w miejsce zarzucanego czynu uznaje oskarżonego G. S. za winnego tego, że w dniu 20 października 2018 roku około godziny 14:00 na ul. (...) w Z. , woj. (...) prowadził, jako kierujący w ruchu lądowym, samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzącym o godzinie 14:22 do stężenia na poziomie 1,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a o godzinie 14:36 do stężenia na poziomie 1,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, to jest czynu wyczerpującego dyspozycję art.
kk i za to na podstawie art.
kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;
kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat. Wyrok ten uprawomocnił się 05.10.2010 r. Obok kary pozbawienia wolności orzeczono karę grzywny w trybie art. 71 § 1 kk (wykonaną ostatecznie w dniu 13.03.2012 r.) oraz środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres jednego roku (wykonany w okresie od 05.10.2010 r. do 05.10.2011 r.). Kara zasadnicza pozbawienia wolności w sprawie (...) nie została zarządzona, co oznacza iż skazane uległo zatarciu z mocy prawa z dniem 19.02.2015 r., zgodnie z treścią art. 76 § 1 i § 1b kk w zw. z art. 108 kk . /dowód: dane o karalności k. 5 – 6, akta sprawy (...) , akta sprawy (...) /. Przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień i zadeklarował chęć dobrowolnego poddania się karze na późniejszym etapie postępowania. /dowód: wyjaśnienia oskarżonego G. S. k. 12 – 13/. Sąd zważył, co następuje: Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwala przyjąć, iż oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo, zwłaszcza że w toku postępowania G. S. nie kwestionował swojego sprawstwa. Wyjaśnienia oskarżonego, aczkolwiek szczątkowe, Sąd uznał za wiarygodne, albowiem znajdują one potwierdzenie w innych źródłach dowodowych w postaci protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego /k. 2/ i treści notatki urzędowej Policji /k. 1/. Fakt uprzedniej formalnej niekaralności oskarżonego Sądu ustalił w oparciu o analizę akt (...) i (...) Sądu Rejonowego w Bełchatowie Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd uznał, iż wina umyślna G. S. nie budzi żadnych wątpliwości. Zachowanie oskarżonego polegające na tym, że w dniu 20 października 2018 roku około godziny 14:00 na ul. (...) w Z. , woj. (...) prowadził, jako kierujący w ruchu lądowym, samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzącym o godzinie 14:22 do stężenia na poziomie 1,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a o godzinie 14:36 do stężenia na poziomie 1,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu – wyczerpuje dyspozycję art.
Do bytu przestępstwa określonego w art.
Nie ma przy tym znaczenia, czy kierując naruszył jeszcze inne przepisy ruchu drogowego, czy też nie. Popełnione ono zostaje, umyślnie, w momencie gdy pijany kierujący wsiada za kierownicę pojazdu mechanicznego i rusza w drogę. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż w wydychanym przez G. S. powietrzu stwierdzono obecność 1,31 mg/l alkoholu, zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa określonego w art.178 a § 1 KK , będąc przy tym czynem zawinionym, karygodnym i społecznie szkodliwym w stopniu wyższym niż znikomy. Sąd nie podzielił kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez oskarżyciela publicznego, który uznał, że zachowanie G. S. winno być kwalifikowane z art.
Zapewne za taką decyzją Prokuratora stał fakt, iż w karcie karnej oskarżonego w dalszym ciągu figuruje skazanie w sprawie (...) Sądu Rejonowego w Bełchatowie za czyn z art.
Jednakże oskarżyciel do tego zapisu podszedł bezkrytycznie nie weryfikując go, podczas gdy analiza akt sprawy (...) prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż skazanie to uległo zatarciu z mocy prawa. Zatarcie to winno nastąpić z dniem 05 kwietnia 2014 roku, jednakże z uwagi na drugie skazanie w sprawie (...) zgodnie z treścią art. 108 kk uległo ono zatarciu z mocy prawa z dniem 19 lutego 2015 roku. Z tą datą oba skazania winny być usunięte z rejestru karnego i wyłącznie niedopatrzeniu pracowników tego rejestru oskarżony może „zawdzięczać”, że informacje o jego wcześniejszych skazaniach w dalszym ciągu tam figurują. Sąd wymierzając oskarżonemu karę miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk . Jako okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego Sąd potraktował jego przyznanie się do popełnienia zarzucanego czynu oraz uprzednią sądową niekaralność. Sąd uznał, że nie ma potrzeby orzekania w stosunku do oskarżonego kary pozbawienia wolności nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd zachowanie G. S. poczytał jako jednorazowy wybryk, a mając na względzie jego uprzednią niekaralność zakłada, iż podobne zachowanie nie zdarzy się w przyszłości. Tym samym nie ma potrzeby sięgania po najsurowszy rodzaj kary przewidziany przez art.
Dlatego też Sąd skorzystał z możliwości, jaką daje mu ten przepis i orzekł wobec oskarżonego karę łagodniejszego rodzaju, tj. karę ograniczenia wolności. Zdaniem Sądu kara 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 30 godzin miesięcznie ta jest adekwatna do stopnia winy G. S. oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Spełni także cele kary w zakresie jej ogólnospołecznego oddziaływania oraz cele represyjne względem osoby oskarżonego. Stosownie do treści art. 42 § 2 k.k. Sąd zobligowany był, by orzec w stosunku do oskarżonego G. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego. Wymierzając ów środek karny w rozmiarze 4 lat Sąd miał na uwadze wagę naruszonej przez oskarżonego zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jego stopień nietrzeźwości oraz masowość tego typu przestępstw. Ów środek karny ma za zadanie ochronę bezpieczeństwa w komunikacji pełniąc funkcję zabezpieczającą. Jego ratio legis polega na tym, by osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa wyłączyć z ruchu drogowego, celem zapewnienia tegoż bezpieczeństwa innym użytkownikom ruchu. Sąd zobligowany treścią art. 43a § 2 KK orzekł od oskarżonego G. S. świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu (...) Na podstawie art. 627 KPK Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania, włącznie z wydatkami poniesionymi w toku postępowania przygotowawczego w kwocie 170 złotych, w tym opłatę w kwocie 120 wymierzoną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych /tekst jednolity Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm./.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.