Sad powszechny, IX Ka 1833/13

(1)i innymi sprawcami, co do których materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia przecinając siatkę ogrodzeniową dostał się na teren posesji położonej przy ul. (...) , a następnie wypychając drzwi dwuskrzydłowe lub zamknięte okno dokonał włamania do budynku mieszkalnego położonego na tej posesji po czym, zabrał w celu przywłaszczenia łożyska o wartości 15.000,00 złotych działając na szkodę Z. M. , tj. o przestępstwo z art. 279 § l kk ; II. okresie od 20 kwietnia 2012 roku do 24 kwietnia 2012 r. w S. działając w podobny sposób wspólnie i w porozumieniu T. W.

(1)oraz innym sprawcą co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia w krótkich odstępach czasu dokonał 2 kradzieży przedmiotów o łącznej wartości 15.000 zł działając na szkodę Z. M. , M. D. , J. H. , U. D. i tak: - w dniu 20 kwietnia 2012 roku w S. działając wspólnie i w porozumieniu z T. W.

(1)oraz dwoma innymi sprawcami co do których materiały zostały wyłączone do odrębnego prowadzenia z budynku położonego przy ul. (...) zabrał w celu przywłaszczenia drewniane meble pochodzące z przełomu XIX i XX wieku w postaci szafy na ubranie, komody z lustrem, kredensu, stolika o łącznej wartości 12.000 zł działając na szkodę J. H. , M. D. i U. D. , - w nocy z 24 kwietnia na 25 kwietnia 2012r. w S. działając wspólnie i w porozumieniu z T. W.

(1)oraz innym sprawcą co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia z budynku położonego przy ulicy (...) zabrał w celu przywłaszczenia dwie kuchenki gazowe, trzy zlewy, rurki metalowe, fajerki od pieca, wężownice od pieców kaflowych, dwa duże łożyska, wieszak metalowy oraz z terenu tej posesji 10 słupków ogrodzeniowych wszystko o łącznej wartości 3.000 zł działając na szkodę Z. M. oraz J. H. , M. D. i U. D. , tj. o 2 przestępstwa z art. 278 § l kpk w związku z art. 11 § 2 kk , Sąd Rejonowy w Skarżysku - Kamiennej wyrokiem z dnia 30 września 2013r. sygn. akt II K 210/13 orzekł co następuje: I. oskarżonego M. T. w ramach zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu uznał za winnego tego, że w nocy 18 na 19 kwietnia 2012 roku w S. działając z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej pomógł w zbyciu przedmiotów pochodzących z przestępstwa na szkodę Z. M. w postaci łożysk o wartości około 15 000 zł w ten sposób, że pomógł je załadować na swój samochód marki M. (...) , a następnie przechował je w nim do dnia następnego, po czym zawiózł je tym pojazdem do punktu skupu, gdzie zostały sprzedane, tj. popełnienia przestępstwa z art. 291 § l kk i na podstawie art. 291 § l kk i art. 33 § l, 2 i 3 kk wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 30 (trzydziestu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych, a na podstawie art. 45 § l kk orzekł wobec oskarżonego przepadek osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 300 (trzysta) złotych; II. oskarżonego M. T. w ramach zarzucanych mu w punkcie II aktu oskarżenia czynów uznał za winnego tego, że w okresie pomiędzy 20 kwietnia 2012 roku a 24 kwietnia 2012r. w S. działając z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób pomógł T. W.

(1), T. B. i trzeciemu sprawcy, co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia w dokonaniu dwóch przestępstw kradzieży przedmiotów o łącznej wartości 15.874 zł działając na szkodę Z. M. , M. D. , J. H. i U. D. , i tak: 1. w dniu 20 kwietnia 2012 roku w S. pomógł T. W.

