Sad powszechny, II Ca 1508/13

Sygn. akt II Ca 1508/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Cezary Klepacz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2013 r. w Kielcach sprawy z powództwa Gminy S. przeciwko T. F. , S. F. , M. F. , K. F. , P. F. i E. F. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej z dnia 6 września 2013 r., sygn. I C 310/13 oddala apelację i zasądza od Gminy S. solidarnie na rzecz T. F. , S. F. , M. F. , K. F. , P. F. i E. F. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Zarządzenie: odpis wyroku doręczyć pełnomocnikom stron. Sygn. akt II Ca 1508/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt I C 310/13, Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej oddalił powództwo Gminy S. przeciwko T. F. , S. F. , M. F. , K. F. , P. F. i E. F. o zapłatę oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 2.572,42 zł tytułem kosztów procesu. W apelacji od tego orzeczenia Gmina S. wnosiła o jego zmianę i zasądzenie solidarnie na jej rzecz od pozwanych kwoty 4.758,82 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 19 lutego 2010 r. oraz kosztami postępowania za obie instancje. W odpowiedzi na apelację pozwani wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie solidarnie na ich rzecz od powódki kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie Gmina S. domagała się od T. F. , S. F. , M. F. , K. F. , P. F. i E. F. wynagrodzenia za bezumowne korzystanie w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2006 r. z nieruchomości lokalowej, położonej przy ul. (...) w S. (k.53). Bezsporne jest, że wskazany lokal stanowi własność powódki, a pozwani zamieszkiwali w nim do czasu zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, nie płacąc czynszu, ani żadnych należności po prawomocnym orzeczeniu ich eksmisji z tego lokalu. Podstawę prawną żądania powódki stanowi zatem przepis art. 18 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 z późn. zm.), który w ust. 1 stanowi, że osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie, które odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu ( ust. 2 ), zaś osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł ( ust. 3 ). Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że świadczenie to ma charakter okresowy. Taki pogląd wypowiedział Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 maja 2012 r., IV CSK 490/11, wskazując w uzasadnieniu, że art. 18 ust. 1 i 2 powołanej ustawy reguluje szczególną odpowiedzialność odszkodowawczą byłego lokatora zajmującego lokal bez tytułu prawnego, opartą na zasadach art. 471 k.c. za naruszenie obowiązku zwrotu lokalu po wygaśnięciu tytułu prawnego do korzystania z niego, zmodyfikowaną postanowieniami dotyczącymi wysokości i sposobu spełniania świadczenia odszkodowawczego, zaś zachowania osób, zajmujących lokal mieszkalny, uprawnionych do lokalu socjalnego do czasu jego dostarczenia nie można uznać za działanie bezprawne, pomimo użytego w ustawie sformułowania, że osoby te ,,opłacają odszkodowanie”, gdyż byłego lokatora i właściciela łączy szczególnego rodzaju stosunek zobowiązaniowy, którego treścią jest zapewnienie właścicielowi określonego, również płatnego periodycznie, co miesiąc, wynagrodzenia za dalsze korzystanie z lokalu (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniach uchwały z dnia 7 grudnia 2007 r., III CZP 121/07, OSNC 2008/12/137 i wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r., V CSK 31/08, OSNC-ZD, 2009/10/12 ). Świadczenie jest okresowe, jeżeli polega na periodycznym dawaniu uprawnionemu w czasie trwania określonego stosunku prawnego pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku, których ogólna ilość nie jest z góry określona. Taki charakter mają świadczenia określone w art. 18 ust. 1 cyt. ustawy, co uzasadnia zastosowanie do ich dochodzenia, właściwego dla nich, trzyletniego terminu przedawnienia przewidzianego w art. 118 k.c. Skoro zatem w niniejszej sprawie powódka domagała się od pozwanych zapłaty takiego świadczenia za okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2006 r., to w dniu wystąpienia przez nią z żądaniem jego zapłaty (k.2) roszczenie to było przedawnione ( art. 118 k.c. ). Pozwani mogą zatem skutecznie uchylić się od jego zaspokojenia ( art. 117 § 2 k.c. ), co uczynili, zgłaszając zarzut w sprzeciwie od wydanego przeciwko nim nakazu zapłaty (k.26). Biorąc to pod uwagę, oddalono apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanych, będącego radcą prawnym, orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 w zw. z art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. , przy uwzględnieniu § 6 pkt 3 w zw. z § 12 ust. pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013, poz. 490).