marek Ziółkowski Waldemar Cytrowski Robert Rafał Kwieciński