Sąd podziela przeważający w judykaturze pogląd, który przyjmuje, że także we współczesnym - opartym na zasadzie kontradyktoryjności - modelu postępowania cywilnego warunkiem zastosowania art. 322 k.p.c. jest stwierdzenie, iż ścisłe udowodnienie wysokości żądania nie jest możliwe obiektywnie . Nie jest więc wystarczające stwierdzenie, że takiej możliwości nie daje materiał dowodowy zaoferowany przez strony, gdyż spoczywa na nich obowiązek przedstawienia wszystkich dostępnych im środków dowodowych, które mogłyby być pomocne w ustaleniu wysokości roszczenia (zob. np. wyroki SN: z 19 grudnia 2013 r., I CSK 179/13 i z 16 kwietnia 2008 r., V CSK 563/07, odmiennie jednak wyrok z 26 czerwca 2006 r., II CSK 108/05 z krytyczną glosą A. J. OSP 2007 nr 3 poz. 29 i wyrok z 21 listopada 2008 r. (V CSK 207/08). Poglądy te zachowują aktualność także w postępowaniu uproszczonym, w którym jest rozpoznawana niniejsza sprawa. Sens art.
polega bowiem jedynie na tym, że szczególna kompetencja sądu, która co do zasady może być zastosowana tylko w sprawach wyczerpująco wskazanych w art. 322 k.p.c. , może znaleźć zastosowanie w każdej sprawie rozpoznawanej w postępowaniu uproszczonym. Wykładnia systemowa art.
wskazuje, że przepis ten w założeniu ustawodawcy ma stanowić alternatywę dla dowodu z opinii biegłego w postępowaniu uproszczonym. Nieuprawnione byłoby jednak jego odczytywanie w taki sposób, że stanowi on wyraz zwolnienia powoda z obowiązku udowodnienia wysokości swojego roszczenia. Odnosząc przedstawione rozważania do okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że mimo występujących w sprawie trudności dowodowych, ścisłego wykazania wysokości żądania nie można uznać za „nader utrudnione” w znaczeniu obiektywnym, gdyż powód – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – nie podjął próby jej udowodnienia. Podkreślenia wymaga, ze szczególne uprawnienie sądu do zasądzenia odpowiedniej sumy według własnej oceny nie stanowi usprawiedliwienia dla braku należytej staranności strony w przedstawianiu dowodów na poparcie własnych twierdzeń, co zgodnie z art. 3 k.p.c. i art. 232 zd. 1 k.p.c. jest podstawowym ciężarem procesowym, spoczywającym na stronie. To spostrzeżenie wykluczało możliwość zastosowania w sprawie art.
i musiało prowadzić do oddalenia powództwa. Tym się kierując, Sąd oddalił powództwo na podstawie art. 6 k.c. w związku z art. 805 § 1 k.c. O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik, obciążając nimi powoda. Na koszty te składały się poniesione przez pozwanego koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej 900 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł. Ze względu na datę wniesienia pozwu wysokość tego wynagrodzenia zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). Z: Proszę: 1) odnotować uzasadnienie w kontrolce; 2) odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda adw. Z. S. i pełnomocnikowi pozwanego adw. T. D. ; 3) opublikować na portalu orzeczeń zgodnie z kartą informacyjną.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.