Sad powszechny, III C 314/15

Sygn. akt: III C 314/15 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 września 2015 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Małgorzata Milko Protokolant: stażysta Anna Wojtczak po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. w Szczecinie sprawy z powództwa (...) Bank (...) S. A. z siedzibą we W. przeciwko M. T. o zapłatę

1. oddala powództwo w całości;
2. zasądza od powoda (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. na rzecz pozwanego M. T. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sędzia Małgorzata Milko Sygn. akt: III C 314/15 upr. UZASADNIENIE w postępowaniu uproszczonym Pozwem z dnia 28 marca 2014 roku powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. wniósł do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, którym żądał zasądzenia od M. T. kwoty 1 279,33 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego od dnia 1 marca 2014 roku i kosztami procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że M. T. nie wywiązał się z zawartej w dniu 17 października 2009 roku umowy kredytu i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie. W dniu 11 kwietnia 2014 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, zgodnie z treścią żądania pozwu (ówczesna sygn. akt VI Nc – e (...) ). M. T. zaskarżył nakaz zapłaty sprzeciwem, skutkiem czego postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie, kierując się dyspozycją przepisu art. 505 36 § 1 k.p.c. , stwierdził utratę mocy nakazu zapłaty w całości i przekazał sprawę do rozpoznania tutejszemu Sądowi jako właściwemu do jej rozpoznania według przepisów o właściwości miejscowej ogólnej. W odpowiedzi na pozew złożony w postępowaniu uproszczonym M. T. zaprzeczył zasadności żądania pozwu tak co do zasady jak i wysokości, a nadto podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. W dniu 17 marca 2014 roku (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 22 września 2005 roku M. T. zawarł z (...) Bankiem Spółką Akcyjną we W. umowę o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty kredytowej VISA C. , na podstawie której bank zobowiązał się do wydania pozwanemu karty kredytowej VISA C. uprawniającej go do korzystania z limitu w wysokości 1 000 zł oraz obsługi i rozliczania operacji dokonanych przy użyciu karty kredytowej, a pozwany – do zapłaty zobowiązań wynikających z wykonanych operacji wraz z należnymi opłatami i prowizjami związanymi z umową. Bank uprawniony był do pobierania odsetek od wykorzystanego limitu kredytowego oraz opłat i prowizji za korzystanie z karty w wysokości określonej w Tabeli Opłat i Prowizji. Odsetki za transakcje bezgotówkowe i gotówkowe naliczane są od kwoty transakcji w trybie dziennym, począwszy od daty zaksięgowania transakcji na rachunku karty do dnia spłaty zadłużenia. Bank generuje, a następnie udostępnia raz w miesiącu w terminie określonym w umowie, zgodnie z dyspozycją posiadacza rachunku karty dotyczącą sposobu udostępniania, wyciąg z rachunku karty zawierający między innymi zestawienie transakcji gotówkowych i bezgotówkowych za dany okres rozliczeniowy. Posiadacz rachunku karty zobowiązany jest do wpłacenia na rachunek karty kwoty wymaganej spłaty minimalnej w terminie wskazanym na wyciągu. Dowód: - umowa o kartę kredytową z dnia 22.09.2004r. k. 54, - Regulamin wydawania i użytkowania kart kredytowanych VISA C. L. Banku k. 32 – 41, - Tabela Opłat i prowizji dla limitu kredytowego VISA C. L. Banku k. 43 –
3. W dniu 30 kwietnia 2013 roku (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. wystawiła wyciąg z ksiąg Banku, w którym stwierdziła, że w księgach widnieje wymagalne zadłużenie M. T. z tytułu umowy z dnia 22 września 2004 roku przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty kredytowej VISA C. , którego wysokość na dzień wystawienia wyciągu wynosi 1 066,20 zł i obejmuje: - należność główną w kwocie 611,86 zł, - odsetki za okres od dnia 22 września 2004 roku do dnia wystawienia wyciągu w kwocie 429,17 zł, - opłaty i prowizje w kwocie 25,17 zł. Dowód: - zestawienie transakcji na rachunku k. 19 – 31, - wyciąg z ksiąg banku z dnia 30.04.2013r. k. 42, (...) Bank (...) Spółka Akcyjna we W. przeciwko M. T. o zapłatę kwoty 1 066,20 zł wpłynął do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie w dniu 13 maja 2013 roku. Niesporne. Sąd zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 316 § 1 k.p.c. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Pismo powoda z dnia 17 marca 2014 roku wprawdzie zostało nadane na poczcie przed dniem zamknięcia rozprawy, jednakże faktycznie wpłynęło do Sądu już po zamknięciu rozprawy i wydaniu wyroku. Dlatego też zawarte w jego treści oświadczenie o cofnięciu pozwu i wniosek o odstąpienie od obciążania kosztami procesu nie mogły stanowić podstawy orzeczenia w sprawie. Powództwo okazało się nieuzasadnione. Powód, jak wynika z treści uzasadnienia żądania pozwu, wywodzi roszczenie z umowy o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty kredytowej VISA C. z dnia 22 września 2004 roku, na podstawie której powód oddał pozwanemu do dyspozycji określony limit kredytowy, a pozwany zobowiązał się do spłaty wykorzystanego limitu zgodnie z treścią wyciągów transakcji z rachunku karty kredytowej. Zgodnie z treścią przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 2012 roku o elektronicznych instrumentach finansowych (tekst jednolity z 2012 roku, poz. 1232) przez umowę o kartę płatniczą wydawca karty płatniczej zobowiązuje się wobec posiadacza karty płatniczej do rozliczania operacji dokonanych przy użyciu karty płatniczej, a posiadacz zobowiązuje się do zapłaty kwot operacji wraz z należnymi wydawcy kwotami opłat i prowizji lub do spłaty swoich zobowiązań na rachunek wskazany przez wydawcę. W pierwszej kolejności rozważenia wymagała zasadność podniesionego przez pozwanego w odpowiedzi na pozew złożony w postępowaniu uproszczonym zarzutu przedawnienia roszczenia. Uznanie bowiem tego zarzutu za zasadny skutkowałoby już z tego powodu oddaleniem powództwa, gdyż roszczenie przedawnione – wobec skorzystania przez pozwaną z uprawnienia do uchylenia się od jego zaspokojenia – nie może być skutecznie dochodzone. (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 10 listopada 1995 r., III CZP 156/95, OSNC 3/96, poz. 31 ). Zgodnie z treścią przepisu art. 117 § 1 i 2 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. o upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. Przepis art. 118 k.c. stanowi natomiast, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Zważywszy, że do oceny stosunku prawnego winny być stosowane przepisy obowiązujące w dacie jego nawiązania, zastosowanie znajdzie przepis art. 6 cytowanej ustawy o elektronicznych instrumentach finansowych, zgodnie z treścią którego roszczenia z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniają się z upływem 2 lat, przy czym jeżeli posiadacz karty kredytowej zaprzestał wpłacania minimalnej kwoty zadłużenia podawanej każdorazowo w doręczanych mu wyciągach bankowych, bieg dwuletniego terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę tych kwot rozpoczyna się z upływem dnia wskazanego w wyciągu jako termin zapłaty kwoty minimalnej, nie zaś dopiero po wyczerpaniu limitu kredytu, ustalonego w umowie ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2008 r., I CSK 243/08, OSNC 2010/1/16 ). Z uwagi na to, że pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia, na powodzie – zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 k.c. – spoczywał obowiązek wykazania, że pozwany nie wywiązał się z terminowego regulowania należności wynikających z umowy o przyznanie limitu kredytowego i wydanie karty kredytowej VISA C. z dnia 22 września 2004 roku, a nadto wysokość żądanych kwot z tego tytułu, jak również w jakiej dacie roszczenie wynikłe z przedmiotowej umowy stało się wymagalne . Należy w tym miejscu podkreślić, iż obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. – fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 k.p.c. ). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona. Z treści złożonych przez powoda dokumentów wynika co – w ramach łączącej strony umowy - było przedmiotem zobowiązania stron, a także, że roszczenie wobec pozwanego stało się wymagalne w dniu 22 września 2004 roku. Roszczenie z tego tytułu uległo zatem w dniu 22 września 2006 roku. Wniesienie pozwu do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie w dniu 13 maja 2013 roku nie mogło zatem wywołać skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Powód nie wykazał aby w okresie do dnia 22 września 2006 roku podjął inne czynności, które zgodnie z treścią przepisu art. 123 k.c. , skutkowałyby przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Materialnoprawnym skutkiem podniesienia zarzutu przedawnienia, jest możność odmowy spełnienia świadczenia przez dłużnika. Przedawnione roszczenie nie wygasa, lecz przekształca się w roszczenie naturalne, co oznacza w tym wypadku pozbawienie tego roszczenia ochrony sądowej. Skutek ten następuje z chwilą skutecznego (następującego po upływie terminu przedawnienia) podniesienia zarzutu przedawnienia, nie zaś z upływem samego terminu przedawnienia. Mając powyższe na uwadze, powództwo należało oddalić. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty te, zgodnie z treścią art. 98 § 3 k.p.c. składa się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego, którego wysokość ustalono na podstawie § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity z 2013 roku poz. 490 ) na kwotę 180 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł. ZARZĄDZENIE
4. Odnotować w kontrolce uzasadnień.
5. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.
6. Doręczyć pełnomocnikowi pozwanego odpis pisma pełnomocnika powódki z dnia 17 marca 2014 roku i wezwać go do podania, czy wyraża zgodę na cofnięcie pozwu bez zrzeczenia się roszczenia, w terminie tygodniowym, pod rygorem przyjęcia, że zgodę wyraża.
7. Wykonać zarządzenie w terminie 14 dni.
8. Akta przedłożyć za 21 dni od doręczenia lub Przewodniczącej Wydziału z apelacją. Sędzia Małgorzata Milko