Sygn. akt I Ca 503/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2019 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSO Joanna Składowska Sędziowie SSO Elżbieta Zalewska-Statuch SSO Antoni Smus Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 roku w Sieradzu na rozprawie sprawy z powództwa E. R. przeciwko L. L. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 30 października 2018 roku, sygnatura akt I C 560/15
- oddala apelację;
- zasądza od E. R. na rzecz L. L. 1476 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złotych brutto z tytułu zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym;
- przyznaje adwokatowi M. Ś. zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu apelacyjnym w kwocie 1476 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złotych brutto, którą nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wieluniu. Sygn. akt I Ca 503 /18 UZASADNIENIE W pozwie skierowanym do Sądu Rejonowego w Wieluniu, powódka E. S. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej L. L. kwoty 26 400,00 złotych tytułem czynszu za dzierżawę działek o nr (...) położonych w miejscowości S. . Zaskarżonym wyrokiem z 30 października 2018 r., wydanym w sprawie sygn. akt I C 560/15, Sąd Rejonowy w Wieluniu oddalił powództwo (pkt 1). Rozstrzygnięcie zapadło przy następujących ustaleniach i wnioskach: W dniu 5 stycznia 1969 r. L. L. zawarła z teściem powódki J. S. umowę sprzedaży budynków znajdujących się na jego gospodarstwie rolnym położonym w miejscowości S. , gmina L. , stanowiącym działki o nr (...) oraz dzierżawy działki, na której stał dom o powierzchni 0,15 ha za czynsz w wysokości 200,00 złotych. Postanowieniem z dnia 19 września 2017 r. Sąd Rejonowy w Wieluniu stwierdził, że L. L. nabyła przez zasiedzenie z dniem 6 stycznia 1989 r. prawo własności nieruchomości położonej w miejscowości S. , gmina L. oznaczonej jako działki (...) o pow. 0,1124 ha i 335/1 o pow. 0,0775 ha, dla której to nieruchomości w Sądzie Rejonowym w Wieluniu prowadzona jest księga wieczysta nr (...) . W takim stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji uznał, że powództwo podlega oddaleniu, ponieważ pozwana jest właścicielką nieruchomości, a powódka nie wykazała, że pozwana powinna płacić jej czynsz dzierżawny. Powódka wniosła apelację od wyroku Sądu Rejonowego, zaskarżając orzeczenie w części, tj. co do punktu
- i zarzucając następujące uchybienia:
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 k.p.c. przez wybiórczą, dowolną i nie wszechstronną ocenę materiału dowodowego polegającą na: - pominięciu znajdującego się w aktach sprawy dokumentu w postaci umowy z dnia 5 listopada 1969 r., z której wprost wynika, że L. L. wzięła w dzierżawę od J. S. przedmiotowe nieruchomości, a umówiony czynsz dzierżawny wynosił 200,00 złotych; - pominięciu zeznań świadków K. S. i D. K. w zakresie, w jakim świadkowie ci podawali, że L. L. wzięła w dzierżawę od J. S. przedmiotowe nieruchomości, a następnie przynajmniej do października 2004 r. płaciła miesięczny czynsz dzierżawny w wysokości 200,00 złotych zarówno mężowi powódki, jak i powódce; - pominięciu wyjaśnień powódki, zgodnie z którymi L. L. wzięła w dzierżawę od J. S. przedmiotowe nieruchomości, a następnie przynajmniej do października 2004 r. płaciła za nie miesięczny czynsz dzierżawny; - pominięciu wyjaśnień pozwanej, która na rozprawie 10 maja 2016 r. sama podała: „ja jestem dzierżawcą tylko dopóki stoi dom i dopóki ja żyję”; - pominięciu faktu, że od roku 1969, a przynajmniej do października 2004 r. pozwana płaciła miesięczny czynsz w związku z dzierżawieniem nieruchomości. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości; ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania; zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu według norm przepisanych wraz z podatkiem VAT, które nie zostały uiszczone w całości ani w części oraz o nie obciążanie powódki kosztami postępowania w przypadku niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla pozwanej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd Rejonowy dokonał w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własne. Warto podkreślić, że przedmiotem ustaleń, a zatem i dowodzenia są jedynie fakty istotne dla rozstrzygnięcia ( art. 227 k.p.c. ). Okoliczności zaś podnoszone przez skarżącą na treść orzeczenia nie mogły mieć żadnego wpływu. Natomiast elementy podstawy faktycznej wyroku nie były sporne między stronami i apelująca ich nie kwestionuje, a w zakresie treści postanowienia z dnia 19 września 2017 r. Sądu Rejonowego w Wieluniu, wydanego w sprawie sygn. akt I Ns 1408/16 kwestionować nie może. Apelująca pomija bowiem, że doszło do nabycia przez pozwaną własności nieruchomości, która zdaniem powódki miała być przedmiotem dzierżawy. W takim wypadku dochodzi do tzw. konfuzji. Dotychczasowy dzierżawca staje się zarówno wydzierżawiającym, jak i dzierżawcą, co automatycznie powoduje wygaśnięcie stosunku dzierżawy, w tym obowiązku rozliczenia czynszu dzierżawnego. Zgodnie bowiem z art. 678 k.c. , mającym zatasowanie do dzierżawy z mocy art. 694 k.c. , w razie zbycia rzeczy wydzierżawionej w czasie trwania dzierżawy nabywca wstępuje w stosunek dzierżawy na miejsce zbywcy. Nabycie to nie może zaś być kwestionowane, gdyż zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem, skutecznym erga omnes, które - zgodnie z art. 365 k.p.c. - wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Podsumowując, zgodnie z postanowieniem z 19 września 2017 r. Sądu Rejonowego w Wieluniu, z dniem 6 stycznia 1989 r. pozwana stała się właścicielką nieruchomości, a wszelkie do niej prawa wynikające z własności i stosunku dzierżawy, czy to powódki, czy jej poprzedników prawnych wygasły. Tym samym żądanie zapłaty czynszu za lata 2004 - 2015 jest całkowicie pozbawione podstaw, a Sąd Rejonowy słusznie pominął ustalenia, co do tego, czy pozwana kiedykolwiek czuła się dzierżawcą i uiszczała czynsz dzierżawny. Uznając zatem apelację za bezzasadną, Sąd Okręgowy - na podstawie art. 385 k.p.c. - orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. , zasądzając od skarżącej na rzecz pozwanej zwrot wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu wg stawki określonej zgodnie z § 8 pkt 5 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 1 oraz § 4 i 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2019 poz. 18 tekst jednolity). O wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi skarżącej Sąd orzekł na podstawie § 8 pkt 5 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 1oraz § 2 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2019 poz. 18 tekst jednolity).