Sygn. akt II K 446/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2019r. Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Joanna Herman Protokolant p.o. sekr. sąd. Paulina Rucka po rozpoznaniu w dniach 26 kwietnia, 7 czerwca, 19 lipca, 27 września 2018r. i 4 lutego 2019r. sprawy: z oskarżenia prywatnego R. T. i oskarżenia wzajemnego P. D. :
- P. D. , s. W. i A. z d. P. , ur. (...) w P. oskarżonego o to, że: w dniu 15 lipca 2017r. w miejscowości Ł. , gmina D. , woj. (...) , dokonał uszkodzenia ciała R. T. poprzez wielokrotne uderzanie pokrzywdzonego pięścią w głowę i tułów, powodując u niego obrzęk i bolesność grzbietu nosa, krwiak okularowy powiek oka lewego, duży podspojówkowy krwiak gałki ocznej lewej, obrzęk i bolesność policzka lewego oraz obrzęk i podbiegnięcie krwawe wargi górnej i dolnej, które to spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres poniżej siedmiu dni tj. o czyn z art. 157 § 2 kk
- R. T. , s. S. i E. z d. S. , ur. (...) w S. oskarżonego o to, że: w dniu 15 lipca 2017r. w miejscowości Ł. naruszył nietykalność cielesną P. D. poprzez szarpanie go, zaciskanie rąk na jego szyi, powodując przy tym jej zasinienie, jak również w tym samym dniu znieważył go w jego obecności słowami wulgarnymi tj. o czyn z art. 217 § 1 kk w zb. z art. 216 kk w zw. z art. 11 § 2 kk I. ustalając, że oskarżony P. D. w dniu 15 lipca 2017r. w miejscowości Ł. , gmina D. , woj. (...) , poprzez wielokrotne uderzanie R. T. pięściami w głowę spowodował u niego obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzy z lewostronnym krwiakiem okularowym i krwiakiem podspojówkowym lewej gałki ocznej, obrzękiem nosa, lewego policzka i warg, otarciami naskórka głównie w okolicy lewego oczodołu i nosa, powodujące naruszenie czynności narządu ciała wymienionego trwające nie dłużej niż 7 dni, czym wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 157 § 2 kk , na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne przeciwko oskarżonemu P. D. warunkowo umarza na okres próby 1 (jednego) roku; II. ustalając, że oskarżony R. T. w dniu 15 lipca 2017r. w miejscowości Ł. naruszył nietykalność cielesną P. D. poprzez szarpanie go i uderzanie po ciele, czym wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 217 § 1 kk , na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne przeciwko oskarżonemu R. T. warunkowo umarza na okres próby 1 (jednego) roku; III. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego P. D. obowiązek zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną R. T. przez zapłatę na jego rzecz kwoty 2000 (dwóch tysięcy) złotych; IV. na podstawie art. 628 pkt. 1 kpk zasądza od oskarżonego P. D. na rzecz R. T. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu wydatków; V. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. F. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w S. kwotę 648 zł (sześćset czterdzieści osiem złotych) tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego R. T. w postępowaniu sądowym oraz podatek od towarów i usług w kwocie 149,04 zł (sto czterdzieści dziewięć złotych cztery grosze), VI. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. W. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w S. kwotę 648 zł (sześćset czterdzieści osiem złotych) tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego P. D. w postępowaniu sądowym oraz podatek od towarów i usług w kwocie 149,04 zł (sto czterdzieści dziewięć złotych cztery grosze), VII. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: P. D. i R. T. są znajomymi. W dniu 15 lipca 2017 roku wymienieni spotkali się na wraz z przyjaciółmi na wspólnej imprezie plenerowej w miejscowości Ł. , gmina D. . Podczas imprezy połączonej ze spożywaniem alkoholu, w pewnym momencie doszło do wymiany zdań między P. D. i R. T. . Wymienieni zaczęli sprzeczać się, a następnie P. D. uderzył R. T. pięścią w głowę. Zdenerwowany R. T. zaczął szarpać i uderzać P. D. , a ten uderzał go dalej pięściami w głowę aż R. T. upadł na piaszczyste podłoże. Gdy wymienionych rozdzielili obecni na imprezie znajomi, P. D. wraz ze swoją dziewczyną K. M. udali się do domu, a drugą stroną ulicy wracał R. T. . (dowody: częściowo wyjaśnienia P. T. k. 91, częściowo wyjaśnienia P. D. k. 90v. 91, zeznania świadków: E. T. k. 96v., M. B.
