Sad powszechny, IX Ka 1951/13

(1)przeciwko R. W. o rozwód – sygn. akt I C 1300/12 pomówiła go o dolewanie niewiadomego pochodzenia substancji do zbiornika paliwa w samochodzie F. (...) nr rej. (...) należącym do żony M. W.

(1)tj. o przestępstwo z art. 212 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 2 października 2013r. sygn. akt II K 72/13 orzekł co następuje: I. oskarżoną I. W. uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego jej aktem oskarżenia; II. zasądził od oskarżyciela prywatnego R. W. na rzecz oskarżonej I. W. kwotę 648 złotych tytułem zwrotu wydatków na ustanowienie obrońcy; III. na podstawie art. 632 pkt 1 kpk orzekł, że koszty procesu ponosi oskarżyciel prywatny. Wyrok powyższy w całości zaskarżył pełnomocnik oskarżyciela prywatnego. Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu; - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia polegającą w szczególności na naruszeniu dyspozycji art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez zaniechanie omówienia w uzasadnieniu wyroku dowodów w postaci zeznań pokrzywdzonego oraz zeznań świadków M. W. a także J. C. , a nadto zaniechanie odniesienia się do wyjaśnień oskarżonej w tej części, w której wyjaśnia ona, że zeznając o dolewaniu przez oskarżyciela prywatnego do paliwa w samochodzie użytkowanym przez M. W.

(1)mówiła prawdę - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonej nie wyczerpało ustawowych znamion przestępstwa z art. 212 § 1 kk - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczeni a to art. 7 kpk poprzez całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego z pominięciem zasad nie tylko logicznego rozumowania ale przede wszystkim wiedzy i doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia, że zachowanie oskarżonej nie stanowiło stwierdzenia wykraczającego poza powszechnie przyjęte wartości norm i ocen społecznie akceptowanych podczas gdy prawidłowa i dokonana w sposób swobodny, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego ocena wszystkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania karnego prowadzić winna do wniosku, że swoim zachowaniem oskarżona I. W. wyczerpała nie tylko przedmiotowe ale i podmiotowe znamiona zarzucanego jej czynu z art. 212 § 1 kk Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kielcach. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego jawi się jako oczywiście bezzasadna. Oznacza to, że brak jest podstaw do uznania podniesionych w niej zarzutów oraz uwzględnienia zawartych w niej wniosków. Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrolna analiza przedmiotowej sprawy wraz z pisemnym uzasadnieniem orzeczenia, potwierdziła prawidłowość sposobu procedowania Sądu I instancji. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy zgromadził kompletny materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, który poddał kompleksowej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Dokonana przez Sąd Rejonowy analiza w żaden sposób nie może być uznana za jednostronną czy też nielogiczną. W pełni prawidłowa, poparta trafnym orzecznictwem, jest ocena prawo – karna działania oskarżonej. Poprzedzona został ona prawidłową analizą odzwierciedlającą dokonane prawidłowo ustalenia faktyczne. W uzasadnieniu orzeczenia, wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy wskazał w oparciu o jakie dowody ustalony został stan faktyczny oraz w jaki sposób przebiegało wnioskowanie w oparciu o zebrane dowody. Formułowane przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego zarzuty stanowią jedynie ogólnikową, gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego i w żadnym razie nie dają podstaw do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Apelacja skarżącego opiera się jedynie na wskazaniu rzekomych braków w rozumowaniu Sądu Rejonowego oraz jednostronnym, oderwanym od potrzeby analizy całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy, twierdzeniu, iż oskarżona I. W. zrealizowała znamiona przestępstwa zniesławienia. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, iż Sąd Rejonowy bezsprzecznie zasadnie wskazał na fakt, iż bezsporna była treść zeznań jakie złożyła oskarżona w procesie cywilnym, co wynikało z faktu, iż utrwalona została ona na nagraniu e-protokołu. Nie ma więc w tym zakresie żadnych wątpliwości. Godzi się przecież wbrew zarzutom skarżącego zauważyć, iż oskarżona w swoich zeznaniach w sprawie cywilnej wyrażała jedynie domniemanie, a nie jak usiłuje insynuować skarżący, stanowczo twierdziła, iż oskarżyciel prywatny dolewał niewiadomego pochodzenia substancje do zbiornika paliwa. Konieczne więc było ustalenie podłoża jakie miała treść składanych przez oskarżoną zeznań w jakich miała ona pomówić oskarżyciela prywatnego, co też Sąd Rejonowy uczynił w sposób prawidłowy i co doprowadziło go do w pełni zasadnych wniosków w zakresie odpowiedzialności oskarżonej I. W. . W sposób logiczny Sąd I instancji w pierwszej kolejności wskazał więc na fakt, iż M. W.

