Sygn. akt V U 246/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2018 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie: Przewodniczący: SSO Mirosława Molenda-Migdalewicz Protokolant : star. sekr. sądowy Katarzyna Awsiukiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. w Legnicy sprawy z wniosku T. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o emeryturę na skutek odwołania T. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 31 stycznia 2018 r. znak (...) I. zmienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 31 stycznia 2018 r. znak (...) w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy T. M. prawo do emerytury od 05 lutego 2018 r., II. stwierdza, iż organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za opóźnienie w przyznaniu prawa do świadczenia, III. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. na rzecz wnioskodawcy T. M. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VU 246/18 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. na mocy decyzji z dnia 31 stycznia 2018r., znak (...) - po rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 stycznia 2018r. odmówił wnioskodawcy T. M. prawa do emerytury. W uzasadnieniu organ rentowy podał, powołując się na art. 184 ust.1pkt.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz na § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze , iż wnioskodawca udowodnił na dzień 01 stycznia 1999r. okresy składkowe i nieskładkowe w łącznym wymiarze 22 lat 03 miesięcy i 06 dni zamiast wymaganych 25 lat oraz okresy pracy w warunkach szczególnych – 02 lata 06 miesięcy i 18 dni zamiast wymaganych 15 lat . W kolejnych decyzjach z dnia 19 marca 2018r. i 23 marca 2018r. – rozpoznając wniosek z dnia 23 stycznia 2018r. po uzupełnieniu dokumentów przez ubezpieczonego – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. zmienił swoje stanowisko i uznał T. M. okresy składkowe i nieskładkowe – na dzień 01 stycznia 1999r.- w łącznym wymiarze 25 lat i 24 dni , z których 06 lat i 13 dni uznano jako pracę w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze . W uzasadnieniu wyżej wymienionych decyzji organ rentowy wskazał , że nie uznał wnioskodawcy jako pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze okresu zatrudnienia we Zakładach (...) Sp. z o.o. od 04 września 1989r. do 30 kwietnia 1993r. na podstawie świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach , ponieważ nie określono charakteru pracy ściśle według wykazu , działu i pozycji Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz zajmowane stanowiska nie są zgodne z wykazem , działem pozycją , punktem zarządzenia resortowego W odwołaniu wniesionym dnia 01 marca 2018r. od decyzji ZUS z dnia 31 stycznia 2018r. wnioskodawca domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania prawa do emerytury, podnosząc, iż w warunkach szczególnym wymienionych w wykazie A w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w G. od 04 sierpnia 1976r. do 30 czerwca 1982r. monter konstrukcji stalowych na wysokości i operator żurawi wieżowych i w (...) Sp. z o.o. jako monter konstrukcji stalowych . W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie , podtrzymując w całości ostateczne stanowisko organu rentowego przedstawione w decyzji zmieniającej najpierw decyzję z dnia 31 stycznia 2018r. , a następnie anulujące decyzję z dnia 19 marca 2018r. i argumenty w niej przedstawione. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: T. M. urodził się (...) Na dzień 01 stycznia 1999r. udowodnił 25 lat i 24 dni okresów składkowych i nieskładkowych. W dniu 23 stycznia 2018r. T. M. złożył wniosek o emeryturę z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych . W pkt. 4 wniosku ubezpieczony złożył również wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na OFE na dochody budżetu państwa . Wiek emerytalny 60 lat osiągnął (...) ( bezsporne ) Wnioskodawca T. M. ukończył zasadniczą szkołę zawodową , zdobywając zawód mechanika maszyn i urządzeń przemysłowych . Po ukończeniu szkoły zawodowej od dnia 04 sierpnia 1976r. zatrudniony został w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w G. na stanowisku mechanika sprzętu budowlanego . Zajmował się - na stałe i w pełnym wymiarze czasu pracy - naprawą betoniarek , agregatów i sprzętu budowlanego na terenie budowy oraz na terenie warsztatów remontowych na terenie przedsiębiorstwa . Wnioskodawca wykonywał prace przy kanale remontowym na tzw. poziomie zerowym . Zajmował się wymontowywaniem i zmianą łożysk i przekładni oraz wymianą kół . Nie wykonywał prac przy naprawach pomp