Sad powszechny, VIII Ua 17/18

Sygn. akt VIII Ua 17/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w G. VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Łazowska Sędziowie: SSO Teresa Kalinka SSR del. Anna Capik-Pater (spr.) Protokolant: Ewa Gambuś po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018r. w G. sprawy z odwołania T. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o świadczenie rehabilitacyjne na skutek apelacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt VI U 403/15 1) oddala apelację; 2) zasądza od ubezpieczonego na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. kwotę 135 zł (sto trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. (-) SSR del. Anna Capik-Pater (spr.) (-) SSO Grażyna Łazowska (-) SSO Teresa Kalinka Sędzia Przewodniczący Sędzia Sygn. akt VIII Ua 17/18 UZASADNIENIE Odwołujący T. S. domagał się zmiany zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 15 lipca 2015 roku, mocą której odmówiono mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego uznając, że zdarzenie z dnia 9 stycznia 2015 roku nie było wypadkiem przy pracy. Ubezpieczony podał, że zaskarżona decyzja jest krzywdząca, albowiem dokumenty zgromadzone w sprawie wykazują w sposób nie budzący wątpliwości, że zdarzenie z dnia 9 stycznia 2015 roku było wypadkiem przy pracy. Wskazał, że organ rentowy błędnie przyjął, że zdarzenie z dnia 9 stycznia 2015 roku nie było wypadkiem przy pracy. Jednocześnie odwołujący nadmienił, że w braku zakwestionowania treści protokołu powypadkowego stosownie do art. 22 ust 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułów wypadków przy pracy i chorób zawodowych z dnia 30 października 2002 r. organ rentowy nie może obecnie uznać, że przedmiotowe zdarzenie nie stanowiło wypadku przy pracy. Podniósł, że otrzymał pismo od organu rentowego z dnia 17 czerwca 2015 roku, z którego wynika, że wydział zasiłków ZUS Z. prosił o uznanie tego zdarzenia za wypadek przy pracy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wniósł o oddalenie odwołania. Na uzasadnienie swojego stanowiska podał, że po rozpatrzeniu wniosku odwołującego przyznano odwołującemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 12 lipca 2015 roku od dnia 9 września 2015 roku w wysokości 90% podstawy wymiaru, a odmówiono odwołującemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Decyzję wydano w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych . Zgodnie z oceną organu rentowego zdarzenie jakiemu uległ odwołujący w dniu 9 stycznia 2015 roku nie było wypadkiem przy pracy. Ubezpieczony odwołał się od decyzji z dnia 19 lutego 2016 roku, domagając się przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego i zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Na uzasadnienie podano, że zaskarżoną decyzją pozwany organ rentowy przyznał odwołującemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 12 lipca 2015 roku do 9 września 2015 roku, odmówił jednak prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Podano, że organ rentowy nie mógł na podstawie samego orzeczenia lekarza orzecznika uznać, że zdarzenie nie było wypadkiem przy pracy zwłaszcza, gdy w piśmie z dnia 17 czerwca 2015 roku wskazano, że wydział zasiłków ZUS prosi o uznanie zdarzenia z dnia 9 stycznia 2015 roku za wypadek przy pracy dla celów świadczenia rehabilitacyjnego. Pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 12 lutego 2016 roku orzekła o celowości przyznania ubezpieczonemu świadczenia rehabilitacyjnego w związku z ogólnym stanem zdrowia. W ocenie organu rentowego zdarzenie, jakiemu uległ odwołujący w dniu 9 stycznia 2015 roku nie jest wypadkiem przy pracy. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Odwołujący był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. . W dniu 9 stycznia 2015 roku odwołujący rozpoczął pracę na II zmianie trwającej od godziny 14:00 do godziny 22:00, jako mechanik napraw pojazdów samochodowych. Po wysłuchaniu podstawowych zasad z zakresu BHP i przydzieleniu zadań przez mistrza zmianowego odwołujący udał się na swoje stanowisko pracy. W tym dniu odwołujący miał dokonać naprawy autobusu. Naprawę odwołujący zakończył około godziny 20:00 i wywiózł autobus z hali napraw na plac postojowy. Wychodząc z autobusu odwołujący źle staną prawą nogą na nierówności placu postojowego. Na skutek tego odwołujący poczuł silny ból w kostce prawej nogi. Odwołujący zgłosił to zdarzenie mistrzowi zmiany J. A. . Następnego dnia tj. 10 stycznia 2015 roku odwołujący miał dzień wolny od pracy, stosował zimne okłady na kostkę prawej nogi myśląc, że ból ustąpi. Ból nasilał się i wystąpiła opuchlizna. Kolejnego dnia rano odwołujący udał się do Szpitala Miejskiego w G. , gdzie po wykonaniu zdjęcia RTG stwierdzono u odwołującego skręcenie stawu skokowego. Odwołującemu założono szynę gipsową i skierowano na dalsze leczenie do przychodni ortopedycznej. Przed rozpoczęciem pracy w dniu 9 stycznia 2015 roku odwołujący chodził normalnie, nie odczuwał bólu. Odwołujący 10 lat przed zdarzeniem uprawiał sport. Doznał wówczas także skręcenia stawu kolanowego nogi lewej. W związku ze zdarzeniem odwołujący był niezdolny do pracy i przebywał na zwolnieniu lekarskim, wykorzystując pełny okres zasiłkowy. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 lipca 2015 roku przyznano odwołującemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 12 lipca 2015 roku do dnia 9 września 2015 roku w wysokości 90% podstawy wymiaru oraz odmówiono prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Decyzją z dnia 19 lutego 2016 roku organ rentowy przyznał odwołującemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 12 lipca 2015 roku do dnia 9 września 2015 roku w wysokości 90% podstawy wymiaru, odmówił prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego oraz uchylił decyzję z dnia 15 lipca 2015 roku. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 roku dopuszczono dowód z dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy na okoliczność ustalenia, czy odwołujący doznał uszczerbku na zdrowiu w związku ze zdarzeniem z dnia 09 stycznia 2015 roku; czy do zdarzenia z udziałem odwołującego w dniu 09 stycznia 2015 roku doszło z przyczyn zewnętrznych, leżących poza organizmem odwołującego, a jeśli tak to jakich, czy też z przyczyn wewnętrznych, schorzeń samoistnych odwołującego (jakich); czy w okresie od 12 lipca 2015 roku do 09 września 2015 roku odwołujący był niezdolny do pracy w związku następstwami zdarzenia z dnia 09 stycznia 2015 roku; czy dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza odwołującego w okresie od 12 lipca 2015 r. do 09 września 2015 roku rokowała odzyskanie zdolności do pracy i przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego, a jeżeli tak, to na jaki okres (do jakiej daty), mając na uwadze, iż przyznano odwołującemu świadczenie rehabilitacyjne z ogólnego stanu zdrowia na okres od 12 lipca 2015 r. do 09 września 2015 roku. Opinię sądowo – lekarską z dnia 16 stycznia 2017 roku wydał biegły sądowy ortopeda i traumatolog R. H. , który po przeprowadzeniu badania fizykalnego i zapoznaniu się z dostępną dokumentacją medyczną stwierdził, że odwołujący w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 9 stycznia 2015 roku doznał stanu po skręceniu stawu skokowego prawego z uszkodzeniem aparatu torebkowo – więzadłowego, wyleczone, z dobrym efektem klinicznym i funkcjonalnym, bez dolegliwości. Biegły rozpoznał też u odwołującego przeciążeniowe uszkodzenie aparatu torebkowo – więzadłowego kolana lewego w przebiegu schorzenia stawu skokowego, leczone operacyjnie, wygojone, z dobrym efektem klinicznym i funkcjonalnym. Biegły stwierdził, że u odwołującego wynik kliniczny leczenia, zarówno stawu skokowego, jak i kolana, jest dobry. W badaniu biegły nie stwierdził ewidentnych następstw przebytego urazu stawu skokowego, a z wywiadu wynikało, że odwołujący uprawiał przez wiele lat „zawodowo” piłkę nożną. Biegły zauważył, że uwidocznione w badaniu RTG zmiany zwyrodnieniowe w obrębie stawu skokowego były już u odwołującego obecne z chwilą wykonania zdjęcia po urazie w styczniu 2015 roku, tak więc nie mogą być następstwem zdarzenia z dnia 9 stycznia 2015 roku. W dalszej części opinii biegły podał, że zdarzenie z dnia 9 stycznia 2015 roku nosi cechy i wypełnia definicję wypadku przy pracy, gdzie doszło do skręcenia prawego stawu skokowego. Leczenie dolegliwości związanych z tym urazem, choć nie wynika to wprost z dokumentacji medycznej, zakończyło się z dniem 8 maja 2015 roku i w tym samym dniu ubezpieczony rozpoczął leczenie związane z uszkodzeniem wewnętrznych struktur lewego stawu kolanowego. Tak więc de facto w tym dniu powinien rozpocząć się nowy okres zasiłkowy, którego związek z wypadkiem przy pracy nie został w żaden sposób udowodniony. Odwołujący wniósł zastrzeżenia do opinii zarzucając, że biegły dokonał błędnych ustaleń, nie formułował tez na podstawie własnych obserwacji, a jednie bazował na dokumentacji medycznej. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2017 roku dopuszczono dowód z opinii innego biegłego sądowego ortopedy na okoliczność ustalenia, czy odwołujący doznał uszczerbku na zdrowiu w związku ze zdarzeniem z dnia 09 stycznia 2015 roku, czy doznany uszczerbek był następstwem schorzeń samoistnych odwołującego (jakich); czy do zdarzenia z udziałem odwołującego w dniu 09 stycznia 2015 roku doszło z przyczyn zewnętrznych, leżących poza organizmem odwołującego, a jeśli tak to jakich; czy w okresie od 12 lipca 2015 roku do 09 września 2015 roku odwołujący był niezdolny do pracy w związku następstwami zdarzenia z dnia 09 stycznia 2015 roku, a jeśli tak to czy dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza odwołującego w okresie od 12 lipca 2015 r. do 09 września 2015 roku rokowała odzyskanie zdolności do pracy i przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego, a jeżeli tak, to na jaki okres (do jakiej daty), mając na uwadze, iż przyznano odwołującemu świadczenie rehabilitacyjne z ogólnego stanu zdrowia na okres od 12 lipca 2015 r. do 09 września 2015 r. Opinię sądowo – lekarską z dnia 6 września 2017 roku wydał biegły sądowy w zakresie chirurgii urazowo – ortopedycznej A. K. , który po przeprowadzeniu badania lekarskiego i zapoznaniu się z dokumentacją lekarską i aktami sprawy stwierdził, że odwołujący w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 9 stycznia 2015 roku doznał urazu określonego w rozpoznaniu jako stan po skręceniu stawu skokowego prawego z uszkodzeniem aparatu więzadłowo torebkowego bez dysfunkcji statyczno dynamicznej. Uraz ten nie skutkuje powstaniem stałego ani długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. W wyniku przedmiotowego zdarzenia odwołujący przeszedł leczenie specjalistyczne, które zakończyło się pełnym wyleczeniem z dniem 8 maja 2015 roku. Biegły wskazał, że całkowicie zasadnym było przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 12 lipca 2015 roku do dnia 9 września 2015 roku z ogólnego stanu zdrowia. Ta niezdolność do pracy nie była związana z wypadkiem przy pracy z dnia 9 stycznia 2015 roku. Sąd w pełni podzielił zarówno opinię sądową biegłego R. H. jak i opinię biegłego A. K. , bowiem w ocenie Sądu opinie te są przekonywujące, zostały sporządzone rzetelnie, zgodnie z tezą dowodową, na podstawie dokumentacji medycznej odwołującego i po przeprowadzeniu dodatkowych badań. Istotnym jest, że opinie zawierają podobne wnioski i korelują ze sobą. Brak podstaw do ich kwestionowania. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 7 lutego 2013 roku (V ACa 668/12, LEX nr 1289448) kryteria oceny opinii biegłych stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień staranności wyrażonych w niej wniosków. Sąd oddalił pozostałe wnioski dowodowe, albowiem zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania orzeczenia. Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie świadka J. W. , który to wniosek dowodowy został zgłoszony w następstwie wydanej już i doręczonej stronom opinii. W ocenie Sądu biegli powołani w sprawie dysponowali wystarczającą dokumentacją medyczną dotyczącą odwołującego na podstawie której mogli odpowiedzieć na zadane im przez Sąd pytania, w tym wskazać czy żądanie odwołującego było zasadne. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy w G. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 roku w pkt. 1 wyroku umorzył postępowanie w zakresie odwołania od decyzji z dnia 15 lipca 2015 roku , a w pkt. 2 oddalił odwołanie od decyzji z dnia 19 lutego 2016 roku. Sąd I instancji w części zważeniowej powołał się na z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych . Wskazał też na definicję zawartą w w art. 2 pkt 13 ustawy . Przywołał także art. . 