Sad powszechny, III AUa 939/13

Sygn. akt III AUa 939/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSA Antonina Grymel (spr.) Sędziowie SSO del. Gabriela Pietrzyk - Cyrbus SSA Lena Jachimowska Protokolant Ewa Bury po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014r. w Katowicach sprawy z odwołania W. Z. ( W. Z. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. o świadczenie przedemerytalne na skutek apelacji ubezpieczonego W. Z. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie z dnia 23 stycznia 2013r. sygn. akt IV U 1559/12 oddala apelację. /-/SSA L.Jachimowska /-/SSA A.Grymel /-/SSO del. G.Pietrzyk-Cyrbus Sędzia Przewodniczący Sędzia Sygn. akt III AUa 939/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18 lipca 2012r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił W. Z. prawa do świadczenia przedemerytalnego podnosząc, iż stosunek pracy u ostatniego pracodawcy nie został rozwiązany z przyczyn ekonomicznych zakładu pracy niedotyczących pracownika, lecz z upływem okresu, na który została zawarta umowa o pracę. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany i przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazując, iż spełnia wszystkie przesłanki do uzyskania tego świadczenia, zaś łącząca go z P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. umowa o pracę nie została przedłużona z uwagi na likwidację zakładu pracy, a więc z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania powołując się na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013r. oddalił odwołanie. Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, iż W. Z. urodził się (...) W dniu 22 czerwca 2012r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Od 1 października 1969r. do 30 września 1974r. pobierał naukę w szkole wyższej. Od 9 listopada 1974r. do 21 marca 1975r. był zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie (...) ” (...) ” w Z. . Od 1 października 1977r. do 31 sierpnia 1983r., od 1 kwietnia 1985r. do 29 lutego 1996r. oraz od 1 kwietnia 1996r. do 28 lutego 2005r. był objęty ubezpieczeniami społecznymi z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Od 1 marca 2005r. do 15 lipca 2009r. był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. w K. . Od 1 lipca 2009r. do 30 września 2011r. był zatrudniony w P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w S. , przy czym jego umowa o pracę uległa rozwiązaniu z upływem czasu, na który była zawarta. Od 8 listopada 2011r. ubezpieczony był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. jako osoba bezrobotna, przy czym w okresie od 16 listopada 2011r. do co najmniej 25 maja 2012r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych i w okresie tym nie odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych. Sąd I instancji podał także, iż w dniu 20 grudnia 2010r. Sąd Rejonowy Katowice - Wschód w Katowicach ogłosił upadłość P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w S. z możliwością zawarcia układu. Postępowanie upadłościowe zostało zakończone na mocy postanowienia tego samego Sądu z dnia 23 grudnia 2011r. wobec uprawomocnienia się w dniu 1 grudnia 2011r. jego postanowienia z dnia 21 września 2011r. w przedmiocie zatwierdzenia układu pomiędzy upadłym dłużnikiem a jego wierzycielami, skutkiem którego majątek (przedsiębiorstwo) upadłej Spółki zostało w całości przejęte przez jednego z wierzycieli. W oparciu o powyższe ustalenia Sąd Okręgowy uznał, iż odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Wskazał, iż w niniejszej sprawie bezspornym było, iż ubezpieczony nie spełnia przesłanek do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3-6 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. nr 120, poz. 1252 ze zm.). Spornym pozostawało natomiast, czy w przypadku odwołującego ziściły się warunki z art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, zgodnie z którym świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001), w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. W ocenie Sądu Okręgowego oczywistym jest, iż na dzień rozwiązania stosunku pracy łączącego ubezpieczonego z P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w S. osiągnął on wiek 60 lat, posiadał 35 letni okres uprawniający do emerytury, zaś stosunek pracy trwał nie krócej niż 6 miesięcy. Spornym pozostawało więc ustalenie, czy powyższy stosunek pracy uległ rozwiązaniu z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów powołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , której art. 2 ust. 1 pkt 29b stanowi, iż pod pojęciem przyczyn dotyczących zakładu pracy należy rozumieć rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych. Okolicznością