(1)zgłaszała szereg nawracających się awarii dotyczących jej samochodu służbowego, które wiązane były z jakością tankowanego paliwa bądź też z jego celowym zanieczyszczaniem. Okoliczność ta w pełni zasadnie ustalona został w oparciu o dokumenty nadesłane z serwisu dokonującego napraw jak również w oparciu o korespondujące ze sobą zeznania świadków N. P. , M. C. , M. W.

(1), J. C. , A. M. , K. M. , A. B. . Brak jest jakichkolwiek wątpliwości, co do ich wiarygodności. Świadkowie ci nie mieli żadnego interesu we wspieraniu którejkolwiek ze stron postępowania. W dalszej kolejności Sąd Rejonowy, w pełni prawidłowo, wskazał na okoliczności związane z powstaniem u M. W.

(1)podejrzeń, co do zanieczyszczania paliwa przez jej męża i zakomunikowania o tym swoim współpracownikom, w tym oskarżonej I. W. . Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla przedmiotowej sprawy. Trafnie wykazał Sąd Rejonowy, iż w zakresie tym z wyjaśnieniami oskarżonej I. W. współgrają zeznania N. P. oraz M. W.

(1). W pełni prawidłowo w zakresie własnych ustaleń Sąd Rejonowy odwoła się do obiektywnych okoliczności, jakie wskazywały w sposób jednoznaczny na negatywne, nastawione na chęć niepokojenia M. W.

(1), zachowanie oskarżyciela prywatnego R. W. . Wyłaniało się ono, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, z takich zachowań R. W. jak skargi do zwierzchników żony wskazujące na nieregulaminowe wykorzystanie samochodu służbowego, zawiadamianie o rzekomych przestępstwach. Dokonane przez Sąd Rejonowy prawidłowe ustalenia faktyczne obrazują nakładające się na siebie okoliczności. Konflikt pomiędzy R. W. a M. W.

(1), problemy z jej służbowym samochodem i powiadomienie o tym współpracowników układają się w logiczny ciąg zdarzeń, który odzwierciedlony został przez oskarżoną I. W. w zeznaniach, jakie złożyła ona przed Sądem Okręgowym w dniu 13 września 2012r. W pełni trafna jest ocena zeznań oskarżyciela prywatnego R. W. . Słusznie Sąd Rejonowy wskazał, iż stanowią one przedstawienie i ocenę zachowania oskarżonej tylko i wyłącznie z własnego punktu widzenia, który nie ma nic wspólnego z obiektywizmem. Niemniej jednak zeznania R. W. w żaden sposób nie przeciwstawiają się dokonanym ustaleniom faktycznych. W żaden sposób nie podważają ustaleń co do problemów z układem paliwowym samochodu należącego do M. W.

(1), konfliktu pomiędzy nią a oskarżycielem prywatnym, a nawet potwierdzają, iż oskarżyciel prywatny miał dostęp do samochodu służbowego swojej żony. W sposób trafny Sąd Rejonowy wskazał także na ważny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy fragment zeznań R. W. , w którym wskazał on, iż nigdy nie usłyszał od oskarżonej, poza salą rozpraw, zarzutów o dolewaniu niewiadomej substancji do zbiornika paliwa samochodu jego żony. Nie można więc zgodzić się, iż brak jest w uzasadnieniu orzeczenia analizy zeznań świadka – pokrzywdzonego R. W. . W tym miejscu wskazać należy także na bezpodstawność zarzutu skarżącego dotyczącego brak omówienia w uzasadnieniu wyroku zeznań świadków M. W. , J. C. . W sposób ewidentny przeczy temu uzasadnienie wyroku, w którym w sposób jasny Sąd Rejonowy odwołuje się do zeznań w/w świadków w zakresie, w jakim wskazuje, iż samochód służbowy M. W.