(1), T. B. i trzeciemu sprawcy, co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia w dokonaniu kradzieży drewnianych mebli pochodzących z przełomu XIX i XX wieku w postaci szafy na ubranie, komody z lustrem, kredensu, stołu i dwóch łóżek o łącznej wartości 12 874 zł działając na szkodę J. H. , M. D. i U. D. , w ten sposób, że dostarczył im środek przewozu w postaci samochodu marki M. (...) , którym przewiózł wymienione przedmioty z miejsca kradzieży na posesję jednego ze sprawców, 2. w nocy z 24 kwietnia 2012 roku na 25 kwietnia 2012 roku w S. pomógł T. W.

(1)i drugiemu sprawcy, co do którego materiały wyłączone zostały do odrębnego prowadzenia w dokonaniu kradzieży dwóch kuchenek gazowych, trzech zlewów, rurki metalowej, fajerki od pieca, wężownic od pieców kaflowych, dwóch dużych łożysk, wieszaka metalowego oraz 10 słupków ogrodzeniowych, wszystko o łącznej wartości około 3000 zł działając na szkodę Z. M. , J. H. , M. D. i U. D. , w ten sposób, że dostarczył im środek przewozu w postaci samochodu marki M. (...) , którym wywiózł wymienione przedmioty z miejsca kradzieży, przechował do godzin rannych a następnie zawiózł do punktu skupu złomu, gdzie zostały sprzedane; tj. popełnienia dwóch przestępstw z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 278 § l kk i w zw. z art. 91 § l kk i na podstawie art. 19 § l kk w zw. z art. 278 § l kk i w zw. z art. 33 § l, 2 i 3 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych; III. na podstawie art. 45 § l kk orzekł wobec oskarżonego M. T. przepadek osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych za czyn opisany w punkcie II. 1 wyroku, a za czyn opisany w punkcie II.2 wyroku orzekł przepadek osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 200 (dwieście) złotych; IV. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § l i 2 kk połączył orzeczone wyżej wobec oskarżonego M. T. kary pozbawienia wolności i kary grzywien i jako karę łączną pozbawienia wolności orzekł karę l (jednego) roku pozbawienia wolności, a jako karę łączną grzywny orzekł karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych; V. na podstawie art. 69 § l i 2 kk i art. 70 § l pkt l kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata; VI. na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 570 (pięćset siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym 480 złotych opłaty Na podstawie art. 444 kpk prokurator zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego M. T. . W oparciu o treść art. 427 § l i 2 kpk i art. 438 pkt 3 kpk wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na uznaniu, iż przeprowadzone dowody nie są wystarczające do uznania, że M. T. dopuścił się czynu z art. 279 § l kk a tylko czynu z art. 291 § l kk i 2 czynów z art. 278 § l kk jedynie dwóch przestępstw z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 278 § l kk w zw. z art. 18 § 2 kk podczas gdy, - jeśli idzie o czyn z pkt I aktu oskarżenia ustalone dowody w postaci wyjaśnień współsprawców czynu tj. T. W. i D. S. , istniejące wcześniejsze porozumienie ze współsprawcami czynu co do tego co i kiedy będą w dacie i miejscu zdarzenia robić jednoznacznie wskazują na to, że wiedział on, iż przyjeżdżając o godz. 23:00 na wcześniej umówione miejsce dokonania przestępstwa, parkując pojazd obok rozciętej siatki ogrodzeniowej, pomagając współsprawcom wynosić łożyska w dużej ilości z miejsca ich składowania na przyczepkę swego pojazdu a następnie przechowując te przedmioty u siebie na posesji i przewożąc je kolejnego dnia do punktu skupu złomu w celu sprzedaży przekonują o tym, że brał udział w akacji przestępczej -odpowiadając za świadome zrealizowanie całości przestępstwa z art. 279 § l kk wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi sprawcami, - jeśli idzie o czyn z pkt II aktu oskarżenia przeprowadzone dowody w postaci wyjaśnień współsprawców D. S. i T. W. , okoliczności popełnionego przez M. T. czynu, faktu, że w kolejnych dniach - niedługo po dokonaniu pierwszego przestępstwa po uprzednim porozumieniu z D. S. co do tego kiedy i co w dacie i miejscu zdarzenia będą robić w podobnych okolicznościach, bo w nocy, przyjeżdżał swym pojazdem pod ten sam opuszczony dom z którego wcześniej dokonał kradzieży łożysk, a następnie z D. S. i T. W. ładował rozkręcone meble oraz inne przedmioty wskazane w zarzucie na swój samochód, przekonują o tym, że pozostawał ze współsprawcami w porozumieniu, w czasie realizacji działań sprawczych, aprobował te zachowania spajając je z podjętymi przez siebie czynnościami w jedność zachowań opisanych jako 2 czyny z art. 278 § l kk w zw. z art. 11 § 2 kk . Podnosząc powyższe zarzuty i powołując się na art. 437 § 2 kpk prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora jawi się jako oczywiście bezzasadna. Oznacza to, że brak jest podstaw do uznania podniesionych w niej zarzutów oraz uwzględnienia zawartego w niej wniosku. Dokonana przez Sąd Okręgowy kontrolna analiza przedmiotowej sprawy potwierdziła prawidłowość orzeczenia Sądu I instancji. Krytyczne podejście Sądu Rejonowego do stawianych oskarżonemu zarzutów pozwoliło na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawa procesowego i jego odpowiedniej subsumpcji. Przeprowadzone zostały wszystkie dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Rejonowy zgromadził kompletny materiał dowodowy, który poddał kompleksowej ocenie. Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu orzeczenia w oparciu o jakie dowody ustalony został stan faktyczny oraz z jakich przyczyn i w jakiej części poszczególne dowody uznane zostały za wiarygodne, a innym tego przymiotu odmówiono. Podniesione przez skarżącego zarzuty stanowią jedynie nielogiczną, ogólnikową i gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego i w żaden sposób nie dają podstaw do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty prokuratora opierają się na nieuzasadnionym twierdzeniu, iż porozumienie M. T. z innymi sprawcami zarówno poprzedzało popełnienie czynów zabronionych jak i występowało w trakcie ich dokonywania. W sposób nieuzasadniony prokurator podnosi, iż miałyby wskazywać na to wyjaśnienia współsprawców D. S.

