Sad powszechny, I C 1641/18

Sygn. akt I C 1641/18 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2018 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Daria Ratymirska na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2018 roku w Kłodzku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 roku w Kłodzku sprawy z powództwa (...) Sp. z o. o. S.K.A. w W. przeciwko J. M. o zapłatę kwoty 150 zł oddala powództwo. UZASADNIENIE (...) Sp. z o.o. S.K.A. w W. wniosła pozew przeciwko J. M. o zapłatę kwoty 150 zł z odsetkami umownymi w wys. czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP rocznie, z ograniczeniem do wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, od dnia 15.05.2015r. W uzasadnieniu podała, że na wniosek pozwanego, (...) Sp. z o.o. udzieliła mu pożyczki nr (...) na okres 0 dni w wysokości 150 zł i przelała tą kwotę na rachunek bankowy pozwanego w dniu 14.04.2015r. Pozwany był zobowiązany do zwrotu pożyczki do dnia 14.05.2015r., jednak do dnia wniesienia pozwu nie zapłacił należności. Przedmiotowa wierzytelność została zbyta na rzecz powoda. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Wobec tego, że pozwany nie stawił się na rozprawie i nie złożył wyjaśnień (przesyłka, zawierająca odpis pozwu i zawiadomienie o rozprawie była awizowana, nie odebrana w terminie), Sąd wydał wyrok zaoczny ( art. 339§1 kpc w zw. z art. 340 kpc ). Sąd nie przyjął za prawdziwe twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych, przedstawionych w pozwie, ponieważ budzą one uzasadnione wątpliwości ( art. 339§2 kpc ). Odpowiedzialność kontraktowa znajduje zastosowanie między wierzycielem i dłużnikiem, którzy są stronami określonego stosunku zobowiązaniowego ( art. 471 kc ). Dłużnik nie wykonuje zobowiązania, jeżeli przez swoje zachowanie nie doprowadzi do osiągnięcia przez wierzyciela określonej kontraktem korzyści. Ciężar dowodu istnienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej w świetle art. 6 k.c. , spoczywa na wierzycielu, jako osobie, która z tychże faktów wywodzi skutki prawne. Musi on zatem udowodnić istnienie ważnego zobowiązania o określonej treści, w stosunku do którego czyni dłużnikowi zarzuty jego naruszenia. Strona powodowa nie udowodniła faktów, z których wywodziła skutki prawne, w postaci możliwość żądania zapłaty od pozwanego kwoty dochodzonej pozwem. Jej twierdzenia, jakoby przysługiwała jej wymagalna wierzytelność, względem pozwanego, w kwocie dochodzonej pozwem, pozostały gołosłowne. Na stronie powodowej spoczywał ciężar udowodnienia, że pozwany, zgodnie z zawartą umową pożyczki, zobowiązany był do zwrotu na rzecz pożyczkodawcy kwoty 150 zł w terminie do dnia14.05.2015r. - dopiero niewykonanie w terminie tego zobowiązania skutkowało naliczeniem odsetek za opóźnienie w wysokości określonej w umowie ( art. 232 kpc w zw. z art. 6 kc i art. 509 kc i art. 720 § 1 kc ). Strona powodowa nie przedłożyła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, w szczególności umowy pożyczki oraz umowy cesji wierzytelności na rzecz powoda, o których mowa w pozwie. Twierdzenie powoda było całkowicie gołosłowne. Brak jest w konsekwencji podstaw do naliczenia odsetek za opóźnienie, skoro powód nie udowodnił wysokości i terminu wymagalności dochodzonej kwoty. Sąd nie znalazł podstaw do działania z urzędu w celu poszukiwania dowodów, na poparcie twierdzeń powoda, w sytuacji, gdy strona powodowa jest profesjonalnym przedsiębiorcą. Sąd podziela pogląd, wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000r., V CKN 175/00, OSP 2001 r./7–8/116, iż działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron ( art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ). W uzasadnieniu powołanego orzeczenia wyrażono stanowisko, iż ani w toku postępowania dowodowego, ani po wyczerpaniu wniosków dowodowych stron, sąd nie ma obowiązku ustalania, czy sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia stosunku spornego i nieaktualny jest już nakaz uzupełniania z urzędu udzielanych przez strony wyjaśnień i przedstawianych przez nie dowodów jak i dokonywania oceny stopnia wyjaśnienia sprawy. Powołanie dowodu przez sąd z urzędu może być korzystne dla jednej ze stron, niekorzystne natomiast dla strony przeciwnej. Przestrzegając zasady równości stron, sąd musi, o ile chodzi o powoływanie dowodów, przestrzegać również zasady kontradyktoryjności, stosownie do której strona może m.in. powoływać dowody i wypowiadać się co do dowodów powołanych przez przeciwnika. Sąd powinien zatem przede wszystkim dbać o to, aby każda ze stron taką możliwość uzyskała. Działanie przez sąd z urzędu nie może prowadzić do zastępowania strony w spełnieniu jej obowiązków i może mieć miejsce tylko w szczególnie wyjątkowych sytuacjach. Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania za taką sytuacji stron w niniejszej sprawie.