Sad powszechny, V K 662/18

Sygnatura akt: V K 662/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2018 r. Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie V Wydział Karny w składzie: Przewodniczący – Sędzia Sądu Rejonowego Cezary Jankowski Protokolant – Anna Sobańska bez udziału prokuratora po rozpoznaniu w dniu 20.11.2018r. sprawy przeciwko: D. M. - synowi T. i H. z domu T. , ur. (...) w S. oskarżonemu o to, że: w okresie od września 2016r. do maja 2018r. w S. uporczywie uchylał się od ciążącego z mocy wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 09.05.2013r., sygn. VIII RC 23/13 i określonego co do wysokości obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniej B. M. poprzez płacenie alimentów w wysokości 600 zł miesięcznie, przy czym suma zaległości alimentacyjnych stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, narażając jednocześnie B. M. na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. o czyn z art. 209 § 1 kk w zw. z art. 209 § 1a kk I. uznaje oskarżonego D. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu przy czym zmienia jego opis zastępując słowa „od września 2016r.” zwrotem „od 1 października 2016r.” i czyn ten kwalifikuje z art. 209 § 1 kk w zb. z art. 209 § 1a kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 209 § 1a kk w zw. z art. 11 § 3 kk skazuje go na karę grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, II. na podstawie art. 627 kpk . zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym na podstawie art. 3 ustęp 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych wymierza mu 240 (dwieście czterdzieści) złotych opłaty. Sygnatura akt: V K 662/18 UZASADNIENIE (sporządzone w trybie art. 424 § 3 kpk - w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o karze) Oskarżony D. M. został uznany za winnego, tego, że: w okresie od 1 października 2016 r. do maja 2018 r. w S. uporczywie uchylał się od ciążącego z mocy wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 09.05.2013r., sygn. VIII RC 23/13 i określonego co do wysokości obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniej B. M. poprzez płacenie alimentów w wysokości 600 zł miesięcznie, przy czym suma zaległości alimentacyjnych stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, narażając jednocześnie B. M. na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, to jest popełnienia czynu z art. 209 § 1 kk w zb. z art. 209 § 1a kk w zw. z art. 11 § 2 kk . D. M. jest rozwiedziony, na swoim utrzymaniu ma dwójkę dzieci. D. M. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług w budownictwie z dochodem miesięcznym w kwocie około 3000 złotych. D. M. był karany - wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2016 roku - sygnatura akt V K 1073/16 z przestępstwo z art. 209 § 1 kk został skazany na karę 100 stawek dziennych grzywny z określeniem wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych (przestępstwo dotyczące niealimentacji B. M. w okresie od 14 stycznia 2013 roku do września 2016 roku). W zakresie wykonania tej kary w stosunku do D. M. sprawę skierowano do egzekucji komorniczej w dacie 24 sierpnia 2018 roku. Dowód: - dane wskazane przez D. M. co do swojej osoby – k. 144, - odpis wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2016 roku - sygnatura akt V K 1073/16 – k. 27, - dane o karalności – k. 159, - kserokopia karty dłużnika ze sprawy V K 1073/16 – k.

1. Przepis art. 209 § 1a kk , który stanowił podstawę wymiaru kary orzeczonej wobec D. M. przewiduje za popełnienie tego przestępstwa alternatywnie karę grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności od 1 miesiąca do lat
2. Za powyżej opisane przestępstwo D. M. na podstawie art. 209 § 1a kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzono karę 120 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 złotych, nadto zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w tym opłatę w kwocie 240 złotych. Wymierzając karę D. M. sąd kierował się dyrektywami wskazanymi w przepisie art. 53 § 1 i 2 kk w tym uwzględnił stopień winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, a także jego motywację, warunki osobiste oraz cele kary w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Popełniony przez oskarżonego występek stanowi przestępstwo skierowane przeciwko rodzinie i opiece - należy do czynów o znacznym stopniu społecznej szkodliwości. Na niekorzyść oskarżonego D. M. przemawia z pewnością jego uprzednia karalność, ale w ocenie sądu należy dostrzegać i to, iż na oskarżonym D. M. ciąży co prawda uprzednie skazanie z art. 209 § 1 kk , ale jest to jedyne skazanie w dodatku z orzeczoną w stosunku do D. M. karą najłagodniejszą rodzajową - grzywną. Sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie sądu orzeczona wobec oskarżonego D. M. kara grzywny jest wystarczająca dla osiągnięcia wobec niego celu zapobiegawczego i wychowawczego, a także uwzględnia potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kara ta w ocenie sądu jest proporcjonalna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu i będzie stanowić dla oskarżonego wystarczającą dolegliwość. Decydując się na takie rozwiązanie w zakresie orzeczenia kary wobec oskarżonego sąd też baczył na dyrektywy płynące z przepisu art. 58 kk , który daje priorytet karom wolnościowym. Należy też wskazać, iż takie rozstrzygnięcie co do orzeczenia kary w istocie nie czyni występku popełnionego przez oskarżonego jako nienapiętnowanym, albowiem w przypadku nieuiszczenia grzywny będzie ona podlegała zamianie na pracę społecznie użyteczną, względnie na zastępczą karę pozbawienia wolności. Zatem oskarżony tak w sprawie tej jak i w sprawie V K 1073/16 wobec niezakończenia w niej postępowania wykonawczego, o ile nie wyciągnie właściwych wniosków, co do stworzenia mu warunków w zakresie możliwości nie izolacyjnego wykonania tych kar, poniesienie ujemne następstwa - łącznie z ewentualnym zarządzeniem wykonania wobec niego zastępczych kar pozbawienia wolności w obu sprawach. Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi w tym opłatą nie znajdując podstaw do uwolnienia go od tych należności. SSR Cezary Jankowski