(2)oraz T. W.

(1). W swojej analizie prokurator kompletnie ignoruje jednak jedną z naczelnych zasad prawa procesowego a mianowicie zasadę in dubio pro reo. W pełni zasadnie Sąd Rejonowy analizując wyjaśnienia oskarżonych D. S.

(2)oraz T. W.

(1)w kontekście zeznań świadka Z. M. wykazał, iż brak jest jakiejkolwiek, obiektywnej możliwości ustalenia, iż z 18 na 19 kwietnia 2012r. doszło do kradzieży z włamaniem. Czas jaki upłynął od pobytu Z. M. w domu przy ulicy (...) , konsekwentne wyjaśnienia oskarżonych D. S. i T. W. , iż weszli do domu przez otwarte drzwi przy braku jakichkolwiek innych dowodów nie mogły skutkować inaczej niż tylko ustaleniem, że doszło do kradzieży a nie kradzieży z włamaniem. W zakresie czynu przypisanego oskarżonemu M. T. w punkcie I wyroku nie można w żaden sposób, jak sugeruje prokurator, uznać, iż istniało pomiędzy oskarżonymi D. S. i T. W.

(1)a oskarżonym M. T. porozumienie obejmujące ustalenie co, gdzie i kiedy będą robić. Zakres istniejących w tej materii dowodów stanowią bowiem dwie sprzeczne wersje zdarzeń. Pierwsza podawana przez M. T. , w której przyznaje on, iż w dniu 18 kwietnia 2012r. umówił się on z D. S.

(2)jedynie na przewiezienie złomu, a dopiero po przybyciu na miejsce zorientował się, że chodzi o kradzione rzeczy i druga wersja podawana przez D. S.

