Sad powszechny, III C 1390/16

Sygn. akt III C 1390/16 Sygn. akt III C 1390/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 marca 2017 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie Wydział III Cywilny w składzie: Przewodniczący – Sędzia Sądu Rejonowego Anna Szarek Protokolant – stażysta A. G. po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 roku w Szczecinie na rozprawie sprawy z powództwa Banku (...) Spółki Akcyjnej w W. przeciwko J. W. o zapłatę I oddala powództwo; II zasądza od powódki Banku (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz pozwanego J. W. kwotę 2 417 (dwóch tysięcy czterystu siedemnastu) zł tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE wyroku z dnia 3 marca 2017 roku /w postępowaniu uproszczonym/ W dniu 3 kwietnia 2016 r. Bank (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. wniosła przeciwko J. W. pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zapłatę kwoty 7 261,31 zł wraz z odsetkami umownymi od kwoty 7 200 zł w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że strony 18 stycznia 2013 r. zawarły umowę kredytu. W związku z powyższym pozwany zobowiązany był do dokonywania w okresie objętym umową spłaty rat kredytu wraz z odsetkami w miesięcznych ratach na rachunek bankowy do obsługi umowy w terminach i kwotach określonych w umowie. Pomimo ciążącego na pozwanym obowiązku nie wywiązał się on z postanowień umowy – nie dokonywał płatności w ustalonych kwotach i terminach. W związku z brakiem płatności ze strony pozwanego powód był zgodnie z umową uprawniony do jej wypowiedzenia, co też uczynił, wzywając do zapłaty pozostałej kwoty zadłużenia. Pozwany nie dokonał spłaty mimo otrzymania wezwanie do zapłaty, w związku z czym konieczne stało się dochodzenie zapłaty przed sądem. W dniu 17 maja 2016 r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (ówczesna sygnatura akt VI Nc-e 643974/16). W dniu 25 maja 2016 r. J. W. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty z 17 maja 2016 r., w którym wniósł o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu wskazał, że nie otrzymał przedsądowego wezwania do zapłaty, nie zawierał z powódką umowy o kredyt, a także, że terminowo wywiązuje się z innych zobowiązań wobec banku. W dniu 1 czerwca 2016 r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie na podstawie przepisu art. 505 [36] §1 k.p.c. postanowił o przekazaniu sprawy do rozpoznania sądowi właściwości ogólnej pozwanego. Zarządzeniem z 5 października 2016 r. Przewodnicząca wezwała pełnomocnika powódki do przedłożenia dowodów z dokumentów powołanych w treści pozwu wraz z ich odpisami dla strony przeciwnej i podania okoliczności na jakie dowody te mają być przeprowadzone, w terminie dwutygodniowym, pod rygorem pominięcia dowodów zgłoszonych w pozwie. W dniu 24 listopada 2016 r. pełnomocnik powódki wniósł o przedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów wymienionych jako załączniki do pozwu, w związku z „wysokim stopniem formalizacji procesu obiegu dokumentacji w firmie powoda”. W dniu 23 lutego 2017 r. J. W. , reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, złożył odpowiedź na pozew. Wniósł o oddalenie powództwa w całości podnosząc, że strony nie zawarły umowy kredytu w dniu 18 stycznia 2013 r., wierzytelność nie istnieje – powódka nie wykazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających żądanie pozwu. Wskazał również, że pozwanego z powódką łączyły inne umowy i pozwany posiadał u powódki rachunki bankowe, które zostały zamknięte i rozliczone. Podczas rozprawy w dniu 3 marca 2017 r. pozwany podtrzymał swoje stanowisko. Pismem nadanym dnia 24 lutego 2017 r., dołączonym do akt sprawy 6 marca 2017 r. powódka cofnęła powództwo podtrzymując żądanie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że pozwany po wniesieniu pozwu spłacił całość zadłużenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 9 lipca 2012 r. J. W. zawarł z Bankiem (...) spółką akcyjną z siedzibą w W. umowę prowadzenia rachunku bankowego i wydania karty płatniczej. W dniu 16 grudnia 2016 r. J. W. wypowiedział Bankowi (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W. umowę rachunku bankowego o numerze (...) . W wypowiedzeniu wniósł o przekazanie salda rachunku na rachunek bankowy o numerze PL (...) . W dniu 16 lutego 2017 r. Bank (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. zaświadczyła, że J. W. 16 września 2016 r. zamknął rachunek rozliczeniowy o numerze (...) , otwarty 9 lipca 2012 r. Dowód: - zeznania J. W. (k. 100), - wypowiedzenie umowy z 16 grudnia 2016 r. (k. 93), - zaświadczenie z 16 lutego 2017 r. (k. 94). Sąd zważył, co następuje: (...) Bank (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko J. W. o zapłatę kwoty 7 261,31 zł okazało się bezzasadne i jako takie podlegało oddaleniu. Przedmiotowe roszczenie powódka wywodziła z łączącej strony umowy kredytu z dnia 18 stycznia 2013 r . Zgodnie z treścią przepisu art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe (tekst jednolity z 2002r. Dz. U. Nr 72, poz. 665 ze zmianami) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Zgodnie zaś z ust. 2 umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności: 1) strony umowy; 2) kwotę i walutę kredytu; 3) cel, na który kredyt został udzielony; 4) zasady i termin spłaty kredytu; 4a) w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta polska, szczegółowe zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty kredytu; 5) wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany; 6) sposób zabezpieczenia spłaty kredytu; 7) zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu; 8) terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych; 9) wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje; 10) warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy. Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów zaoferowanych przez pozwanego, co do wiarygodności których nie powziął zastrzeżeń. Nadto nie zostały one zakwestionowane przez powódkę. Uzupełniająco dla ustaleń stanu faktycznego posłużyły zeznania przesłuchanego w charakterze strony J. W. . Powódka natomiast na poparcie zasadności jej roszczenia, oprócz własnych twierdzeń, nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu. Tym samym – wobec zaprzeczenia twierdzeń pozwu przez pozwanego Sąd oddalił powództwo, jako niewykazane co do zasady. Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje (vide wyrok Sądu Najwyższego z 3 października 1969 r., II PR 313/69, Legalis 14124 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 r., I CR 79/82, Legalis 23098). Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie zobowiązania nie może wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06, Legalis 161055 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., II CSK 293/07, Legalis 162518). Na powódce zatem – zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c. – spoczywał obowiązek wykazania, że strony 18 stycznia 2013 zawarły umowę kredytu, z której wywodzi swoje roszczenie, a nadto, że pozwany nie wywiązał się z przyjętego zobowiązania. Należy w tym miejscu podkreślić, iż obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. – fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto, zgodnie z zasadą kontradyktoryjności rządzącą procesem cywilnym rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 k.p.c. ). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – istniała i nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona. Bank (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. nie zaoferowała w sprawie jakichkolwiek dowodów . Zarządzeniem z 5 października 2016 r. – po przekazaniu sprawy z elektronicznego postępowania upominawczego do postępowania zwykłego Przewodnicząca zobowiązała powódkę do przedłożenia dowodów z dokumentów powołanych w treści pozwu wraz z ich odpisami dla strony przeciwnej i podania okoliczności na jakie dowody te mają być przeprowadzone – w terminie dwutygodniowym, pod rygorem pominięcia dowodów zgłoszonych w pozwie. Pismem z dnia 24 listopada 2016 r. pełnomocnika powódki wniósł o przedłużenie terminu do złożenia załączników do pozwu - „w związku z wysokim stopniem formalizacji procesu obiegu dokumentacji w firmie powoda”. Przedmiotowe dokumenty nie zostały jednak złożone do terminu rozprawy – 3 marca 2017 r., pomimo upływu ponad 3 miesięcy od dnia doręczenia zobowiązania. Konsekwencją bierności powódki było pominięcie wniosków o przeprowadzenia dowodu z dokumentów powołanych w pozwie zgodnie z rygorem nadanym w zarządzeniu z dnia 5 października 2016 roku (umowy z dnia 18 stycznia 2013 roku, wezwania do zapłaty z dnia 13 kwietnia 2016 roku i wyciągu z ksiąg bankowych z dnia 31 marca 2016 roku). Materiał dowodowy sprawy, a ściślej rzecz ujmując jego brak, nie dał podstaw do ustalenia, zgodnie z twierdzeniami strony powodowej, że pozwany J. W. był stroną umowy z dnia 18 stycznia 2013, z której powódka wywodzi swoje roszczenie. Pozwany zaprzeczył, aby był stroną tej umowy wskazując, że co prawda zawarł z powodowym bankiem umowę prowadzenia rachunku rozliczeniowego i karty kredytowej, jednak miało to miejsce w dniu 9 lipca 2012 r., a ponadto umowa ta została rozwiązana i z tego tytułu nie posiada wobec powódki jakichkolwiek zobowiązań, innych zaś umów ze stroną powodową nie zawierał. Dla zasądzenia przez Sąd wskazanej w pozwie kwoty niewystarczające jest samo zgłoszenie żądania, należy je udowodnić zarówno co do zasady jak i wysokości. Obowiązkiem sądu jest ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne, których zaistnienie determinuje możliwość jego skutecznego wpisania (subsumcji) w odpowiednią podstawę prawną. Jeśli ustalenia takiego dokonać nie można, to fakt ten samoistnie niweczy zasadność powództwa i to niezależnie od tego, czy pozwany z kolei udowodnił podstawy faktyczne przyjętej linii obrony czy też nie (tak Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 4 października 2012 r., I ACa 510/12, Legalis nr 743122). Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo w całości. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt II wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w art. 98 §1 k.p.c. , który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw. Na zasądzoną z tego tytułu kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnik pozwanego w kwocie 2 400 zł ustalone na podstawie par. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800 z późn. zm.) oraz 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. 2006 Nr 225 poz. 1635 z późn. zm.). Sygn. akt III C 1390/16 ZARZĄDZENIE S. , dnia 29 marca 2017 r. 1. Odnotować. 2. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powódki. 3. Zobowiązać pełnomocnika powódki do sprecyzowania oświadczenia o cofnięciu pozwu poprzez wskazanie, czy cofa pozew ze zrzeczeniem się roszczenia czy bez zrzeczenia się roszczenia, w terminie tygodniowym, pod rygorem przyjęcia, że cofa pozew bez zrzeczenia się roszczenia. 4. Wykonać zarządzenie w terminie 7 dni. 5. Akta przedłożyć z pismem lub za 21 dni od wykonania z dowodem doręczenia. SSR Anna Szarek