(1)ulegał awariom i był odholowywany bądź też udzielana była pomoc w jego obsłudze. Nieuzasadnione jest także twierdzenie skarżącego, iż Sąd Rejonowy nie odniósł się do wyjaśnień oskarżonej w części, w której podała, że zeznając w sprawie cywilnej mówiła prawdę. Podkreślić wypada, iż powyższe twierdzenie, wbrew stanowisku skarżącego, w niczym nie zmienia oceny zachowania się podsądnej w inkryminowanym czasie. Jak podnoszono już w niniejszym uzasadnieniu, składając zeznania w charakterze świadka w postępowaniu o rozwód, I. W. podała jedynie, iż istniały domniemania, że R. W. dolewa (dosypuje) „czegoś” do zbiornika paliwa samochodu służbowego pozostającego w dyspozycji M. W.

(1). Bezspornym zaś jest, iż domniemania takie faktycznie miały miejsce, co wynika wprost z relacji M. W.

(1)i jej przełożonego N. P. . Równocześnie, ewentualne wewnętrzne przekonanie podsądnej wyrażone przez nią w toku wyjaśnień w niniejszym procesie, pozostaje bez znaczenia dla oceny jej zeznań w czasie zarzucanym tj. 13 września 2012r. Bezpodstawny jest zarzut obrazy art. 424 kpk Sąd Rejonowy oparł się bowiem na całokształcie ujawnionego materiału dowodowego. Przeanalizował wszystkie dowody i dał temu wyraz w uzasadnieniu orzeczenia. W przedmiotowej sprawie ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji nie jest ani ogólnikowa ani pobieżna, dlatego też w konsekwencji nie można przyjąć, by taka analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie mogła prowadzić sądu do prawidłowych ustaleń faktycznych. Uzasadnienie wyroku i zawarta w nim analiza jest nadto bez wątpienia wystarczająca dla dokonania prawidłowej kontroli instancyjnej rozumowania Sądu I instancji przez Sąd odwoławczy. W sposób bezproblemowy można prześledzić toku rozumowania Sądu Rejonowego przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Analiza i ocena zgromadzonych dowodów w żaden sposób nie wskazuje, że uzasadnienie sporządzone zostało z rażącą obrazą art. 424 kpk , albowiem w efekcie Sąd Okręgowy nie mógłby przeprowadzić rzetelnej instancyjnej kontroli prawidłowości zapadłego wyroku. Ostatecznie po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych, przede wszystkim szerokiego kontekstu zeznań, jakie złożyła oskarżona I. W. , jako świadek w sprawie z powództwa M. W.

(1)przeciwko R. W. o rozwód, Sąd Rejonowy doszedł do prawidłowego wniosku, iż wypowiedziami swoimi oskarżona nie wyczerpała znamion czynu z art. 212 § 1 kk . Wskazać należy, iż legalność zarzutu podnoszonego w toku procesu nie wyczerpuje znamion czynu z art. 212 § 1 kk tylko wtedy gdy zarzut postawiony jest we właściwej formie i nie zmierza wyłącznie do poniżenia osoby, której został postawiony (zob. wyrok SN z 15 września 1970r. V KKN 31/70). Gruntowna analiza wypowiedzi oskarżonej w kontekście jej roli procesowej w sprawie o sygn. akt I C 1300/12 jednoznacznie potwierdziła, iż jej wypowiedzi, jak słusznie dostrzegł Sąd Rejonowy, były jedynie realizacją jej prawnego obowiązku. Nadto zwrócić należy uwagę, iż wypowiedzi oskarżonej w żadnym razie nie miały na celu poniżenia oskarżyciela prywatnego w opinii publicznej. Były jedynie, na co należy zwrócić uwagę szeroką relacją faktów i spostrzeżeń wyłaniających się z relacji M. W.

(1)zaprezentowaną jedynie przed Sądem Okręgowym. Wskazać należy także, iż o pomówieniu można mówić jedynie wtedy gdy zarzut odnoszący się do postępowania lub właściwości może poniżać osobę w opinii publicznej bądź narazić ją na utratę zaufania dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju prowadzonej działalności. Na gruncie przedmiotowej sprawy zważając na okoliczności i miejsce wypowiedzi oskarżonej, w tym jej kontekst, nie może być mowy o narażeniu oskarżyciela prywatnego na pomówienie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 456 kpk zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art 626 § 1 kpk w zw. z art. 636 § 1 i 3 kpk . Z uwagi na fakt, iż oskarżona występowała w postępowaniu odwoławczym z obrońcą, który złożył wniosek o zasądzenie od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonej kosztów postępowania według norm przypisanych Sąd Okręgowy w oparciu o § 14 ust 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu , zasądził od oskarżyciela prywatnego R. W. na rzecz oskarżonej I. W. 516,60 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez nią w postępowaniu odwoławczym. SSO Aleksandra Babilon – Domagała