Sad powszechny, II K 364/17

(1)z małoletnią W. K. tj. o przestępstwo z art.233§1 kk I. oskarżoną D. L. uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu, II. na podstawie art.632 pkt 2 kpk koszty procesu ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II K 364/17 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Przed Sądem Rejonowym w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich prowadzona była sprawa o sygn. akt III Nsm 391/16 z wniosku H. G. o ustalenie miejsca pobytu małoletniej W. K. oraz z wniosku A. Ł.

(1)o ustanowienie rodziny zastępczej. W dniu 10 lutego 2017 r. w przedmiotowej sprawie, po uprzedzaniu o odpowiedzialności karnej z art. 233§1 kk , w charakterze świadka przesłuchana został D. L. . (dowody: k.29-232) W toku przesłuchania odpowiadając na pytanie pełnomocnika H. G. zeznała, że słyszała o plotkach na temat kontaktów seksualnych A. Ł.

(1)z małoletnią W. . Mówił jej o tym wujek Z. L. , gdy w Święta Bożego Narodzenia 2016 r. był u ojca H. L. . Wujek mówił, że rozpowiadane są takie plotki po wsi. (dowody: protokół k. 285) W dniu 29 marca 2017 r. w tej samej sprawie przed Sądem Rodzinnym w charakterze świadka został przesłuchany Z. L. . Wymieniony zeznał, że nie mówił takich rzeczy. Na święta był u brata H. L. , ale nie było tam D. L. ani H. G. . Nie rozmawiał z nikim na temat tych kontaktów seksualnych. Zeznał, że ostatni raz rozmawiał z D. L. na pogrzebie matki W. . Nie kontaktuje się z nią telefonicznie. (dowody: protokół k. 386, protokół skrócony k. 195-196) D. L. oskarżona została o to, że w dniu 10 lutego 2017r., będąc przesłuchiwaną przez Sąd Rejonowy w Kętrzynie Wydział III Rodzinny i Nieletnich, w sprawie o sygn. akt III Nsm 391/16 w charakterze świadka, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z art.233§1 kk zeznała nieprawdę, w ten sposób, iż podała, że słyszała od Z. L. o kontaktach seksualnych A. Ł.

(1)z małoletnią W. K. , tj. o przestępstwo z art.233§1 kk D. L. początkowo nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, że w Sądzie nie mówiła, że słyszała bezpośrednio od Z. L. o kontaktach seksualnych A. Ł.

(1)z małoletnią W. . Nie wie dlaczego z protokołu rozprawy tak wynika. To H. L. – jej ojciec mówił, że słyszał od Z. L. o tych kontaktach. Musiało dojść do nieporozumienia, w protokole prawdopodobnie źle zapisano jej słowa. Następnie przyznała, że mogło tak być, że tak zeznała, ale już tego dobrze nie pamięta, jednak ostatecznie w swoich pisemnych oświadczeniach wycofała się z tych wyjaśnień. (wyjaśnienia oskarżonej k.277-278) Sąd zważył, co następuje: Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej, w części w jakiej nie przyznała się ona do popełnienia zarzucanego jej czynu, bowiem zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, w tym przed wszystkim zeznania Z. L. , nie dały podstaw do ich podważenia. W tym miejscu podnieść należy, iż nie można oprzeć się wrażeniu, że oskarżona składając wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego nie rozumiała treści stawianego zarzutu, stąd jej zmienne oświadczenia w tym zakresie. Najistotniejsze znacznie w niniejszym postępowaniu bezsprzecznie mają jednak zeznania Z. L. . Zeznania takie jako stanowiące podstawę odpowiedzialności karnej oskarżonej muszą być niepodważalne, nie budzące wątpliwości. Zeznania wskazanego świadka na taką ocenę nie zasługują. Świadek Z. L. w postępowaniu przygotowawczym zeznał, że widział się wprawdzie w Święta Bożego Narodzenia 2016 r. z D. L. (czemu zaprzeczał w trakcie przesłuchania przed sądem rodzinnym), ale rozmawiali tylko ogólnie o utrzymywaniu kontaktów seksualnych rodziców z dziećmi, że takie przypadki się zdarzają, natomiast nie mówił o kontaktach A. Ł. z W. , bo nic o nich nie wie. Na rozprawie (dwukrotnie) zeznał natomiast, że rzeczywiście mówił dla H. G. i D. L. , że chodziły takie plotki, że dochodziło do kontaktów seksualnych między A. Ł. a W. , że oni współżyją. Mówił im jednak, że to tylko plotki, że o tym słyszał, ale to nie są sprawdzone informacje. (k. 348v-349, 389) Możliwość przekazywania takich plotek przez Z. L. potwierdził w swoich zeznaniach A. Ł.