(1)k. 105v., M. B.
(2)k. 105v. – 106) W wyniku zdarzenia R. T. doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia twarzy z lewostronnym krwiakiem okularowym i krwiakiem podspojówkowym lewej gałki ocznej, obrzękiem nosa, lewego policzka i warg, otarciami naskórka głównie w okolicy lewego oczodołu i nosa, powodujące naruszenie czynności narządu ciała wymienionego trwające nie dłużej niż 7 dni. (dowody: opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej B. Z. k. 118 – 120, dokumentacja medyczna k. 9, 10, dokumentacja fotograficzna k. 89) Oskarżony P. D. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił, w dniu zdarzenia na boisku szkolnym w Ł. , w czasie zorganizowanego tam ogniska spotkał znajomego R. T. , w czasie imprezy doszło między nimi do sprzeczki, w trakcie której wymieniony próbował zaatakować oskarżonego, szarpiąc go. Jak wskazał, doszło między nimi do szarpaniny, w trakcie której nawzajem okładali się pięściami, zaś, gdy rozdzieleni przez znajomych wracali następnie w tym samym kierunku, R. T. wyzywał go słowami wulgarnymi. (wyjaśnienia oskarżonego P. D. k. 90v. – 91) Oskarżony wzajemny R. T. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że po tym, gdy między nim, a P. D. doszło do wymiany słownej, wymieniony go zaatakował uderzając pięściami w głowę, gdy ten zaś przewrócił się, uderzał go w dalszym ciągu powodując szereg obrażeń ciała w okolicy jego głowy i twarzy. R. T. zaprzeczył, by wyzywał P. D. , czy uderzał go, jak podał, jedynie bronił się przed jego ciosami. (wyjaśnienia oskarżonego wzajemnego R. T. k. 91 – 91v.) Postępowanie mediacyjne przeprowadzone w niniejszej sprawie nie doprowadziło do pojednania ani zawarcia ugody. (informacja o przebiegu mediacji k. 42) Sąd zważył, co następuje: Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przekonuje, że oskarżony P. D. dopuścił się czynu polegającego na umyślnym spowodowaniu u R. T. obrażeń ciała na okres poniżej 7 dni, zaś oskarżony R. T. w sposób umyślny naruszył nietykalność cielesną P. D. szarpiąc go i uderzając po ciele. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że jak wynika ze zgodnych w tym zakresie wyjaśnień tak oskarżonego, jak i oskarżonego wzajemnego, doszło między nimi do wymiany zdań, sprzeczki, w wyniku której następnie doszło do rękoczynów. Jak wskazał jednak oskarżony P. D. , po tym, gdy zaatakował go R. T. , szarpali się oni wzajemnie, jak zaś wyjaśnił R. T. , to on został zaatakowany przez P. D. i jedynie bronił się przed razami z jego strony. Mając na uwadze rozbieżności w tym zakresie w relacjach oskarżonego i oskarżonego wzajemnego zwrócić uwagę należy na zeznania pozostałych uczestników imprezy w Ł. będących świadkami zajścia między P. D. i R. T. . Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że świadek K. M. będąca dziewczyną P. D. , relacjonując przebieg zdarzenia, w widoczny sposób starała się zminimalizować jego rolę w zajściu, podkreślając, że to R. T. zaatakował P. D. , sugerując jednocześnie, że do obrażeń ciała R. T. dojść mogło w wyniku jego potknięcia i upadku z krawężnika. Mając na uwadze okoliczność, iż powyższe zeznania K. M. są jednostronne, wyraźnie nakierowanie na doprowadzenie do uniknięcia odpowiedzialności karnej przez P. D. , sąd nie ustalał stanu faktycznego w niniejszej sprawie w oparciu o relacje wymienionego świadka. Zaznaczyć nadto należy, że jak wynika z zeznań świadka P. W. , widział on całe zdarzenie i choć spożywał wówczas alkohol pamięta, że po tym, gdy P. D. uderzył R. T. , ten jedynie bronił się odpychając napastnika, a następnie odszedł. W ocenie sądu, zeznaniom powyższym nie sposób dać wiary w sytuacji, gdy nie tylko z zeznań K. M. , ale przede wszystkim M. B.