wtryskowych , gaźników i silników i nie pracował w kanałach remontowych . Pracę te wnioskodawca wykonywał do dnia 27 kwietnia 1978r. tj. do daty powołania go do odbycia zasadniczej służby wojskowej . Służbę wojskową T. M. odbywał do dnia 14 kwietnia 1980r. i po jej odbyciu ponownie podjął zatrudnienie w dniu 15 kwietnia 1980r. w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w G. , pracując na tym samym stanowisku co przed powołaniem do wojska . Dnia 26 września 1980r. wnioskodawca zaczął pracę w utworzonej w przedsiębiorstwie dziesięcioosobowej brygadzie montaży żurawi wieżowych , windy przyściennych i zewnętrznych klatek z przeciwwaga tzw. gniazd . Były to prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości , które musiały być – zwłaszcza windy z przeciwwagą – wyższe o 9 m niż ostatnie piętro wieżowca (wysokość wieżowca wynosiła 39 m ) . Z kolei windy przyścienne montowane były od poziomu 0 do 16-20 m wysokości . Były to windy dla malarzy zajmujących się pracami wykończeniowymi , zewnętrznymi na budynkach . Przy budynkach stawiane były ciężkie konstrukcje stalowe żurawie wieżowe . Podstawa dźwigu ustawiana była na torze , a kabina operatora dźwigu montowana była w zależności od tego na jakim piętrze prowadzone były prace . Prace montażysty żurawi wieżowych i konstrukcji metalowych na wysokości wnioskodawca wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy do dnia 30 czerwca 1982r. Ponownie w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w G. wnioskodawca pracował od dnia 05 lutego 1985r. początkowo do dnia 06 listopada 1988r. przy pracach montażysty żurawi wieżowych i konstrukcji metalowych na wysokości , a od dnia 07 listopada 1988r. do 30 czerwca 1989r. jako operator żurawi samojezdnych . Żurawie samojezdne były to samochody ciężarowe o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony służące do podnoszenia na budowach ciężkich elementów konstrukcyjnych budynków . Prawo jazdy kategorii C wnioskodawca uzyskał 22 kwietnia 1988r. Prace wnioskodawca wykonywał na stałe i w pełnym wymiarze czasu pracy tj. po 8 godzin dziennie . Czasami wnioskodawca pracował w wydłużonym , zadaniowym czasie pracy , co było uzależnione od terminu zakończenia budowy . W okresie od 04 lipca 1989r. do 30 kwietnia 1993r. T. M. zatrudniony był w (...) Sp. z o.o. W okresie zatrudnia wnioskodawca wykonywał prace : 1.montera izolacji ciepłochłonnych i zimnochronnych w okresie od 08 maja 1991r. do 31 sierpnia 1991r. ( 03 miesiące i 23 dni ) ,
- montera konstrukcji stalowych na wysokości – rusztowań w okresach : - 01 października do 31 grudnia 1990r. ( 03 miesiące ) ; - 21 stycznia do 15 kwietnia 1991r. ( 02 miesiące i 22 dni ),
- malarza konstrukcji stalowych na wysokości w okresach : - od 04 lipca 1989 do 30 września 1990r. ( 01 rok 02 miesiące i 26 dni ), - od 15 września 1991r. do 17 grudnia 1991r. ( 03 miesiące i 3 dni ), - od 20 grudnia 1991r. do 18 stycznia 1993r. ( 01 rok i 29 dni ), - od 23 stycznia 1993r. do 05 lutego 1993r. ( 13 dni ), - od 15 lutego 1993r. do 30 kwietnia 1993r. ( 02 miesiące i 15 dni ) . Na stanowisku malarza konstrukcji stalowych na wysokości wnioskodawca zajmował się najpierw piaskowaniem rur na estakadach urządzeń przemysłowych , a następnym etapem malowania było gruntowanie farbą chlorokauczukową oraz minią . Prace te wykonywane były na wysokości . Co dwa lata wnioskodawca musiał przechodzić badania lekarskie dopuszczające go do pracy na wysokości . dowód: - akta emerytalne k.1-14, - ksero prawo jazdy wnioskodawcy k. 48, - przesłuchanie świadków na rozprawie w dniu 14.09.2018r. : Z. H. k.50v-51- 00:32:46- 00:46:57; B. K. k.51 00:48:24-01:12:17; J. Ł. k.51v-52 01: 15:00-01:27:22; K. T. k.52 01:28:36- 01 44:26, - przesłuchanie wnioskodawcy na rozprawie w dniu 23.11.2018r. k. 60-61, 00:05:02 i następne . Sąd zważył, co następuje: Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym przed 01 stycznia 1949r., będącym pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ust. 2 i 3 innym niż 65 lat dla mężczyzn. Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1 , rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom zatrudnionym w szczególnych warunkach przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . I tak zgodnie z § 4 tego rozporządzenia pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia 25 lat, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Z mocy art. 184 ust. 1 ustawy emerytalnej cytowane przepisy znajdują zastosowanie w stosunku do ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948r., którym przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 , jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy ( 01.01.1999r. ) osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
- Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa ( ust. 2 ). W sprawie bezspornym był fakt, iż w dniu 01 stycznia 1999r. wnioskodawca miał wymagany 25 letniego okresu składkowego i nieskładkowego oraz zło,zył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na OFE na dochody budżetu państwa . Nadto – w ocenie organu rentowego – na dzień 01 stycznia 1999r. udowodnił 06 lat i 14 dni pracy w szczególnych warunkach wobec wymaganych 15 lat. Wiek emerytalny 60 lat osiągnął w dniu (...) Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. są okresy w których praca w szczególnych warunkach wykonywana była stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku i tylko praca wymieniona w wykazie A załącznika do rozporządzenia- §2 ust.1 i §4 ust.1 w/w rozporządzenia. Warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku, stale tj. ciągle wykonuje pracę w szczególnych warunkach i nie wykonuje w tym czasie żadnych innych czynności nie związanych z zajmowanym stanowiskiem ( por. także wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa 1308/12, LEX nr 1286495; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt III AUa 1069/12, LEX nr 1312031). Dla oceny czy konkretna praca była pracą wykonywaną w szczególnych warunkach decydujące znaczenie ma nie sama nazwa zajmowanego stanowiska a czynności w jej ramach faktycznie wykonywane ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt III AUa 1192/12 , LEX nr 1240032; wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa 1221/12, LEX nr 1294841). Do kognicji Sądu należy zatem samodzielne ustalenie, jakie prace wykonywał wnioskodawca i czy prace te należy zaliczyć do prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( por. także wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa 910/12, LEX nr 1293579 ). Postępowanie sądowe o świadczenia emerytalno-rentowe regulowane jest przepisami kodeksu postępowania cywilnego , które nie zawiera ograniczeń dotyczących postępowania dowodowego co oznacza, iż okoliczności, od których uzależnione jest prawo do emerytury mogą być wykazywane wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego , w tym także zeznaniami świadków czy opiniami biegłych ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt III AUa 291/12, LEX nr 1223240 ). Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż na dzień 01 stycznia 1999 r. wnioskodawca w okresach wskazanych przez organ rentowy wykazał 15 lat 09 miesięcy i 22 dni pracy w szczególnych warunkach wymienionych w wykazie A Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Po przeprowadzeniu w sprawie postępowania dowodowego, w szczególności na podstawie akt osobowych, jak również z przesłuchania wnioskodawcy i z zeznań świadków , które sąd uznał za spójne i logicznie uzupełniające się - Sąd uznał , że wnioskodawca na dzień 01 stycznia 1999r. wykonywał pracę stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze wskazanych w niniejszym uzasadnieniu Do okresów pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze Sąd uznał zatrudnienie wnioskodawcy w (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w G. ( (...) ) : - od 26 września 1980r. do 30 czerwca 1982r. ( 01 rok 09 miesięcy i 04 dni ), - od 05 lutego 1985r. do 30 czerwca 1989r. ( 04 lata 04 miesiące i 24 dni ) . Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Sąd zwrócił uwagę na fakt , że w początkowym okresie zatrudnienia w (...) w G. T. M. nie wykonywał prac w warunkach szczególnych . Będąc słuchanym na rozprawie w dniu 23 listopada 2018r. wnioskodawca wskazał , że nie wykonywał prac remontowych w głębokich kanałach remontowych przy naprawie sprzętu budowlanego – co opisano w ustaleniach faktycznych niniejszego uzasadnienia . Zatem Sąd uznał , że nie były pracami w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze prace jakie wnioskodawca wykonywał po ukończeniu nauki w zasadniczej szkole zawodowej do daty powołania do odbycia służby wojskowej oraz po ponownym zatrudnieniu po odbyciu służby wojskowej . Sąd zaliczył wnioskodawcy do prac w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze okres zatrudnienia w grupie robót wysokościowych . W aktach osobowych brak jest angaży zmieniających stanowisko pracy wnioskodawcy z mechanika maszyn budowlanych na stanowisko montażysty dźwigów to jednak zwrócić należy uwagę na fakt , że w karcie pracowniczej znajduje się adnotacja o zmianie z dniem 01 marca 1982r. grupy zaszeregowania przy stawce