(2), z którego wyjaśnień wynika, iż informował on M. T. o tym, iż będą kraść złom. Nie jest jednak możliwe zweryfikowanie wiarygodności wersji opartej na wyjaśnieniach D. S.

(2), przede wszystkim z uwagi na fakt, iż niemożliwe było bezpośrednie przesłuchanie D. S. na rozprawie ale i z uwagi na brak innych obiektywnych dowodów. W takiej sytuacji nie można było bez uwzględnienia zasady in dubio pro reo przyjąć innej wersji niż tylko tej prezentowanej przez oskarżonego M. T. jako najbardziej dla niego korzystną. W oparciu o takie ustalenia faktyczne możliwe było jedynie zakwalifikowanie czynu, jakiego się dopuścił jako przestępstwa z art. 291 § 1 kk , co Sąd Rejonowy prawidłowo uczynił. Odnośnie czynów przypisanych oskarżonemu M. T. w punkcie II wyrok Sąd Okręgowy także w pełni zaakceptował ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy jak i kwalifikację prawną czynów oskarżonego M. T. . W pełni zasadnie Sąd Rejonowy wskazał, iż w sposób jednoznaczny z zeznań D. S.

(2)i T. W.

(1)jak i wyjaśnień samego oskarżonego M. T. wyłania się rola oskarżonego, która polegała na pomocy w przewiezieniu skradzionych z domu przy ul. (...) przedmiotów. Bezsprzecznie z korelujących zeznań świadka T. W.

(1)i wyjaśnień oskarżonego M. T. wynika, iż każdorazowo pojawiał się oskarżony na miejscu kradzieży po uprzednim zawiadomieniu go, ale już po wyniesieniu skradzionych rzeczy z domu przez T. W.

(1)i D. S.

(2). Trafna jest analiza Sądu I instancji wskazująca na odosobnione, a nawet sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, twierdzenia świadka D. S.

(2)w zakresie, w jakim wskazywał on na pomoc oskarżonego M. T. w załadunku mebli skradzionych w dniu 20 kwietnia 2012r. jak i na bezpośredni udział oskarżonego w kradzieży dokonanej w nocy z 24 na 25 kwietnia 2012r. Analiza ta jest w pełni logiczna i obiektywna. Nie można jej zarzucić żadnych błędów. Bezsprzecznie w tym zakresie zeznania D. S.

