Sad powszechny, VI Ka 627/18

Warszawa, dnia 7 stycznia 2019 r. Sygn. akt VI Ka 627/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz protokolant: sekr. sądowy Paulina Sobota przy udziale oskarżycielki prywatnej K. B. po rozpoznaniu dnia 7 stycznia 2019 r. sprawy J. W. , syna M. i M. , ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 216 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżycielkę prywatną od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt V K 615/16 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżycielkę prywatną od kosztów sądowych postępowania odwoławczego, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VI Ka 627/18 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 7 stycznia 2019r. Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 14 marca 2018r. uniewinniający J. W. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 216§1 kk , został zaskarżony przez oskarżycielkę prywatną. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone w art. 7 kpk . Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Lektura protokołów rozpraw nie daje podstaw, by podzielić zastrzeżeń skarżącej co do prawidłowości procedowania sędzi prowadzącej postępowanie sądowe, co miało być powodowane brakiem jej bezstronności. Brak jest w szczególności powodów, by kwestionować zasadność oddalenia wniosku dowodowego o powołanie w charakterze świadków osób, co do których sama wnioskodawczyni oświadczyła wprost, że nie były obecne na rozprawie, w trakcie której miały miejsce wypowiedzi oskarżonego stanowiące przedmiot niniejszego postępowania. Sformułowanie tezy dowodowej, iż świadkowie ci przesłuchani mają być „na okoliczność ogólnego zachowania J. W. ” (vide k. 28 akt sprawy), w sposób nader oczywisty przesądza o zasadności podjętej przez Sąd Rejonowy decyzji procesowej. Nietrafny jest też zarzut bezzasadnego oddalenia wniosku o przesłuchanie oskarżonego przy użyciu wariografu. Nie wdając się w szczegółowe rozważania odnośnie procesowych uwarunkowań przeprowadzenia tego rodzaju dowodu, dla potrzeb niniejszego uzasadnienia wystarczy tylko wskazać na konieczność uzyskania zgody oskarżonego, jak i brak bezpośredniego związku badania z czynnością przesłuchania osoby badanej (por postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2015r. w sprawie I KZP 25/14 - OSNKW 2015/5/38, KZS 2015/4/47, LEX nr 1621318). Trafnie przyjął Sąd Rejonowy, że wskazanie przez oskarżonego, iż oskarżycielka prywatna wykonywała zawód nauczyciela w szkole specjalnej nie stanowiło określenia znieważającego. Okoliczność tę zgodna jest z prawdą, nie kwestionowała jej też sama oskarżycielka również w trakcie rozprawy przed sądem odwoławczym, kiedy to oświadczyła, że nie czuje się urażona tą częścią wypowiedzi oskarżonego. Wskazać też należy na kontekst wypowiedzi oskarżonego J. W. . Zarówno wskazanie na zawód oskarżycielki, jak i wypowiedź o jej rzekomej chorobie psychicznej miały miejsce w trakcie rozprawy sądowej, kiedy to – składając wyjaśnienia w charakterze obwinionego – nakreślał tło zadawnionego sporu sąsiedzkiego, tłumacząc, dlaczego jest niesłusznie, wedle niego, posądzany o uszkodzenie roweru (vide wyciąg z protokołu na k. 30 akt sprawy). Zachowanie to nie miało zatem charakteru intencjonalnego, ukierunkowanego na naruszenie dóbr osobistych oskarżycielki, mieszcząc się w granicach prawa do obrony. Trudno oczekiwać od osoby nie posiadającej wykształcenia prawniczego, by subiektywnemu odczuciu odnośnie powodów niekonwencjonalnych zachowań osoby - jego zdaniem - nadmiernie konfliktowej, nadawała taką formę słowną, by nie urazić jej osobiście. Dlatego też, nie tracąc z pola widzenia tych poglądów doktryny, które dopuszczają możliwość popełnienia występku z art. 216§1 kk z zamiarem ewentualnym, należało uznać zaskarżone rozstrzygnięcie za trafne, pozostawiając apelację oskarżycielki prywatnej bez uwzględnienia.