Sygn. akt VI K 697/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 stycznia 2014r. Sąd Rejonowy VI Wydział Karny w Świdnicy w składzie: Przewodniczący SSR Maria Ćwik – Kulczycka Protokolant Katarzyna Możejko po rozpoznaniu dnia 11 lipca 2013r., 15 października 2013r., 19 listopada 2013r., 09 stycznia 2014r. sprawy karnej S. S.
(1)z domu M. urodzonej (...) ., córki S. i C. z domu J. oskarżonej o to, że: w dniu 05 października 2012 roku w S. , woj. (...) , na ul. (...) znieważyła pokrzywdzoną B. M.
(1)obraźliwymi słowami nazywając ją m.in. brudasem tj. o czyn z art. 216§1 kk I. oskarżoną S. S.
(1)uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 216§1 kk , II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. B. kwotę 797,04 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce prywatnej z urzędu, III. na podstawie art. 632 pkt 2 kpk koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa. VI K 697/12 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżona S. S.
(1)oraz oskarżycielka prywatna B. M.
(1)są sąsiadkami i mieszkają na jednym – trzecim piętrze budynku przy ul. (...) w S. . Obie panie są emerytkami, z racji tego, że z powodu złego stanu zdrowia wymagają pomocy innych osób pozostają w zainteresowaniu opieki społecznej. Oskarżona cały czas korzysta z pomocy opieki społecznej, przychodzi do niej opiekunka, która pomaga w załatwianiu codziennych spraw, robi zakupy, wyrzuca śmieci itp. B. M.
(1)również taka opieka został przyznana, ale ponieważ oskarżycielka nie wpuszczała opiekunki do domu - ta forma opieki została jej cofnięta. B. M.
(1)i S. S.
(1)są od wielu lat w konflikcie sąsiedzkim, obie panie kłócą się wyzywają, maja do siebie wzajemne pretensje dot. m.in. spraw związanych ze wspólnymi częściami budynku z których korzystają, a to S. S. żali się, że sąsiadka nie myje korytarza, , że nie wymienia żarówek, że nie płaci za mieszkanie. B. M. z kolei ma m.in. pretensje , że oskarżona stawia worki ze śmieciami na korytarzu, że ją wyzywa od brudasów. W ocenie sąsiadów i dzielnicowego obie kobiety są kłótliwe, męczące i uciążliwe dla sąsiadów. Dowód: - zeznania świadka oskarżycielki prywatnej B. M.
(1)k. 2-3, 120 - wyjaśnienia oskarżonej S. S.
(1)k. 84 - zeznania świadka A. K. k. 190 - zeznania świadka R. F. k. 231 - zeznania świadka J. K. k. 231-232 - wyrok w sprawie tut. Sądu o sygn. akt VI K 1487/03 - wywiady środowiskowe k. 58-59, 65 Ponieważ oskarżyciela prywatna jest osobą, z którą ciężko nawiązać kontakt, jest po wylewach i ma trudności w wysławianiu się i odpowiadaniu na pytania, Sąd powołał biegłego psychologa, który uczestniczył w rozprawie podczas składania przez oskarżycielkę prywatną zeznań, sporządzono również opinię sądowo-psychologiczną dotyczącą świadka. Biegła w swojej opinii stwierdziła, że u B. M.
(1)stwierdza się organiczne zaburzenia funkcji poznawczych i organiczne zaburzenia osobowości. Występują deficyty funkcji poznawczych, w tym osłabienie umiejętności pamięciowych i percepcyjnych. Świadek rozumie znaczenie podstawowych norm społecznych, odtwarza po czasie zdarzenia z dnia codziennego. Biegła dalej stwierdziła osobowościowo – brak wglądu, samokrytycyzmu, skłonność do nadmiernie korzystnej społecznie autoprezentacji, skłonność do obwiniania innych za swoje problemy, labilność emocjonalną, skłonność do nadinterpretacji. Nadto z uwagi na deficyty funkcji poznawczych i cechy osobowości zdaniem biegłej zeznania świadka B. M.
(1)należy traktować z ostrożnością i są one na tyle wiarygodne o ile zostaną potwierdzone przez inne dowody. Dowód: - opinia sądowo psychologiczna k. 115-119, 120 Oskarżona S. S.
(1)nie była nigdy karana sądownie. Dowód: - dane o karalności k. 55 S. S.
(1)nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, zaprzeczyła , aby w dniu 5 października 2012 roku krzyczała na pokrzywdzoną, zaprzecza by miała ją kiedykolwiek wyzywać, aczkolwiek przyznaje, że jest z sąsiadką w konflikcie, który zaczął się od kiedy przestała jej pożyczać pieniądze i dawać jedzenie. W jej ocenie B. M.
(1)jest uciążliwą sąsiadką. Ponadto Sąd zważył co następuje: W przekonaniu Sądu dowody zgromadzone w niniejszym postępowaniu nie dały podstaw do przyjęcia, że oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu. Rzeczą bezsporną jest, że obie kobiety są w ostrym konflikcie, mają do siebie pretensje o różnego rodzaju drobnostki związane z korzystaniem z korytarza, kłócą się m.in. o żarówki, o śmieci . W ocenie sąsiadów obie są uciążliwe, konfliktowe. Oczywiście, że w kontekście takich ustaleń jest wysoce prawdopodobnym, że wbrew temu co mówi oskarżona mogła ona wyzywać pokrzywdzoną w sposób jaki ta opisała, niemniej jednak dla przypisania sprawstwa i winy w zakresie czynu skonkretyzowanego w miejscu i dacie konieczna jest pewność, a nie tylko prawdopodobieństwo. A tu pewności już nie ma. Z opinii sądowo-psychologicznej dotyczącej pokrzywdzonej wynika, że jest ona osobą generalnie niewiarygodną, a jej relacja może być uznana za prawdziwą jedynie wtedy kiedy znajdzie potwierdzenie w innych dowodach. Pomimo przesłuchania kilku świadków, którzy mieli styczność z obiema paniami i mogły mieć ewentualnie informacje na temat awantury między nimi – żadna z przesłuchanych osób nie potwierdziła, że w dniu 5.10.2012r faktycznie doszło do jakiejś kłótni i S. S.
(1)wyzywała B. M.
(1). Świadkowie potwierdzili jedynie fakt, że obie kobiety często się kłócą i mają do siebie pretensje, ale czy akurat tego konkretnego dnia doszło pomiędzy nimi do jakiejś wymiany zdań żaden ze świadków nie był w stanie potwierdzić, tak jak i tego , że mają w zwyczaju używać wobec siebie wyzwisk. W tych okolicznościach, właśnie z braku dostatecznych dowodów, przy wyraźnej skłonności oskarżycielki do doszukiwania się różnych form naruszenia prawa przez różne osoby ( ogromna ilość pism- skarg na rzekome przestępne zachowanie innych osób, których postępowanie nie dotyczy) Sąd doszedł do przekonania, że na podstawie tylko i wyłącznie skargi oskarżycielki prywatnej nie można uznać S. S.
(1)za winną w zakresie popełnienia czynu opisanego przez pokrzywdzoną. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze Sąd nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej- adw. T. B. kwotę 797,04 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce prywatnej z urzędu. O kosztach w pkt III orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 kpk zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.