6 ust. 2 tzw. ustawy wypadkowej oraz z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa . W części dotyczącej ustalenia czy dalsze leczenie i rehabilitacja odwołującego w okresie od dnia 12 lipca 2015 roku do 9 września 2015 roku pozostawała w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 9 stycznia 2015 roku. Sąd oparł się na opiniach powołanych w sprawie biegłych . Sąd I instancji Sąd miał na uwadze, że biegli w opiniach podali, iż niezdolność odwołującego do pracy w spornym okresie nie dotyczyła skutków wypadku przy pracy z dnia 9 stycznia 2015 roku. Jak bowiem wskazano wyłączną przyczyną dalszej niezdolności do pracy odwołującego było rozpoczęcie leczenia związanego z uszkodzeniem wewnętrznych struktur lewego stawu kolanowego i de facto w tym dniu powinien rozpocząć się nowy okres zasiłkowy, którego związek z wypadkiem przy pracy nie został w żaden sposób udowodniony. Z powyższych względów na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie jako nieuzasadnione. Zgodnie natomiast z art. 355 § 1 k.p.c. Sąd mając na uwadze, że decyzją z dnia 19 lutego 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. uchylił decyzję wydaną w dniu 15 lipca 2015 roku brak było podstaw do orzekania w zakresie odwołania od decyzji z dnia 15 lipca 2015 roku. umorzył postępowanie. Apelację wywiódł ubezpieczony zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 23 stycznia 2018 r. w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania: a) art. 217 kpc i art. 227 kpc poprzez brak przeprowadzenia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów: - dowodu z decyzji (...) S.A. z dnia 16.05.2016 r. w sprawie o numerze szkody (...) ustalającej wysokość trwałego uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonego w wysokości 1,5%, która to wykluczała przyjęcie, że ubezpieczony został całkowicie wyleczony po wypadku z dniem 08.05.2015; - dowodu z zeznań świadka lek. med. J. W. , w sytuacji gdy zeznania te miały istotne znaczenie dla ustalenia czy leczenie ubezpieczonego w związku z doznanym w wyniku wypadku urazem rzeczywiście zakończyło się z dniem 08.05.2015r dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego ortopedy z uwzględnieniem wyników badania rezonansem magnetycznym ubezpieczonego, które to wyniki badania mogą mieć kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy niezdolność ubezpieczonego do pracy w okresie od dnia 12.07.2015r do 09.01,2015r miała w związek z wypadkiem przy pracy i czy rzeczywiście leczenie ubezpieczonego zakończyło się z dniem 08.05.2015r b) art. 233 § 1 kpc poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wywiedzenie z przeprowadzonych dowodów nieprawidłowych wniosków, co w konsekwencji doprowadziło do sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą w szczególności na: - przyjęciu, że ubezpieczony z dniem 8 maja 2015 r. zakończył leczenie w związku z doznanym wypadkiem przy pracy z dnia 9 stycznia 2015 r., w sytuacji gdy ubezpieczony podczas badania przez biegłych jak i w trakcie postępowania podnosił, że do nadal odczuwa dolegliwości bólowe po wypadku i kontynuuje leczenie po tymże wypadku, co potwierdza dokumentacja medyczna ubezpieczonego; - oparciu dokonanych ustaleń co do stanu zdrowia ubezpieczonego na wadliwych opiniach biegłych sądowych, które wydane zostały bez faktycznego przeprowadzenia badania przedmiotowego w połączeniu z analizą całej dokumentacji medycznej ubezpieczonego i bez wyciągnięcia własnych wniosków przez biegłych, lecz oparte w zasadzie na jednej adnotacji w dokumentacji medycznej, którą to ubezpieczony od początku kwestionował, tj. że jego leczenie w związku z wypadkiem zakończone zostało z dniem 08.05.2015r, jak również poprzez uznanie za prawidłowe opinii biegłych, w sytuacji gdy ze złożonego na rozprawie wyniku badania rezonansem magnetycznym ubezpieczonego wynikało, że skutki urazu doznanego w wyniku wypadku widoczne są do chwili obecnej i trwa ich leczenie; Powołując się na przytoczone zarzuty wniósł o : 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyznanie ubezpieczonemu T. S. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego za okres wskazany w zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi 1 instancji do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Jednocześnie na podstawie art. 380 kpc wnoszę o rozpoznanie i zmianę postanowień Sądu I instancji o oddaleniu wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka lek. med. J. W. oraz dowodu z uzupełniającej opinii biegłego ortopedy , z uwzględnieniem wyniku badania rezonansem magnetycznym obu kończyn dolnych ubezpieczonego i wnoszę o przeprowadzenie tychże dowodów na okoliczność ustalenia czy niezdolności do pracy ubezpieczonego w okresie od dnia 12.07.2015r do dnia 09.09.2015r pozostawała w związku przyczynowo- skutkowym z urazem prawej kończyny dolnej doznanym przez ubezpieczonego w dniu 9 stycznia 2015 r. oraz ustalenia czy leczenie ubezpieczonego w związku z urazem zostało zakończone, a jeśli tak, to kiedy. W odpowiedzi na apelację organ rentowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego . Apelacja nie jest uzasadniona i jako taka została oddalona. Sąd I instancji przeprowadził w wystarczającym zakresie postępowanie dowodowe. Zdaniem Sądu II instancji Sąd Rejonowy właściwie przeprowadził dowody niezbędne do rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu. Sąd Okręgowy podzielił również ocenę prawną ustalonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym stanu faktycznego uznając, że wyrok Sądu Rejonowego w G. odpowiada prawu. Zarzuty ubezpieczonego nie są zasadne. Słusznie Sąd Rejonowy oddalił wnioski dowodowe z zeznań świadka J. W. . Świadek ten to lekarz prowadzący ubezpieczonego i sporządzona przez niego historia choroby ubezpieczonego była przedmiotem rozpoznania przez powołanych w sprawie biegłych sądowych. Biegli oparli się na zgromadzonej dokumentacji ubezpieczonego i jego badaniu. Zeznania świadka zmierzałyby jedynie do przedłużenia postępowania. Podobnie zasadnie Sąd I instancji oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnych biegłych sądowych. W sprawie sporządzone zostały opinie przez dwóch różnych lekarzy ortopedów. Konkluzje wynikające z obu opinii są zbieżne. Nie jest prawda, ze opinie te są wadliwe, zostały wydane bez przeprowadzenia badania przedmiotowego i bez wyciągnięcia własnych wniosków przez biegłych, a oparte są jedynie na jednej adnotacji w dokumentacji medycznej. Co innego wynika z ujawnionych opinii obu biegłych. Zostały wydane po zapoznaniu się biegłych z dokumentacją medyczną, przeprowadzeniu badania lekarskiego, w przypadku opinii biegłego lek. med. R. H. opinia zawiera dodatkowo zapis, że ubezpieczony nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do jakości i sposobu badanie przez biegłego. Każda z opinii zawiera wniosku i wyłuszcza przyczyny dla których biegli zajęli określone stanowisko. Nie ma żadnych przesłanek by nie dać wiar spójnym opiniom dwóch różnych biegłym tej samej specjalności. Opiniom, które jasno i precyzyjnie odpowiadają na zakreśloną przez Sąd tezę dowodową. Z tych samych przyczyn Sąd II instancji także oddalił wnioski dowodowe zgłoszone w postępowaniu apelacyjnym. W dalszej kolejności podnieść należy , że orzeczenie przez (...) S.A. z dnia 16 maja 2016r. o stałym uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonego nie oznacza automatycznie , że nie zakończono leczenia w związku z urazem. Skoro uszczerbek na zdrowiu jest stały to znaczy, że nie ulegnie poprawie i nie zmieni tego dalsze leczenie. Stąd słusznie biegli zauważyli, że mimo dolegliwości bólowych, zgodnie z załączoną dokumentacją medyczną proces leczenia związany z urazem doznanym w wyniku wypadku przy pracy został zakończony. Z podanych wyżej przyczyn nie jest zasadny zarzut ubezpieczonego o naruszeniu przez Sąd Rejonowy art. 233 §1 k.p.c. , poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności Sąd Okręgowy oddalił apelację na postawie art. 385 k.p.c. jako niezasadną. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 98 k.p.c. w zw. z §10 ust 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. uwzględniając, że przed Sądem Okręgowym organ rentowy reprezentował innym pełnomocnik niż przed Sądem I instancji. (-) SSR del. Anna Capik-Pater (spr.) (-) SSO Grażyna Łazowska (-) SSO Teresa Kalinka Sędzia Przewodniczący Sędzia