godzinowej wynagrodzenia i wskazano , że wnioskodawca w tej dacie był zatrudniony na stanowisku montażysty dźwigów . Stanowisko to było również wymienione w świadectwie pracy z dnia 30 czerwca 1982r. Ustalając datę początkową zatrudnienia wnioskodawcy na stanowisku montażysty dźwigów przy pracach montażowych konstrukcji stalowych/ metalowych na wysokości sąd zwrócił uwagę na fakt , że z zeznań świadków : B. K. i J. Ł. wynikało , że w brygadzie wysokościowej wnioskodawca zaczął pracować po wojsku od ok.1980r. Z przesłuchania wnioskodawcy wynikało z kolei , że zdecydował się na podjęcie pracy montażysty żurawi wieżowych , bo przy tych pracach były wyższe stawki godzinowe ( protokół rozprawy z dnia 23 listopada 2018r. k. 61 00:44:22 i następne). Z karty pracowniczej znajdującej się w aktach osobowych wynika , iż zmiana warunków płacy przy znacznej podwyżce stawki godzinowej z 18 zł na 21 zł była w dniu 26 września 1980r. Ta data zakreślona została przez osobę sporządzającą kartę pracowniczą czerwoną linią – brak opisu powyższego oznaczenia skutkuje uznaniem przy uwzględnieniu zeznań w/w świadków i przesłuchania wnioskodawcy , że na stanowisku montażysty dźwigów wieżowych wnioskodawca został zatrudniony nie w miesiącu maju 1980r. tylko 26 września 1980r. i pracę tę wykonywał na stałe i w pełnym wymiarze czasu pracy do dnia 20 czerwca 1982r. Była to praca wymieniona w wykazie A dział V pkt.
- Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Taką samą prace na stałe i w pełnym wymiarze czasu pracy wnioskodawca wykonywał w ww. przedsiębiorstwie w okresie od 05 lutego 1985r. do 06 listopada 1988r.- co opisano w ustaleniach faktycznych niniejszego uzasadnienia . Od dnia 07 listopada 1988r. do 30 czerwca 1989r. T. M. wykonywał pracę wymienioną w wykazie A dział V pkt. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Łącznie w okresie zatrudnienia w (...) od 05 lutego 1985r. do 30 czerwca 1989r. ubezpieczony wykonywał pracę w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze przez okres łączny 04 lata 04 miesiące i 24 dni . Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd uznał , że w okresie zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. wnioskodawca wykonywał przez okres 03 lat 06 miesięcy i 10 dni pracę w warunkach szczególnych wymienionych w wykazie A dział V Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze : - pkt.5 w okresach : 01 października do 31 grudnia 1990r. ( 03 miesiące ) ; 21 stycznia do 15 kwietnia 1991r. ( 02 miesiące i 22 dni ), - pkt. 6 w okresach : od 04 lipca 1989 do 30 września 1990r. ( 01 rok 02 miesiące i 26 dni ), od 15 września 1991r. do 17 grudnia 1991r. ( 03 miesiące i 3 dni ),od 20 grudnia 1991r. do 18 stycznia 1993r. ( 01 rok i 29 dni ),od 23 stycznia 1993r. do 05 lutego 1993r. ( 13 dni ),od 15 lutego 1993r. do 30 kwietnia 1993r. ( 02 miesiące i 15 dni ) . wymienione w wykazie A dział IV pkt. 38 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2004r. ( P 17/03 , OTK – A 2004/6/57, Dz.U. Z 2004r. Nr 144,poz. 1530 ) orzekł , że tylko praca na stanowiskach wymienionych w załącznikach do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze – uprawnia do nabycia emerytury w wieku wcześniejszym niż określony w art. 27 ustawy emerytalnej . W konsekwencji Sąd uznał , iż praca wnioskodawcy w okresach wymienionych w niniejszym uzasadnieniu była pracą wymienioną w wykazie A ww Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. , uprawniająca wnioskodawcę do nabycia prawa do emerytury na podstawie cytowanego w niniejszym uzasadnieniu art. 184 ustawy emerytalnej . Reasumując Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 kodeksu postępowania cywilnego oddalił odwołanie , gdyż nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia z przyczyn wymienionych w niniejszym uzasadnieniu . W pkt. II wyroku sąd stwierdził ,iż organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za opóźnienie w przyznaniu prawa do świadczenia . Zgodnie z treścią art. 118 pkt. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych –w przypadku ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego – organ rentowy wydaje decyzję w terminie 30 dni, przy czym za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się dzień wpływu do Zakładu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego , jeżeli organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustaleni ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji . Przepis art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych - stanowi , że jeżeli Zakład - w terminach przewidzianych w przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego - nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia w wysokości odsetek ustawowych określonych przepisami prawa cywilnego . Nie dotyczy to przypadku, gdy opóźnienie w przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności . W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że zawarte w art. 85 ust. 1 ustawy systemowej określenie: „nie ustalił prawa do świadczenia” oznacza zarówno nie wydanie w terminie decyzji przyznającej świadczenie, jak i wydanie decyzji odmawiającej przyznania świadczenia, mimo spełnienia warunków do jego uzyskania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2001 r. II UKN 402/2000 OSNAPiUS 2002/20 poz. 501). Powołane orzeczenie poprzez analogię można zastosować w niniejszej sprawie. Przedmiotem przeprowadzonego postępowania dowodowego było bowiem ustalenie czy wydając zaskarżoną decyzję organ emerytalny , popełnił błąd poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie nie uznania okresów pracy , wskazanych w dokumentach znajdujących się w aktach emerytalnych - jako pracy w warunkach szczególnych . Istotnym dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy jest zatem ustalenie, czy ZUS Oddział w L. przekroczył termin do ustalenia prawa wnioskodawcy do emerytury na podstawie art. 184 w zw. z art. 32 ustawy emerytalnej .Termin ten w niniejszej sprawie wynosił 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji ( art. 118 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ). Analizując materiał dowodowy sprawy sąd poczynił ustalenia celem wyjaśnienia czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych przed wydaniem w dniu 31 stycznia 2018r. decyzji - stanowiącej przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie - wypełnił w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wszystkie obowiązki nałożone na niego przez kodeks postępowania administracyjnego . „W tej sytuacji przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 66 ust. 4 ustawy systemowej w zakresie prowadzonej działalności Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych przysługują środki prawne właściwe organom administracji państwowej. W opisanej działalności zakład stosuje przepisy kodeksu postępowania administracyjnego , administracyjnego a w szczególności winien mieć na względzie: - obowiązek podejmowania niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego ( art. 7 kpa ); - obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego ( art. 9 kpa ); - obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego ( art. 10 kpa ); Zgodnie z art. 75 kpa dowodami w postępowaniu administracyjnym może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (...) a zebrany w sprawie materiał dowodowy organ administracji państwowej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić” ( uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 03 lipca 2007r. , sygn. Akt IIIAUa 1995/06 ). Z treści akt emerytalnych prowadzonych przez ZUS Oddział w L. wynika, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ rentowy wypełnił obowiązki wymienione w kodeksie postępowania administracyjnego art. 7, 9 i 10 . Ubezpieczony bowiem-w toku postępowania związanego z rozpoznaniem wniosku miał możliwość udziału w postępowaniu administracyjnym poprzez składanie dowodów w postaci dokumentów . Analizując materiał dowodowy sprawy nie można pominąć i tej okoliczności , że integralną część postępowania administracyjnego – związanego z rozpoznaniem wniosku z dnia 23 stycznia 2018r. - stanowiło postępowanie organu emerytalnego polegające na analizie dokumentów przedłożonych przez skarżącego wraz z przedmiotowym wnioskiem celem wydania decyzji W konsekwencji sąd uznał ,iż wydając zaskarżoną decyzję organ rentowy nie popełnił błędu , za który ponosi odpowiedzialność . W postępowaniu sądowym prowadzonym w niniejszej sprawie przesłuchano świadków i wnioskodawcę - celem ustalenia charakteru prac wykonywanych przez skarżącego w okresie, za które zakłady pracy nie wystawiły w sposób właściwy lub nie wystawiły w ogóle świadectw pracy w warunkach szczególnych . Reasumując sąd uznał, iż - wydając decyzję w dniu 31 stycznia 2018r. - organ emerytalny w postępowaniu administracyjnym nie naruszył przepisów i zasad tego postępowania. Tym samym po stronie ZUS Oddział w L. nie zaistniały okoliczności, za które organ ten ponosi odpowiedzialność, za opóźnienie w wypłacie świadczenia . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98§ 1 i 2 kpc w zw. z §9 ust.2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2015r. poz. 1804 ze zmianami ) .