niewątpliwą był fakt ogłoszenia upadłości pracodawcy ubezpieczonego. Łącząca go z P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w S. umowa o pracę została jednak zawarta na czas określony, tj. do dnia 30 września 2011r. i zgodnie z art. 30 § 1 pkt 4 k.p. uległa rozwiązaniu z upływem okresu, na który była zawarta. Fakt ogłoszenia upadłości pracodawcy nie stanowił przyczyny rozwiązania tej umowy. Sąd I instancji zwrócił także uwagę, iż z treści zaświadczenia z dnia 14 grudnia 2011r., sporządzonego przez zarządcę P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. jednoznacznie wynika, iż likwidacja stanowiska pracy ubezpieczonego i zakładu pracy była jedynie przyczyną niezawarcia kolejnej umowy o pracę. Na konieczność wyraźnego rozróżnienia przyczyn rozwiązania umowy o pracę od przyczyn nienawiązania kolejnej umowy o pracy wskazał tymczasem Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 marca 2010r. (III AUa 191/10, Biuletyn SA w Katowicach 2010/3/43) podnosząc, iż rozwiązanie stosunku pracy wskutek upływu czasu, na jaki umowa była zawarta nie stanowi rozwiązania ”z przyczyn dotyczących zakładu pracy”, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych . Oceny tej nie zmienia fakt, iż nastąpiła likwidacja stanowiska pracy zajmowanego przez ubezpieczonego. Okoliczność ta była jedynie powodem nienawiązania z nim przez zakład pracy kolejnej umowy o pracę na następny rok. Sąd Okręgowy podkreślił, iż w pełni podziela powyższy pogląd uznając, iż do rozwiązania stosunku pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych winno dojść wskutek jednostronnego oświadczenia woli pracodawcy, albo też na mocy porozumienia stron, a nie w następstwie upływu okresu, na jaki stosunek pracy został zawarty. Ta ostatnia okoliczność bowiem na podstawie art. 30 § 1 pkt 4 k.p. stanowi samoistną przyczynę rozwiązania stosunku pracy, a wola rozwiązania go w taki sposób została przez strony wyrażona w momencie zawarcia umowy o pracę zawierającej takie postanowienie. Rozwiązanie stosunku pracy na skutek jednostronnego oświadczenia woli pracodawcy, albo na podstawie porozumienia stron, na co wskazywał Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku, wskazując na właściwe rozumienie pojęcia rozwiązania stosunku pracy z ”przyczyn dotyczących zakładu”, aktualizuje się w konsekwencji wyrażenia takiej woli przez strony umowy w momencie trwania takiego stosunku i przed jego zakończeniem, przy tym w ścisłym związku z okolicznościami, które w chodzą w zakres tego pojęcia. Skoro więc ubezpieczony i jego ówczesny pracodawca już w dacie nawiązywania umowy o pracę postanowili, że umowa ta ulegnie rozwiązaniu z dniem 30 września 2011r., to nie można przyjąć, iż umowa ta rozwiązała się z przyczyn dotyczących zakładu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy . Zdaniem Sądu I instancji, nie ma znaczenia również fakt, iż strony umowy w dacie jej zawarcia przewidywały ewentualną możliwość jej przedłużenia na kolejne okresy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł o oddaleniu odwołania. Apelację od przedstawionego orzeczenia wywiódł ubezpieczony, zaskarżając wyrok w całości. Powołując się na zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. nr 120, poz. 1252 zm.) poprzez przyjęcie, iż nie przysługuje mu prawo do świadczenia przedemerytalnego, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz zasądzenie od organu rentowego na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie - o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji przy uwzględnieniu kosztów postępowania apelacyjnego jako części kosztów procesu. W uzasadnieniu podniósł, iż ustawa o promocji zatrudnienia nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciem ”rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy”, choć posługuje się takim zwrotem. W ocenie apelującego nie można przy tym zgodzić się, że zapatrywanie prawne wyrażone przez inny Sąd, a to Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 2 marca 2010r. w sprawie sygn. akt III AUa 191/10 ma charakter wiążący, tym bardziej, iż poza sentencją orzeczenia nie są znane okoliczności, w których zostało wydane. Skarżący wskazał nadto, iż jego zdaniem, nie można pominąć, iż zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. 