Sad powszechny, VII Ka 878/18

Sygn. akt VII Ka 878/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2019 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Leszek Wojgienica (spr.) Protokolanci: sekr. sąd. Małgorzata Serafińska, st. sekr. sąd. Katarzyna Filipiak przy udziale prokuratorów Prokuratury Okręgowej Beaty Ewert, Mirosława Zelenta po rozpoznaniu w dniach 27 września 2018 roku, 25 października 2018 roku, 22 listopada 2018 roku, 13 grudnia 2018 roku i 17 stycznia 2019 roku sprawy D. Z. , syna B. i M. z d. S. , urodzonego (...) w K. , na skutek wniesionej na niekorzyść oskarżonego apelacji prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 27 czerwca 2018 roku, w sprawie (...) Zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w L. . (...) UZASADNIENIE D. Z. został oskarżony o to, że w nocy na 21 maja 2016 roku, w L. , woj. (...) , po uprzednim otworzeniu oryginalnymi kluczami zamków zabezpieczających drzwi wejściowe lokalu SALON (...) przedostał się do wnętrza, skąd z dwóch stojących automatów, po wygięciu paneli zabezpieczających dostęp do pojemników na monety, zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie około 1.000,00 złotych, czym działał na szkodę p. E. K. oraz (...) sp. z o.o. , przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się po odbyciu łącznie kary co najmniej roku pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za podobne przestępstwo umyślne w warunkach art. 64 § 1 kk , to jest o przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk . Wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 27 czerwca 2018 roku, w sprawie (...) , oskarżony D. Z. został uniewinniony od zarzucanego mu czynu, a kosztami procesu obciążono Skarb Państwa. Apelację od tego wyroku wniósł prokurator, który zaskarżył go w całości na niekorzyść oskarżonego, na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 3 kpk zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na wskazaniu, iż ujawnione dowody nie dają podstaw do uznania winy oskarżonego D. Z. , podczas gdy zeznania świadków S. P. , A. P. , D. S. i A. Ż. złożone w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, zasady doświadczenia życiowego, treśc monitoringu i ustalone na ich podstawie okoliczności wskazują, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. Podnosząc powyższy zarzut skarżący złożył wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja zasługiwała na uwzględnienie. Gdyby oceniać zarzuty apelacji w kontekście ustaleń sądu a quo, w szczególności tych dotyczących oceny wiarygodności świadka P. , w obszarze materiału dowodowego ujawnionego na czas formułowania wyroku jak też zarzutów apelacyjnych, można byłoby mieć wątpliwości co do zasadności argumentacji prokuratora. W trakcie postępowania odwoławczego ujawniono jednakże niezwykle istotne dowody, świadczące o nie tyle możliwości, co konieczności wyeliminowania wersji lansowanej przez świadka P. w trakcie postepowania przez sądem a quo, jak też wersji lansowanej przez świadka A. . Sąd a quo powziął wątpliwości w procesie oceny wiarygodności świadka P. , uwzględniając co do zasady możliwość wyeliminowania go jako osoby towarzyszącej oskarżonemu w trakcie spaceru ulicami (...) w L. , kiedy to zarejestrowały tenże spacer kamery monitoringu miejskiego. Wniosek taki wynika też z tej części analizy materiału dowodowego, w której sąd stwierdził wprost, że skoro „kwestii tożsamości mężczyzny towarzyszącego oskarżonemu nie udało się rozstrzygnąć na podstawie opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej”, przeto towarzyszem oskarżonego „mógł być S. P. , ale nie można całkowicie wykluczyć, iż był to A. A.

(2). Tymczasem, taki wynik analizy dowodów zdaje się nie do przyjęcia w kontekście ustalenia, że świadek A. A.

(2)zeznał w trakcie postępowania jurysdykcyjnego, że to on jest osobą z monitoringu, niosącą torbę reklamową. Wszak, zgodnie z ustaleniami sądu odwoławczego, świadek A. jest znacznie wyższy od oskarżonego. Na nagraniu z monitoringu mężczyzna niosący reklamówkę jest niższy od mężczyzny idącego wewnętrzną stroną chodnika, którym ma być oskarżony. Nie jest zatem prawdopodobnym w jakimkolwiek stopniu by można było na podstawie zeznań świadka A. powziąć wątpliwości co do wiarygodności pierwszych zeznań świadka P. . Sytuacja taka, dostrzegając oczywiście treść opinii antropologicznej i wynikające z niej wnioski, w zupełnie innym świetle stawia zeznania świadka A. Ż. , jak też zeznania złożone przez świadka P. w trakcie postępowania jurysdykcyjnego. Jest oczywistym, że sąd a quo przedstawił wiele rzeczowych argumentów świadczących o braku dowodów bezpośrednio wskazujących na dokonanie włamania przez oskarżonego. Argumenty te są istotne, jednakże w obliczu dokonanej przez sąd odwoławczy analizy dowodów obciążających oskarżonego nieodzownym jest dokonanie powtórnej analizy całego materiału dowodowego w kontekście ustalenia, że to oskarżony jest osobą idącą obok świadka P. , a świadek P. osobą niosącą reklamówkę. Przypisanie cechy wiarygodności zeznaniom świadka P. z postępowania przygotowawczego wiązało się będzie bowiem z możliwością przyjęcia wersji, że oskarżony był w salonie gier i zabrał z niego kasetki. A skoro w salonie tym nie było innych kasetek aniżeli te skradzione w wyniku włamania (w tym zakresie również przeprowadzono w trakcie postępowanie odwoławczego dowody z przesłuchania świadków) zdaje się oczywistym wniosek, że są one przedmiotem czynu zabronionego. Wówczas należy rozważyć, o ile pojawią się przekonywające argumenty przeciwko wersji o dokonaniu przez oskarżonego włamania, czy nie ma możliwości przypisania oskarżonemu, w granicach czynu zarzucanego, innego czynu, o łagodniejszej kwalifikacji prawnej, przewidzianego w Kodeksie karnym (kradzież, paserstwo). Wiele okoliczności wskazuje, że co najmniej taka możliwość w sprawie występuje, a tym samym nie było podstaw do uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa zważając na wartość przedmiotowych kasetek. Dlatego zaskarżony wyrok uchylono, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji ( art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 454 § 1 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk ). Podczas ponownego rozpoznania sprawy należy uwzględnić powyższe zalecenia, w zakresie dotyczącym powodów odrzucenia analizy dowodów uwzględniającej zmienione zeznania świadka P. oraz zeznania świadka A. . Takie spojrzenie na materiał dowodowy otworzy drogę do analizy dowodów w kontekście przypisania działaniu oskarżonego właściwej kwalifikacji prawnej czynu. Gdyby sąd uznał, że akt istnieje materiał dowodowy wskazujący na popełnienia przez oskarżonego kradzieży z włamaniem należy również zwrócić uwagę na niewłaściwy opis recydywy specjalnej z art. 64 § 2 kk , nieuwzględniający przesłanek ustawowych.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.