(2)wynika, że P. W. wraz z bratem R. W. opuścili miejsce zdarzenia jeszcze zanim doszło do starcia między oskarżonym i oskarżonym wzajemnym. Zauważyć należy, że sam R. W. , choć z uwagi na ilość spożytego uprzednio alkoholu nie potrafił określić, w którym momencie opuścił imprezę i nie pamiętał, czy zabrał ze sobą brata P. W. , przyznał, że nie widział zajścia z udziałem P. D. i R. T. . W tym stanie rzeczy, w ocenie sądu, nie sposób uznać, iż świadek P. W. faktycznie widział zdarzenie, do jakiego doszło między P. D. i R. T. i w oparciu o jego relację ustalać przebieg zajścia. W ocenie sądu obiektywnymi świadkami w sprawie pozostają M. B.
(1)i M. B.
(2). Jak wskazał M. B.
(1), nie zna on P. D. , R. T. zaś kojarzy jedynie z widzenia. Jak podał wymieniony świadek, w czasie imprezy doszło do sprzeczki między pozostającymi pod wpływem alkoholu R. T. i P. D. , w wyniku której następnie wymienieni zaczęli się nawzajem szarpać. Jak wskazał M. B.
(1), wśród tarzających się na ziemi i okładających się nawzajem mężczyzn nie sposób było wyróżnić strony atakującej i broniącej się, uderzali się oni bowiem wzajemnie aż do momentu, gdy zostali rozdzieleni przez pozostałych uczestników imprezy. Podobnie, M. B.
(2), która, jak podała, jako jedyna nie spożywała alkoholu, ponieważ w tym dniu kierowała autem, wskazała, że po tym, gdy między oskarżonym i oskarżonym wzajemnym doszło do awantury, następnie zaczęli się oni bić, przy czym jako pierwszy uderzył R. T. w twarz P. D. , po czym wymienieni odeszli dalej i zaczęli bić się, wzajemnie zadając sobie ciosy. Wskazać należy, że zeznania M. B.
(2), z których wynika, że po wymianie słownej P. D. jako pierwszy uderzył R. T. w twarz korespondują w tym zakresie z relacją R. T. opisującego początkowy przebieg zajścia, jej słowa zaś o dalszej wzajemnej bijatyce między oskarżonymi pozostają zbieżne z wyjaśnieniami P. D. w części, w której wskazywał na wzajemne zadawanie sobie przez nich ciosów. Relacja M. B.
(2)wskazującej na uderzenie w twarz R. T. przez P. D. koresponduje nadto z dokumentacją medyczną i fotograficzną dotyczącą obrażeń ciała R. T. , a także relacją E. T. opisującej powrót syna do domu po zajściu i charakter obrażeń ciała, jakie wówczas u niego widziała. W ocenie sądu, zeznania świadków M. B.
(1)i M. B.
(2)zasługują na wiarę, nie tylko bowiem zrelacjonowali oni przebieg zdarzenia w sposób zbieżny i wzajemnie spójny, ale również szczegółowo opisali przebieg zdarzenia od początkowej jego fazy, po kolejną fazę rękoczynów, w której, jak zgodnie podali, obaj oskarżeni zadawali sobie wzajemnie ciosy w sposób, który wyraźnie wskazywał, że nie sposób wyróżnić wśród nich strony jedynie atakującej i jedynie atakowanej. Mając na uwadze wątpliwości w zakresie obecności świadków R. W. i P. W. w czasie całego zdarzenia oraz jednostronny charakter relacji świadka K. M. , uwzględniając jednocześnie logiczną, bezstronną relację nie zainteresowanych w żaden sposób wynikiem postępowania, będących świadkami całego zajścia M. B.
(1)i M. B.
(2)uznać należy, zdaniem sądu, że przedstawiona przez nich wersja zdarzenia jest zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy. Dodatkowo zaznaczyć należy, że zarówno z zeznań M. B.
(1), jak i M. B.
(2)wynika, że po rozdzieleniu obu uczestników zajścia nie odzywali się oni do siebie, wracając z imprezy po przeciwnych stronach ulicy w spokoju. W świetle zeznań M. B.