90, poz. 844). Podstawową przesłanką stosowania powołanej ustawy jest konieczność rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Z argumentu a contrario wnioskować należy, iż przepisy komentowanej ustawy nie mają zastosowania w sytuacji, gdy przyczyny będące podstawą wypowiedzenia występują po stronie pracownika. Chodzi zwłaszcza o całkowitą bądź częściową jego nieprzydatność do pracy albo naganne postępowanie. W okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodziły podstawy uzasadniające rozwiązanie stosunku pracy po stronie pracownika, lecz po stronie pracodawcy. Skarżący stwierdził również, iż ustawa o promocji zatrudnienia nie nakłada obowiązku wykazania za pomocą określonego dokumentu, że do rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego doszło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, co oznacza, iż dopuszczalne jest udowodnienie w każdy sposób, a zatem także tak, jak to uczynił, tj. poprzez zaświadczenie wydane przez pracodawcę w dniu 14 grudnia 2011r., że do rozwiązania stosunku pracy doszło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Zaznaczył też, iż intencją ustawodawcy i celem przepisów ustawy o świadczeniach przedemerytalnych jest pomoc osobom, które utraciły zatrudnienie, a ze względu na staż pracy mogą w niedługim czasie starać się o emeryturę. Nie można bowiem uznać, iż racjonalny ustawodawca zamierzał doprowadzić do sytuacji, w której osoba, która utraciła pracę z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, byłaby traktowana mniej korzystnie z tej przyczyny, że świadectwo pracy nie odnosi się do likwidacji działalności prowadzonej przez pracodawcę, jednakże są inne dokumenty odnoszące się do przyczyn rozwiązania umowy o pracę. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja ubezpieczonego nie zasłużyła na uwzględnienie. Spór w rozpatrywanym przypadku dotyczył uprawnień W. Z. do świadczenia przedemerytalnego. Po myśli art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 170) prawo do przedmiotowego świadczenia przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm.), w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Nadto, po myśli ust. 3 powyższego przepisu, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o których mowa w powołanej ustawie, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki: 1) nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna; 2) w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych; 3) złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Z mocy natomiast ust. 2 tego samego przepis, za okres uprawniający do emerytury, o którym mowa w ust. 1 , uważa się okres ustalony zgodnie z przepisami art. 5-9, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009r. nr 153, poz. 1227, ze zm.). Spośród przewidzianych w cytowanych przepisach warunków wymaganych do uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego, w niniejszej sprawie spornym pozostawało jedynie ustalenie, czy łączący ubezpieczonego z ostatnim pracodawcą, tj. P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w S. w okresie od 1 lica 2009r. do 30 września 2011r. stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów wspomnianej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy . Przypomnieć należy, iż stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 29 tej ustawy - ilekroć w ustawie jest mowa o przyczynach dotyczących zakładu pracy - oznacza to: a) rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r. nr 21, poz. 94 ze zm.), w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników, b) rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych lub technologicznych, c) wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy, d) rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika na podstawie art. 55 § 1 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy poza sporem pozostaje, iż postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010r. Sąd Rejonowy Katowice - Wschód w Katowicach w sprawie sygn. akt X GUp 16/09 ogłosił upadłość dłużnika P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w upadłości w S. z możliwością zawarcia układu. Postanowieniem z dnia 21 września 2011r., które uprawomocniło się z dniem 1 grudnia 2011r. ten sam Sąd zatwierdził układ zawarty między powyższym dłużnikiem, a jego wierzycielami, a następnie postanowieniem z dnia 23 grudnia 2011r. zakończył postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu dłużnika P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w upadłości z możliwością zawarcia układu w S. , albowiem doszło do faktycznego przeniesienia przedsiębiorstwa upadłego na wierzyciela i jednocześnie poręczyciela układu - Zakłady (...) S.A. w K. (por. znajdujący się w aktach osobowych ubezpieczonego odpis postanowienia z dnia 23 grudnia 2011r. wraz z uzasadnieniem). Faktem jest także, iż łączący skarżącego z P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w S. w okresie od 1 lipca 2009r. do 30 września 2011r. stosunek pracy ustał z upływem okresu, na który umowa była zawarta, tj. zgodnie z art. 30 § 1 pkt 4 k.p. Powyższa okoliczność, jak trafnie przyjął Sąd I instancji - aprobując równie słuszne stanowisko organu rentowego, także zdaniem Sądu Apelacyjnego, istotnie oznacza, iż W. Z. nie spełnia spornej w sprawie przesłanki polegającej na rozwiązaniu przedmiotowego stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu powołanej ustawy o promocji zatrudnienia oraz instytucjach rynku pracy, tj. w związku z likwidacją pracodawcy. Faktycznie bowiem w dniu 30 września 2011r., czyli z upływem okresu, na który została zawarta umowa o pracę ( art. 32 § 2 k.p. ), nie istniała inna przyczyna rozwiązania owej umowy, jak tylko upływ czasu trwania tej umowy ustalony przez strony. W szczególności zaś za taką przyczynę nie może być uznana likwidacja pracodawcy spowodowana stwierdzeniem postanowieniem z dnia 23 grudnia 2011r. zakończenia postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w S. , która rzeczywiście stanowiła wyłącznie przyczynę niezawarcia z ubezpieczonym przez jego dotychczasowego pracodawcę nowej umowy o pracę, a nie przyczynę rozwiązania dotychczasowej, która uległa rozwiązaniu z woli obu stron, w terminie określonym przez strony już w dniu jej zawarcia, na co wskazuje zresztą także treść powoływanego przez skarżącego zaświadczenia zarządcy P.P.H.U. ” (...) ” Sp. z o.o. w upadłości układowej w S. z dnia 14 grudnia 2011r., z którego jednoznacznie wynika, iż był on pracownikiem spółki w okresie od 1 lipca 2009r. do 30 września 2011r. zatrudnionym na podstawie umowy na czas określony, umowa nie została przedłużona z uwagi na likwidację stanowiska pracy i zakładu pracy, który w związku z zawartym układem likwidacyjnym z wierzycielami podlegał wykreśleniu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Omawiany art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , co już wcześniej zostało podniesione, wymaga tymczasem, aby do rozwiązania stosunku pracy doszło z przyczyn dotyczących pracodawcy w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia. Taka redakcja powołanego przepisu wskazuje więc wyraźnie, iż uzależnia on nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego między innymi od tego, co było przyczyną rozwiązania stosunku pracy, a nie od tego, co stanowiło powód niezawarcia nowej umowy. Ponadto użyte w tym przepisie sformułowanie ”rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy”, przy uwzględnieniu treści art. 32 k.p. , przemawia za przyjęciem, iż do rozwiązania stosunku pracy musi dojść albo na skutek jednostronnego oświadczenia woli pracodawcy, albo na skutek porozumienia stron, a nie w następstwie upływu okresu, na który stosunek pracy został zawarty (por. cytowany przez Sąd I instancji wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 marca 2010r., III AUa 191/10). Wypada podkreślić, iż cytowany przepis, jak każda norma prawna z zakresu ubezpieczeń społecznych, musi być wykładany ściśle, co oznacza w zasadzie prymat dyrektyw wykładni językowej w odniesieniu do pozostałych metod wykładni, w tym wykładni systemowej i wykładni historycznej lub celowościowej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2008r., I UZP 6/08, OSNAPiUS 2009, nr 9-10, poz. 120 i orzecznictwo tam powołane). Nie sposób nadto nie zwrócić uwagi, iż także według art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasady rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. nr 90, poz. 844 ze zm.), jej przepisy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, a zatem również w tym przypadku nie chodzi o jakikolwiek sposób rozwiązania przez pracodawcę stosunków pracy z leżących po jego stronie przyczyn, a jedynie o rozwiązanie umowy o pracę na skutek wypowiedzenia przez pracodawcę bądź na mocy porozumienia stron. Niezależnie od powyższego, zaznaczenia wymaga również, iż chociaż w świadectwie pracy z dnia 5 października 2011r. (...) Sp. z o.o. w upadłości układowej potwierdziło, iż W. Z. był jego pracownikiem w okresie od 1 lipca 2009r. do 30 września 2011r., w jego aktach osobowych znajduje się jedynie umowa o pracę z dnia 1 lipca 2011r. na czas określony od 1 lipca 2011r. do 30 września 2011r., a więc na okres krótszy niż 6 miesięcy, o których mowa w cytowanym na wstępie art.2 ust.1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych , co również z tej przyczyny starania ubezpieczonego o przyznanie objętego sporem świadczenia czyni bezprzedmiotowymi. Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Apelacyjny, uznając apelację ubezpieczonego za bezzasadną, na mocy art. 385 k.p.c. orzekł o jej oddaleniu. /-/SSA L. Jachimowska /-/SSA A. Grymel /-/SSO del. G. Pietrzyk-Cyrbus Sędzia Przewodniczący Sędzia JM