Sygnatura akt: V W 438/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2018 r. Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie V Wydział Karny w składzie: Przewodniczący – Sędzia Sądu Rejonowego Cezary Jankowski Protokolant – Anna Sobańska bez udziału oskarżyciela po rozpoznaniu w dniu 24.09.2018r. sprawy przeciwko: T. C. - synowi S. i G. , ur. (...) w P. obwinionemu o to, że: w okresie od 29 września 2017 roku do 1 października 2017 roku w godz. 22:00-08:00 w S. na ul. (...) kierując samochodem osobowym marki V. o nr rej (...) podczas parkowania uszkodził zaparkowany samochód marki H. (...) o nr rej. (...) , tj. o czyn z art. 97 kw I. uznaje obwinionego T. C. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu przy czym ustala, iż nastąpił on w okresie od 30 września 2017r. do 1 października 2017r. i za to na podstawie art. 97 kw skazuje go na karę grzywny w kwocie 300 (trzystu) złotych, II. na podstawie art. 119 § 1 kpw , art. 121 § 1 kpw , art. 3 ustęp 1 oraz art. 21 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych , § 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w całości – w łącznej kwocie 130 (stu trzydziestu) złotych, na którą składają się: - zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 (stu) złotych, - opłata w kwocie 30 (trzydziestu) złotych. Sygnatura akt: V W 438/18 UZASADNIENIE W przedmiotowej sprawie ustalono, co następuje: 29 września 2017 roku około godziny 22.00 pokrzywdzona A. K. zaparkowała stanowiący jej własność samochód osobowy marki H. (...) o nr rej. (...) (dalej wskazywany jako samochód marki H. ) przy ulicy (...) w S. - na wyznaczonym miejscu postojowym. 30 września 2017 roku w godzinach południowych pokrzywdzona z bagażnika swojego auta zabierała przedmioty, które przemieściła do swojego mieszkania. Wówczas miała swobodny dostęp do bagażnika swojego samochodu. Obwiniony T. C. w okresie od wymienionego popołudnia 30 września 2017 roku do 1 października 2017 roku do godzin porannych zaparkował stanowiące jego własność (...) o nr rej. (...) (dalej wskazywane jako samochód marki V. ) w miejscu parkingowym posadowionym za miejscem parkingowym, na którym już był zaparkowany samochód marki H. . Obwiniony jest jedynym użytkownikiem samochodu marki V. . Obwiniony parkując swoje auto doprowadził do takiej sytuacji, iż samochód marki V. swoim przodem uderzył w tył samochodu marki H. i wymienione auta pozostały w styczności. Sytuację taką ujawniła pokrzywdzona 1 października 2017 roku w godzinach porannych utrwalając ją w postaci zapisów fotograficznych. Tego samego dnia za wycieraczką auta V. pozostawiła informację z prośbą o kontakt telefoniczny właściciela auta V. . Obwiniony w dacie 2 października 2017 roku spotkał się z mężem pokrzywdzonej. Zaprzeczył temu aby miał doprowadzić do sytuacji jak opisano powyżej. Obwiniony zwrócił się do małżonka pokrzywdzonej słowami: „Parkuję jak parkuję i proszę mi to udowodnić”. W związku ze stanowiskiem obwinionego pokrzywdzona o tym zdarzeniu powiadomiła policję, co skutkowało podjęciem przez policję stosownych czynności w tej sprawie. Na samochodzie marki h. w obrębie tylnego zderzaka ujawniono zarysowania, pęknięcia lakieru, okrągłe wgniecenie powstałe od odwzorowania łba śruby mocującej tablicę rejestracyjną (...) . Dowód: - protokolarne zawiadomienie o wykroczeniu – k. 2, 3, - zeznania A. K. – k. 4, 5, 54, 55, - protokół oględzin samochodu marki H. – k. 7, 8, - dokumentacja fotograficzna - 11- 24, - protokół oględzin samochodu marki V. – k. 27 – 28, - dokumentacja fotograficzna w wydruku wraz z zapisem elektronicznym na nośniku typu pendrive – k. 51, 52, - wyjaśnienia T. C. - w części – k. 29, 30, 53 –
- Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W trakcie postepowania prowadzonego przez policję T. C. odmówił składania wyjaśnień. W toku postępowania sądowego zrelacjonował, iż jest on jedynym użytkownikiem samochodu marki V. , zawsze parkuje swoje auto z zachowaniem zasad ostrożności i to widocznie pokrzywdzona parkując samochód marki H. musiała uderzyć swoim autem w samochód marki V. . W ocenie sądu wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na uwzględnienie, a ich treść - w zakresie przytoczonym jak wyżej - należy jedynie tłumaczyć przyjętą przez T. C. linia obrony, która sprowadza się do tego, aby uniknąć odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Dowód: - wyjaśnienia T. C. - k. 29, 30, 53 –
