Sad powszechny, VI Ka 483/18

Sygn. akt VI Ka 483/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli Protokolant Sylwia Piliszewska przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze: M. S. po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018r. sprawy K. G. ur. (...) w K. s. R. , A. z domu R. oskarżonego z art. 157 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt II K 1377/17 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. G. i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ka 483/18 UZASADNIENIE K. G. oskarżony został o to że: w dniu 21 maja 2017 r. w S. woj. (...) zadając ciosy ręką po głowie i szyi oraz kopiąc nogami po głowie spowodował u T. G. obrażenia ciała: złamania kości nosa z przemieszczeniem, złamania ściany przyśrodkowe oczodołu prawego które naruszyły czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu tj. o czyn z art. 157 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r. w sprawie II K 1377/17 uniewinnił oskarżonego K. G. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku i stwierdził że koszty procesu ponosi Skarb Państwa. Apelację od powyższego wyroku złożył Prokurator Rejonowy w Jeleniej Górze zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść wyrażający się w błędnym uznaniu, iż K. G. nie popełnił zarzucanego mu czynu z art. 157 § 1 k.k. albowiem działał w obronie koniecznej w warunkach art. 25 § 1 k.k. , podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie całokształtu materiału dowodowego uwzględniająca wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, zasady prawidłowego rozumowania prowadzi do wniosku przeciwnego tj. do uznania, że oskarżony dopuścił się powyższego przestępstwa. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja okazała się zasadna. Sąd I instancji dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie głównej tj. z naruszeniem art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. , co w konsekwencji czyni zasadnym podniesiony w apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd ten odnośnie przebiegu zdarzenia ustalił, że oskarżony K. G. wszedł do znajdującej się na terenie posesji stodoły oraz że „…za nim do tej stodoły wszedł T. G. . T. G. trzymał w rękach teleskopową pałkę, którą wchodząc do stodoły rozłożył. Pomiędzy mężczyznami doszło do kłótni. T. G. zaatakował K. G. a K. G. broniąc się szarpał się z nim i odepchnął go” ( str. 1 uzasadnienia, k. 81 akt ). Na bazie tych ustaleń faktycznych Sąd I instancji czyni ustalenia prawne co do działania oskarżonego w ramach obrony koniecznej z art. 25 § 1 k.k. Tymczasem z opinii sądowo – lekarskiej biegłego lekarza – chirurga Z. K. wynika, że pokrzywdzony T. G. doznał obrażeń w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem i złamania ściany przyśrodkowej oczodołu prawego ( k. 20 akt ). Obrazuje to także kserokopia zdjęcia twarzy pokrzywdzonego ( k. 15 ). Są to dowody obiektywne, niezależne od subiektywnych relacji stron konfliktu. Dowody te, w szczególności zaś opinia biegłego przeprowadzone zostały na rozprawie głównej poprzez ich ujawnienie w trybie art. 394 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 392 § 1 k.p.k. ( k. 77 odwrót ). W ocenie Sądu Okręgowego stwierdzone w opinii biegłego obrażenia nosa i oczodołu pokrzywdzonego z całą pewnością nie mogły powstać od „szarpania się” z oskarżonym ani od odepchnięcia pokrzywdzonego przez oskarżonego, musiały być efektem zadanych co najmniej dwóch uderzeń. Przebieg zdarzenia był więc inny niż to dowolnie ustalił Sąd I instancji. Dodać przy tym należy, że Sąd ten nie dokonał w ogóle oceny opinii biegłego, nie wskazał czy uznaje ją za wiarygodną czy też nie, nie wskazał też w jakich innych okolicznościach niż zajście z oskarżonym pokrzywdzony T. G. doznał tych obrażeń. W tym kontekście wskazać należy że złamania oczodołu i nosa u pokrzywdzonego stwierdzone zostały w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego sporządzonej w dniu 21.05.2017 r., a więc w dniu zdarzenia ( k.8 ). Skoro przebieg zdarzenia był inny niż to ustalił Sąd I instancji, nie sposób przesądzać obecnie o działaniu oskarżonego w warunkach art. 25 § 1 k.k. W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok uniewinniający nie mógł się ostać. Wobec obowiązującej zasady ne peius ( art. 454 § 1 k.p.k. ) i konieczności powtórzenia w całości postępowania dowodowego Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. G. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przeprowadzi w całości postępowanie dowodowe a następnie w ramach swojej niezawisłości rozważy przyjęcie sprawstwa i winy oskarżonego w niniejszej sprawie, czemu da wyraz w wydanym wyroku, który prawidłowo uzasadni zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k.