(2)nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych. W przypadku czynu przypisanego oskarżonemu M. T. w pkt I wyroku, jak już wyżej wskazano, w pełni prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy, iż brak było po stronie oskarżonego, do momentu jego przybycia na miejsce załadunku skradzionych przedmiotów, wiedzy, co do roli jaką miał spełnić, a jak wynika z jego wyjaśnień dopiero po przybyciu na miejsce zorientował się co do tego, iż załadowane na jego samochód rzeczy pochodzą z przestępstwa, mimo to pomógł w ich zbyciu. Bezsprzecznie więc czyn ten mógł być zakwalifikowany tylko i wyłącznie z art. 291 § 1 kk . Ustalenia w zakresie pierwszego z czynów w sposób kapitalny rzutują na świadomość oskarżonego co do dalszych czynów jakie zostały mu przypisane w pkt II wyroku. W sytuacji kiedy podczas pierwszego z czynów nabrał on podejrzeń co do pochodzenia ładowanych na jego samochód rzeczy każdorazowe jego kolejne wezwanie i przybycie na to samo miejsce, w porze nocnej i załadunek różnych przedmiotów nie pozostawia wątpliwości, iż miał on świadomość, iż kolejny raz będzie przewoził rzezy pochodzące z kradzieży. Jednocześnie w pełni prawidłowo Sąd I instancji wskazał, iż każdorazowo kradzieże zrealizowane zostały jeszcze przed przybyciem oskarżonego i byłyby one dokonane nawet gdyby oskarżony nie dostarczył środka transportu. Ustalenie to jednoznacznie nie pozwala na stwierdzenie współsprawstwa oskarżonego M. T. . Niewątpliwie jednak swoim działaniem oskarżony M. T. ułatwił popełnienie kradzieży. Bezsprzecznie stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych. Błąd taki jest bowiem możliwy tylko w przypadku naruszenia przez Sąd art. 7 kpk i dokonaniu oceny dowodów sprzecznie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, bądź też wówczas, gdy Sąd czynił ustalenia faktyczne w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Żadna z tych sytuacji nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Ujawnione zostały wszystkie okoliczności czynów przypisanych oskarżonemu M. T. . Analiza dokonana przez Sad Rejonowy stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto została wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. W pełni prawidłowo Sąd Rejonowy opierał się w swoich ustaleniach na zasadzie in dubio pro reo. Przypomnieć należy bowiem, iż zasad ta ma zastosowanie tylko w przypadku nie dających się usunąć, w drodze swobodnej oceny i logicznego rozumowania, wątpliwości. Na gruncie niniejszej sprawy konieczne było stosowanie zasady wyrażonej w art. 5 § 2 kpk , albowiem prawidłowa ocena, kompletnego materiału dowodowego pozostawiała wątpliwości które należało rozstrzygać na korzyść oskarżonego. Sąd Okręgowy w pełni zgodził się także z wymiarem kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu M. T. jak i z wymiarem orzeczonej kary łącznej. Trafnie, jako znaczny ustalony został stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości czynów mu przypisanych. Prawidłowo zaakcentowano rolę jaką pełnił oskarżony , wysoką wartość szkody powstałą w wyniku popełnionych przestępstw, działanie oskarżonego z chęci zysku, a także w warunkach nie wyłączających swobody zachowania. W sposób adekwatny orzeczona za czyn z art. 291 § 1 kk kara 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna w wymiarze 30 stawek dziennych po 30 złotych każda, za czyny z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk kara 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna w wymiarze 30 stawek dziennych po 30 złotych każda, uwzględniają stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonego oraz stopień jego winy. Prawidłowo uwzględnione zostały dyrektywy wymiaru kary. Żadna z okoliczności rzutujących na wymiar kary nie została pominięta, niedoceniona bądź przeceniona. Zasadnie uwzględniając łączność podmiotowo – przedmiotową oraz czasową czynów przypisanych oskarżonym M. T. orzeczono wobec niego karę łączną 1 roku pozbawiania wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 30 złotych każda. Właściwie orzeczona kara łączna opiera się na zasadzie asperacji. Prawidłowo, zgodnie z obowiązującą w tym zakresie regulacją prawną, wymierzony został w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci przepadku osiągniętej korzyści majątkowej pozyskanej w związku z popełnieniem czynów. Wzmacnia on represję karną, a przede wszystkim aspekt wychowawczy kary. Zgodzić należy się także ze stanowiskiem Sądu Rejonowego co do zasadności zastosowania wobec oskarżonego M. T. środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Środek probacyjny w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności może zostać zastosowany tylko wtedy, gdy jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Kara z warunkowym zawieszeniem musi zatem realizować wszystkie cele zawarte w art. 53 kk . Przy tym zaznaczyć należy, iż nie stanowi przeszkody dla zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary dotychczasowa karalność sprawcy, także za przestępstwo umyślne. Oskarżony mimo, iż był w przeszłość karany, jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, nie wykazuje oznak demoralizacji jakie wymagałyby bezwzględnego zastosowania kary izolacyjnej. Warunki i właściwości osobiste oskarżonego pozwalają wnioskować w sposób uzasadniony, że orzeczenie wobec niego kary pozbawienia wolności z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania zapewni osiągnięcie przez nią celów zapobiegawczych i wychowawczych, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Dolegliwość kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia winy oskarżonego. Prawidłowym zaakcentowaniem realnej dolegliwości kary jest orzeczona wobec oskarżonego kara łączna grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 złotych. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 456 kpk zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk . SSO B. Kuczyńska SSO M. Chałoński SSO A. Babilon – Domagała