Sad powszechny, I C 1074/18

Sygn. akt I C 1074/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ZAOCZNY wobec pozwanej E. R. Dnia 22 listopada 2018 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Eliza Skotnicka Protokolant sekr. sąd. Magda Biernat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 roku w Kłodzku sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. przeciwko M. S. i E. R. o zapłatę 38420,60 zł I. oddala powództwo wobec pozwanej M. S. , II. zasądza od pozwanej E. R. na rzecz strony powodowej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. 38420,60 zł (trzydzieści osiem tysięcy czterysta dwadzieścia złotych 60/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 14 grudnia 2017 roku do dnia zapłaty, III. zasądza od pozwanej E. R. na rzecz strony powodowej 4098 zł tytułem zwrotu kosztów procesu; IV. wyrokowi w pkt II i III nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. UZASADNIENIE Strona powodowa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanych M. S. i E. R. 38 420,60 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu tj. od 14 grudnia 2017 r. oraz o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że dochodzona wierzytelności wynika z zawartej 23 czerwca 2017r. umowy pożyczki kredytu konsumenckiego – pomiędzy powodem a pozwana E. R. . Pozwana M. S. jako gwarant jest solidarnie odpowiedzialna za spłatę zadłużenia wynikającego umowy pożyczki na mocy umowy z 23 czerwca 2017r. o przystąpieniu do długu. Zawarcie umowy nastąpiło przez wypełnienie aplikacji dostępnej na stronie internetowej pożyczkodawcy, a następnie poprzez udzielenie przez pożyczkobiorcę pełnomocnictwa do podpisania umowy pożyczki w jego imieniu, na podstawie powyższego pełnomocnictwa umowa pożyczki została podpisana przez pożyczkodawcę za obie strony. Pożyczka w kwocie 25 000 zł została 23 czerwca 2017r. wypłacona przelewem na rachunek bankowy Gwaranta, godnie z postanowieniami umowy pożyczki. W myśl umowy o przystąpienie do długu gwarant był zobligowany do przekazania kwoty pożyczki pożyczkobiorcy, z którego to obowiązku Gwarant się wywiązał. Zgodnie z umową pożyczkobiorca miał zwrócić pożyczkę w 36 ratach miesięcznych. Prowizja za udzielnie pożyczki wynosiła 6000 zł, a opłata administracyjna 7500 zł, całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę i Gwaranta wynosiła 43 816,38 zł. Pożyczkobiorca oraz gwarant dokonali spłaty pierwszej raty pożyczki w dwóch częściach tj. 9 sierpnia 2017 r. 1000 zł i 16 sierpnia 2017 r. 218 zł. Pomimo wezwań i ponagleń brak wpłaty dwóch kolejnych rat spowodował wypowiedzenie umowy pożyczki bez zachowania terminu wypowiedzenia. Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy doręczono pożyczkobiorcy 27 września 2017 r. a gwarantowi 21 listopada 2017r. Pozwane nie uregulowały zadłużenia w wyznaczonym terminie. Pozwane nigdy nie kwestionowały swego zadłużenia, znały zasady swojej odpowiedzialności za spłatę pożyczki, co potwierdziły w rozmowach telefonicznych przeprowadzonych z powodem. Pozwana M. S. w sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym w Sądzie Rejonowym Lublin –Zachód w Lublinie 12 lutego 2018r., w sprawie VI Nc- e (...) zaskarżyła nakaz zapłaty w całości, zarzucając że wszystkie uzgodnienia co do warunków kredytu, zasad jego przyznania oraz kosztów kredytu przekraczających o 50% wartość kredytu, powód uzgadniał telefonicznie z pożyczkobiorcą, a następnie informował o nich telefonicznie pozwaną jako gwaranta. Umowa nigdy nie została pozwanej przedłożona na piśmie. Zdaniem pozwanej umowa została zawarta na warunkach lichwiarskich i jest nieważna, gdyż małżonek pozwanej nie wyraził zgody na jej zawarcie. Pozwana E. R. nie stawiła się na rozprawie i nie zajęła stanowiska w sprawie w związku z czym Sąd Rejonowy w Kłodzku wydał wobec pozwanej E. R. 22 listopada 2018r. wyrok zaoczny uwzględniający powództwo w całości. Bezspornym miedzy stronami było: - pozwana E. R. wystąpiła do strony powodowej z wnioskiem on line o udzielenie pożyczki; - wszystkie czynności w ramach zawieranej umowy dokonywane były za pomocą urządzeń porozumiewania się na odległość tj. on line oraz telefonicznie; - umowa