Sad powszechny, III RC 80/17

III RC 80/17 UZASADNIENIE Pozwem z 16 marca 2017 r., który wpłynął do Sądu 29 marca 2017 r. powód R. P. wniósł o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego względem jego syna, pozwanego S. N. . Uzasadniając pozew R. P. wskazał, że pozwany ma obecnie 27 lat. Podał jednocześnie, że nie wie, czy syn pracuje, ale jego zdaniem jest osobą zdolną do pracy. Powód wskazał, że z powodu trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej nie jest już w stanie regulować zobowiązań alimentacyjnych względem syna. Powód podniósł, że w tej sytuacji jego obowiązek alimentacyjny powinien zostać uchylony. Powód nie stawił się na rozprawę. Pozwany S. N. nie zajął stanowiska w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Powód R. P. jest ojcem pozwanego S. N. . Wyrokiem z 30 czerwca 2003 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze w sprawie R III C 1630/02 podwyższył alimenty należne od R. P. na rzecz S. N. ustalone ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w K. (...) .03.1995 r. w sprawie (...) z kwoty po 150 zł miesięcznie do kwoty po 190 zł miesięcznie, poczynając od 8 stycznia 2003 r. Dowód: - akta SR w Jeleniej Górze R III C 1630/02 S. N. ma obecnie 27 lat. Jest osobą zdolną do pracy oraz jest w stanie samodzielnie utrzymać się. Dowód: - okoliczność niekwestionowana. R. P. nie jest w stanie obecnie realizować obowiązku alimentacyjnego z uwagi na zły stan zdrowia oraz trudną sytuację majątkową. Dowód: - orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, orzeczenie lekarza ZUS, oświadczenie dot. pobytu w schronisku, karta leczenia szpitalnego, dowody wpłaty rat alimentacyjnych, zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie z (...) . Sąd zważył, co następuje. Przedstawiony powyżej, ustalony w sprawie stan faktyczny uzasadniał uwzględnienie powództwa w całości. Zgodnie z art. 133 § 1 k.r.i.o. rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Nadto, zgodnie z § 3 powołanego przepisu rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się. W ocenie Sądu ustalony w sprawie, bezsporny stan faktyczny wskazuje, że pozwany w chwili obecnej jest w stanie utrzymać się samodzielnie. Niezakwestionowanym bowiem faktem w sprawie jest to, iż S. N. ma obecnie 27 lat, jest osobą zdrową i zdolną do samodzielnego utrzymania się. Jednocześnie Sąd nie stwierdził istnienia innych okoliczności, które przemawiają za utrzymaniem obowiązku alimentacyjnego powoda względem pozwanego. Ponieważ R. P. w swoim pozwie wniósł o wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego względem syna nie podając daty, od której ów obowiązek miałby wygasnąć, zaś z treści powództwa nie wynikało, aby data wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego miała być wcześniejsza, tj. sprzed wniesienia powództwa, toteż Sąd – związany treścią pozwu i możliwością orzekania wstecz najwcześniej od daty wpływu pozwu – stwierdził, iż rzeczony obowiązek wygasł właśnie z dniem wpływu pozwu, czyli z dniem 29 marca 2017 r. W szczególności R. P. wskazał w pozwie, że nie jest w stanie w dalszym ciągu (podkreślenie SR) realizować obowiązku alimentacyjnego, a zatem na przyszłość, co Sąd odczytał jako żądanie zniesienia obowiązku alimentacyjnego od dnia złożenia pozwu. Wskazać trzeba, że to powód wskazuje zakres roszczenia, czyli to, czego się domaga. W przypadku sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, jeżeli pozwany chciałby, aby ten obowiązek wygasł z konkretną datą wsteczną, winien to wskazać w pozwie. Ponieważ takiej daty nie było podanej, np. od dnia ukończenia szkoły, a jednocześnie powód nie stawił się na rozprawę, zaś z treści pozwu nie można było odczytać, aby powód domagał się zniesienia obowiązku alimentacyjnego z datą wcześniejszą niż wniesienie powództwa w sprawie, Sąd rozstrzygnął o dacie wygaśnięcia obowiązku zgodnie z obowiązującymi przepisami, w ramach powództwa. Z tych względów – mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 133 § 1 i 3 k.r.i.o. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Z uwagi na trudną sytuację majątkową powoda Sąd zwolnił go od kosztów sądowych w sprawie, zaś pozwanego nie obciążał zwrotem tych kosztów.