(2), która, jak wskazała, jechała wolno samochodem w tym samym czasie obserwując ich wracających piechotą, nie sposób przyjąć, by R. T. w drodze powrotnej po zdarzeniu wyzywał P. D. słowami wulgarnymi. Zauważyć nadto należy, że na podzielenie zasługuje również opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej B. Z. , z której wynika w sposób jednoznaczny, iż obrażenia ciała R. T. w postaci stłuczenia twarzy, skutkiem których było naruszenie czynności narządów ciała trwające nie dłużej niż 7 dni mogły powstać w okolicznościach i w sposób podany przez R. T. , a zatem w wyniku uderzania pięściami w okolicach głowy. Jak podał biegły w opinii pisemnej, stłuczenie oczodołu z krwiakiem okularowym i wylewem podspojówkowym oraz obrzęk warg są obrażeniami typowymi dla uderzeń zadanych rękoma zaciśniętymi w pięści. Opinia biegłego, pełna i jasna, zawierająca klarownie sformułowane i należycie uzasadnione wniosku zasługuje na podzielenie w całości. W tym stanie rzeczy, w ocenie sądu, oskarżony P. D. wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 157 § 2 kk w ten sposób, że w dniu 15 lipca 2017r. w miejscowości Ł. , gmina D. , woj. (...) , poprzez wielokrotne uderzanie R. T. pięściami w głowę spowodował u niego obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzy z lewostronnym krwiakiem okularowym i krwiakiem podspojówkowym lewej gałki ocznej, obrzękiem nosa, lewego policzka i warg, otarciami naskórka głównie w okolicy lewego oczodołu i nosa, powodujące naruszenie czynności narządu ciała wymienionego trwające nie dłużej niż 7 dni, zaś R. T. dopuścił się czynu określonego w art. 217 § 1 kk w ten sposób, że w dniu 15 lipca 2017r. w miejscowości Ł. naruszył nietykalność cielesną P. D. poprzez szarpanie go i uderzanie po ciele. W ocenie sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na przyjęcie, że R. T. nie dopuścił się czynu określonego w art. 217 § 1 kk . Jak wskazała w swych zeznaniach M. B.
(2), po wzajemnej wymianie słownej i pierwszym uderzeniu R. T. przez P. D. , obaj oskarżeni odeszli na bok, gdzie następnie zaczęli nawzajem w czasie szarpaniny uderzać się w taki sposób, że nie sposób było wyróżnić, kto z nich jest stroną atakującą, kto zaś atakowaną. Jednocześnie, w ocenie sądu, mając na uwadze powyższe, przytoczone przez M. B.
(2)okoliczności, a także dotychczasową niekaralność obu oskarżonych (k. 127 i 128), okoliczności zajścia, wzajemną sprzeczkę poprzedzającą uderzenia, zachowanie obu mężczyzn będących, jak podała M. B.
(2)i M. B.
(1), pod wpływem alkoholu, uzasadnione stało się warunkowe umorzenie postępowania na okres próby 1 roku wobec obu uczestników powyższego zdarzenia. W ocenie sądu, wina i społeczna szkodliwość obu czynów nie są znaczne, okoliczności ich popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa obu sprawców niekaranych za przestępstwo umyślne, ich właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będą oni w przyszłości przestrzegali porządku prawnego, w szczególności nie popełnia innych przestępstw. R. T. złożył w niniejszej sprawie wniosek o orzeczenie na jego rzecz od P. D. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W ocenie sądu, wniosek ten co do zasady jest uzasadniony. Jak wynika z dokumentacji medycznej, opinii biegłego i dokumentacji fotograficznej, R. T. w wyniku zdarzenia doznał obrażeń ciała w okolicach twarzy, obrażeń, z którymi niewątpliwie wiązać się musiał ból, a także czasowa niekorzystna zmiana wyglądu twarzy. Z tego względu, zdaniem sądu kwota 2.000 zł orzeczona na rzecz R. T. od P. D. jest adekwatna do rozmiaru krzywdy, jakiej doznał w wyniku zadanych mu przez oskarżonego ciosów i powstałych w ich wyniku obrażeń ciała. Sąd zasądził nadto od P. D. na rzecz R. T. kwotę 250 zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków, zgodnie z żądaniem sformułowanym w tym zakresie w piśmie na k. 62. Na zasądzoną kwotę składają się poniesione przez R. T. wydatki w postaci zryczałtowanych wydatków postępowania w kwocie 100 zł, które uiścił składając prywatny akt oskarżenia oraz kwota 150 zł poniesiona na opłacenie zaświadczenia lekarskiego a doznanych w wyniku zdarzenia obrażeniach. Pozostałe koszty, w tym utrata możliwości zarobkowania dzięki pracy w gospodarstwie rolnym, jako nieudowodnione nie zostały zasądzone w niniejszym postępowaniu. O kosztach za obronę z urzędu obu oskarżonych orzeczono zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 2 pkt. 1 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu biorąc pod uwagę ilość rozpraw sądowych, w których uczestniczyli obaj obrońcy. Jednocześnie sąd zwolnił obu oskarżonych od pozostałych kosztów sądowych w sprawie zgodnie z art. 624 § 1 kpk mając na uwadze ich sytuację materialną.