- Rekonstruując stan faktyczny w tej sprawie oparto się na dowodach wskazanych w początkowej części uzasadnienia w tym na zeznaniach A. K. oraz dowodach z dokumentów w tym zapisów fotograficznych - w wydrukach i zapisie elektronicznym. Zdaniem sądu zeznania pokrzywdzonej w pełni zasługują na uwzględnienie, są one logiczne, spójne, nie ma w nich takich elementów, które wskazywałyby na ich niewiarygodność. Także dowody z dokumentów i zapisów fotograficznych nie budzą żadnych zastrzeżeń, co do utrwalonych czynności procesowych i rejestracji obrazów fotograficznych i z tych względów w ocenie sądu zasługują na uwzględnienie jako pełnowartościowy materiał dowodowy. Wyjaśnienia oskarżonego ze względów, na które wskazano powyżej posłużyły do rekonstrukcji przedmiotowego zdarzenia w zakresie w jakim nie pozostawały w sprzeczności z pozostałymi dowodami. Obwiniony T. C. jest rozwieziony, na swoim utrzymaniu nie ma żadnych osób, pracuje jako krojczy z zarobkiem miesięcznym około 1000 złotych. T. C. nie był karany za wykroczenia i przestępstwa w ruchu drogowym. Dowód: - dane wskazane przez obwinionego co do swojej osoby – k. 29, 53, - informacja z ewidencji kierowców – k.
- Zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia ( art. 46 ustęp 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym ). Obwiniony parkując (...) w taki sposób, że swoim samochodem uderzył w inne auto i ostatecznie zaparkował samochód w styczności z samochodem marki H. z pewnością nie zastosował się do powyżej przywołanego przepisu art. 46 ustęp 1 Prawa o ruchu drogowym . Kierując się zaprezentowaną powyżej oceną dowodów i określonym stanem prawnym sąd uznał sprawstwo i winę obwinionego w zakresie tego, że: w okresie od 30 września 2017 roku do 1 października 2017 roku w S. na ul. (...) kierując samochodem osobowym marki V. o nr rej (...) podczas parkowania uszkodził zaparkowany samochód marki H. (...) o nr rej. (...) , to jest w zakresie czynu z art. 97 kw. Jak wynika z brzmienia powołanego przepisu art. 97 kw odpowiedzialności podlega osoba, która wykracza przeciwko przepisom o bezpieczeństwie i porządku ruchu (innym niż określone w art. 84 -96a Kodeksu wykroczeń ) między innymi na drogach publicznych (a do takich dróg należy ulica (...) w S. ). Przepisem takim jest przytoczone powyżej szczegółowo uregulowanie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym . Sąd dokonał zmiany opisu tego czynu - w odniesieniu do opisu przedstawionego przez oskarżyciela we wniosku o ukaranie - ustalając, iż nastąpił on w okresie od 30 września 2017 roku do 1 października 2017 roku, co w sposób jasny wynika z zeznań A. K. (vide ustalenia w zakresie stanu faktycznego). Zachowanie obwinionego było bezprawne i zawinione, albowiem w realiach niniejszej sprawy nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność karną czynu lub winę sprawcy. Mając na uwadze powyższe sąd uznał T. C. za winnego popełnienia czynu z art. 97 kw. Przy wymiarze kary sąd uwzględnił stopień winy i społecznej szkodliwości czynu obwinionego, który nie jest niski, a także cele kary w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Sąd wziął pod uwagę rangę naruszonych przepisów prawa, czas i miejsce zdarzenia. Sąd uwzględnił również sytuację osobistą i majątkową obwinionego. Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze nagminność wykroczeń w ruchu drogowym na terenie miasta S. . Zdecydowanie na korzyść T. C. sąd poczytał uprzednią jego niekaralność za wykroczenia i przestępstwa drogowe. Mając na uwadze przedstawione uwarunkowania za adekwatną sąd uznał karę grzywny w wysokości 300 złotych. Zdaniem sądu tak ukształtowana kara w pełni osiągnie swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do obwinionego, uwzględnia też potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Obwinionego obciążono kosztami procesu w całości tak jak w punkcie II części rozstrzygającej wyroku nie znajdując podstaw do zwolnienia T. C. od uiszczenia tych należności. SSR Cezary Jankowski