(1), który zeznał, że wprawdzie Z. L. temu zaprzeczał, ale jego zdaniem mógł po pijaku coś takiego powiedzieć, bowiem jeździł do D. , popijali, a H. G. zbierał różne informacje na jego temat. H. G. – konkubent oskarżonej i H. L. – ojciec oskarżonej skorzystali z prawa do odmowy zeznań. W świetle omówionego materiału dowodnego, brak jest jakichkolwiek dowodów, że oskarżona D. L. będą przesłuchiwana w sprawie I. N. 391/16 zeznała nieprawdę. Wskazać przy tym należy, iż samo sformułowanie zarzutu budzi wątpliwości, co mogło być przyczyną niepewnych i zmiennych wyjaśnień oskarżonej oraz zeznań świadka Z. L. . Mianowicie pominięto istotną kwestię, która wynika wprost z protokołu rozprawy z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie I. N. 392/16 (protokołem jest nagranie z rozprawy), nie została natomiast zawarta w protokole skróconym, iż D. L. nie mówiła o sprawdzalnych informacjach, faktach, zeznała, na zadane pytanie, że słyszała plotki o kontaktach seksualnych Ł. z małoletnią, o których mówił wujek Z. podczas pobytu u jej ojca na święta. Z. L. nie mówił zatem, że o Ł. utrzymywał kontakty seksualne z W. , tylko że takie są plotki, że ludzie tak mówią. Tak też wynika z jego zeznań złożonych na rozprawie w niniejszej sprawie i tak zeznała w toku rozprawy w dniu 10 lutego 2017 r. w sprawie I. N. 391/16 przed Sądem Rodzinnym D. L. . Natomiast treść zarzutu sugeruje, że chodziło o fakty, informacje na temat Ł. . Zarzut brzmi „… zeznała nieprawdę, w ten sposób, że słyszała …. o kontaktach seksualnych…”. Tymczasem plotka to tylko pogłoska, często nieprawdziwa i szkodliwa dla czyjeś reputacji, wiadomość przekazywana z ust do ust, która traci swoje pierwsze prawdziwe znaczenie. W kontekście powyższego okoliczność czy plotki te oskarżona słyszała bezpośrednio od Z. L. czy przekazał je jej ojciec H. L. nie ma znaczenia. Z. L. zeznał bowiem, że z bratem H. na pewno o tym rozmawiał. W tym stanie rzeczy można co najwyżej rozważyć zarzut zniesławienia A. Ł.

(1). Abstrahując jednak od powyższego w świetle zeznań świadka Z. L. złożonych na rozprawie, brak jest jakiekolwiek podstaw do uznania oskarżonej winną składnia fałszywych zeznań. Podnieść przy tym należy, iż w niniejszym stanie faktycznym nawet w przypadk,u gdyby Z. L. zaprzeczył, że przekazywał takie plotki D. L. nie sposób obu tych wersji zweryfikować i jednoznacznie uznać czy to D. L. czy Z. L. zeznają niezgodnie z prawdą. Wskazać jedynie należy w tym miejscy, iż Z. L. w toku niniejszego postępowania zmieniał i prostował swoje zeznania złożone przed Sądem Rodzinnym w kilku kwestiach. Początkowo wskazywał, że w ogóle w święta nie widział się z D. L. , następnie w toku niniejszego postępowania przygotowawczego przyznał, że rzeczywiście widzieli się. Podobnie było również z informacjami przekazywanymi na temat A. Ł. , np., co do planowanego rozwodu z panią K. , czy faktu telefonicznego kontaktowania się Z. L. się z D. L. . Odnośnie tej ostatniej okoliczności oskarżona wykazała, przedkładając wykazy połączeń telefonicznych, że Z. L. utrzymywał z nią kontakt telefoniczny, czemu ten pierwotnie również zaprzeczał. Z uwagi na powyższe rozbieżności i nieścisłości zeznania świadka Z. L. nie mogą i nie mogły w ocenie Sądu stanowić wiarygodnej podstawy ustaleń faktycznych, podstawy oskarżenia i uznania winy oskarżonej. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 17§1 pkt 1 kpk uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 233§1 kk . Zgodnie z treścią art. 632 pkt 2 kpk koszty procesu w tym stanie rzeczy ponosi Skarb Państwa.