pożyczki zawarta pomiędzy pozwaną E. R. obejmowała pożyczkę 25 000 zł. Pożyczka została 23 czerwca 2017r. wypłacona przelewem na rachunek bankowy M. S. , która zgodnie umową nazwaną przez powoda umową o przystąpienie do długu wskazała zarówno numer swojego rachunku bankowego jak i numer karty płatniczej, umożliwiając powodowi jej obciążanie. Pozwana M. S. zgodnie z umową przekazała pozwanej E. R. wpłacone na jej konto środki 25 000 zł; - zgodnie z umową pożyczkobiorca miał zwrócić pożyczkę w 36 ratach miesięcznych po 1217,22 zł, - prowizja za udzielnie pożyczki wynosiła 6000 zł, a opłata administracyjna 7500 zł, - zgodnie z umową całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę i gwaranta wynosiła 43816,38 zł, całkowity koszt pożyczki 18 819,90 zł. - pozwana M. S. o warunkach umowy została poinformowana telefonicznie, nigdy nie otrzymała umowy oraz jej warunków na piśmie, nigdy nie podpisywała żadnych dokumentów. Sąd zważył co następuje: Powództwo wobec pozwanej M. S. podlegało oddaleniu w całości. Strona powodowa dochodziła od pozwanych solidarnie M. S. i E. R. zapłaty należności wynikających z umowy pożyczki zawartej z pozwaną E. S. oraz z umowy „przystąpienia do długu” zawartej z pozwaną M. S. . Okoliczności faktyczne sprawy były pomiędzy stronami bezsporne, spór dotyczył ważności umowy łączącej pozwaną M. S. ze stroną powodową. Umowa zawarta z pozwaną M. S. jest nieważna. Poza sporem pomiędzy stronami było, że wszelkie czynności z pozwanymi dokonywane były telefonicznie oraz on line . Pozwana M. S. wszelkich czynności z powodem dokonywała wyłącznie telefonicznie, w zasadzie była to jedna rozmowa telefoniczna, w której pozwana zgodziła się poręczyć pożyczkę 25 000 zł pozwanej E. R. . Strona powodowa nazwała umowę z pozwaną M. S. umową o przystąpienie do długu. W istocie była to jednak umowa poręczenia, w której zgodnie z art. 876 § 2 k.c. oświadczenie poręczyciela powinno być pod rygorem nieważności złożone na piśmie. Podobnie art. 522 k.c. przewiduje, że umowa o przejęcie długu powinna być pod nieważnością zawarta na piśmie. To samo dotyczy zgody wierzyciela na przejęcie długu. Strona powodowa powoływała się także na pełnomocnictwa udzielone jej przez pozwane, tymczasem zgodnie z art. 99 § 2 k.c. pełnomocnictwo ogólne również powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie. Zgodnie z art. 73 § 1 k.c. jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, czynność dokonana bez zachowania zastrzeżonej formy jest nieważna, gdy ustawa przewiduje rygor nieważności. W związku z powyższym należało uznać, że umowa zawarta z pozwaną M. S. była w istocie umową poręczenia, która dla swojej ważności wymagała oświadczenia poręczyciela w formie pisemnej. Gdyby nawet uznać, że umowa ta byłą umowa o przystąpieniu czy przejęciu długu to umowa taka również dla swojej ważności wymaga zachowania formy pisemnej. Podkreślić trzeba, że ocena treści i skutków umowy powinna być dokonywana zgodnie z art. 65 k.c. , a zatem oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Decydujący jest więc cel umowy, a nie jej nazwa. Niewątpliwie celem umowy zawartej pomiędzy powodem a pozwaną M. S. było zabezpieczenie spłaty długu przez E. R. , w tym solidarna z pożyczkobiorcą odpowiedzialność wobec pożyczkodawcy za ten dług. Zgodnie zaś z art. 876 § 1 k.c. przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Według zaś art. 881 k.c. w braku odmiennego zastrzeżenia poręczyciel jest odpowiedzialny jak współdłużnik solidarny. Nazwanie umowy poręczenia – umową o przystąpienie do długu, a poręczyciela – Gwarantem, a nie zmieniło charakteru tej umowy, a jedynie zmierzało do obejścia wyżej powołanych przepisów o formie pisemnej zastrzeżonej pod rygorem nieważności. Zmiana nazwy umowy nie mogła skutecznie zwolnić powoda z obowiązku zachowania zastrzeżonej pod rygorem nieważności formy pisemnej dla oświadczenia poręczyciela. Skoro umowa z pozwaną M. S. dotknięta byłą nieważnością powództwo należało oddalić. Jednocześnie obowiązkiem powoda jest zwrócić pozwanej bezpodstawnie pobrane od niej należności z tytułu tejże nieważnej umowy. Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji.