Sad powszechny, VI Ka 795/18

Sygnatura akt VI Ka 795/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Arkadiusz Łata Protokolant: Igor Ekert przy udziale M. K. Przedstawiciela Komendy Miejskiej Policji w G. po rozpoznaniu w dniach 25 września 2018 r., 11 października 2018 r., 23 października 2018 r. sprawy I. B. ur. (...) w O. córki J. i J. obwinionej z art. 97 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2018 r. sygnatura akt III W 44/18 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk , art. 109 § 2 kpw i art. 119 § 1 kpw

1. zmienia punkt 1 zaskarżonego wyroku, przyjmując iż nieprawidłowe zaparkowanie samochodu S. numer rejestracyjny (...) miało miejsce przy ulicy (...) w G. ;
2. w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;
3. zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych) oraz wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 30 zł (trzydzieści złotych). Sygn. akt VI Ka 795/18 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje. Apelacja obwinionej okazała się skuteczna jedynie o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało zmienić pkt 1 zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że nieprawidłowe zaparkowanie samochodu S. numer rejestracyjny (...) miało miejsce przy ulicy (...) w G. . Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uzupełniony następnie w postępowaniu odwoławczym uprawniał ponad wszelką wątpliwość na przedstawione niżej wnioski. I tak w pierwszym rzędzie samochód osobowy S. o wskazanym wyżej numerze rejestracyjnym, którego właścicielką była z całą pewnością I. B. został krytycznego dnia zaparkowany nieprawidłowo – tj. w odległości mniejszej aniżeli dopuszczalne 10 metrów od oznaczonego pasami przejścia dla pieszych prowadzącego poprzez ulicę (...) w G. – widocznego na mapie dołączonej do akt sprawy (vide: k – 30) oraz wskazanego szczegółowo na szkicu sytuacyjnym dostarczonym Sądowi Okręgowemu przez Komendę Rejonową Policji w G. (vide: k – 63) i opisanego w protokole oględzin (vide: k – 62). Pojazd pozostawiony został po prawej stronie ul. (...) – patrząc od strony ul. (...) . Okoliczność niewłaściwego zaparkowania wozu była przy tym bezsprzeczna. Jednoznacznie i konsekwentnie podnosił ją w swych zeznaniach świadek D. P. . Dodatkowo informacja tej treści znalazła się w sporządzonej w dniu kolejnym – tj. 19 grudnia 2017 r. notatce urzędowej tego funkcjonariusza. Świadek przesłuchany uzupełniająco przez Sąd odwoławczy (vide: k – 68) wyraźnie wskazał na wspomnianej wcześniej mapie tak przedmiotowe przejście, jak i miejsce zaparkowania samochodu, choć nie był już pewny czy znajdowało się ono po prawej, czy po lewej stronie ul. (...) . Niepewność ta pozostawała dla Sądu Okręgowego w pełni zrozumiała jako naturalne następstwo upływu czasu i efekt procesu zacierania się faktów w pamięci ludzkiej. W świetle relacji policjantki złożonych podczas czynności wyjaśniających i przed Sądem I instancji pewne jednak było, zaparkowanie wozu po prawej stronie. Zeznania D. P. zasługiwały na pełną wiarygodność. Funkcjonariusze patrolu w skład którego wchodził świadek z całą pewnością nie ,,zainteresowaliby się” autem obwinionej, gdyby było ono zaparkowane prawidłowo – w dopuszczalnej odległości od przejścia dla pieszych. Był to jedyny powód interwencji. Policjanci nie podjęliby żadnych czynności w odniesieniu do przedmiotowego samochodu zwłaszcza wówczas, jeśliby pozostawiony on został w głębi ulicy (...) (za załomem budynku oznaczonego na mapie k. 30 cyfrą arabską ,, (...) ” i (...) ) – zgodnie z sugestiami I. B. , gdzie faktycznie nie znajduje się jakiekolwiek oznakowane przejście dla pieszych. Nie byłoby ku temu najmniejszych podstaw. Linia obrony obwinionej sprowadzała się natomiast do próby przekonania Sądu, jakoby pojazd zaparkowany był w tym ostatnim właśnie miejscu (tj. za załomem budynku oznaczonego cyfrą arabską: ,, (...) ” i (...) przy ul. (...) ) – zgodnie z literalną treścią notatki urzędowej oraz zarzutu wniosku o ukaranie, a nadto jakoby policjant dążył do przypisania jej braku zachowania dopuszczalnej odległości od przejścia dla pieszych, jakiego tam nie ma. W świetle zeznań D. P. i wskazania przezeń na mapie, w którym konkretnie rejonie ul. (...) ujawniono nieprawidłowo zaparkowany pojazd S. należący do I. B. , naprowadzony wyżej kierunek rozumowania w oczywisty sposób nie może się ostać. Jedyne uchybienie funkcjonariusza podejmującego czynności (i spisującego w dniu kolejnym notatkę służbową) wyraziło się przeoczeniem, czy też brakiem dostrzeżenia, iż najbliższy budynek po lewej stronie ul. (...) patrząc od strony ulicy (...) (oznaczony na mapie: k-30 cyframi arabskimi: ,, (...) ” i (...) ) nosi ,,podwójne” oznaczenie: (...) i (...) . Nie zmieniało to jednak istoty rzeczy, gdyż nie mogło budzić wątpliwości nieprawidłowe zaparkowanie wozu i punkt, w którym to nastąpiło, jak również, iż sprawcą tego wykroczenia była obwiniona przyznająca, że sama zawsze parkuje auto w tym rejonie. Sąd Okręgowy zmodyfikował jedynie opis czynu przypisanego I. B. dostosowując go do oznaczeń, jakie sama ona podawała. Sąd Rejonowy prawidłowo natomiast ustalił, wskazał i ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary. Została ona dostosowana do stopnia zawinienia obwinionej oraz stopnia szkodliwości społecznej popełnionego przez nią czynu i nie zawiera cech represji nadmiernej. Kara ta należycie spełni zatem swe cele zapobiegawcze, wychowawcze i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd Okręgowy w pozostałej części utrzymał tym samym zaskarżony wyrok w mocy. O wydatkach postępowania odwoławczego oraz o opłacie za drugą instancję orzeczono jak w pkt 3 wyroku niniejszego.