Sad powszechny, II W 319/17

(1). M. J. odmówił przyjęcia nałożonego nań mandatu karnego w wysokości 200 złotych. /dowody: notatka urzędowa k. 1; zeznania świadków M. S.

(1)k. 57-59, k. 168v-169; A. P. k. 30-31, k. 167-168v; świadectwo legalizacji ponownej k. 8/ Obwiniony M. J. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Jednakże z pism procesowych jego i jego obrońcy wynika, że kwestionuje on prawidłowość pomiaru dokonanego przez funkcjonariuszy posługujących się urządzeniem U. L. . Twierdzili oni, że istnieją poważne wątpliwości co do kwestii zerwanej „plomby” na przedmiotowym urządzeniu, która podważa wiarygodność pomiaru. Ponadto sama istota konstrukcji U. L. daje podstawy do przyjęcia, że w warunkach tego konkretnego pomiaru i błędów funkcjonariuszy w jego użytkowaniu uznanie przekroczenia przez obwinionego prędkości oraz jego ukaranie jawi się jako niesłuszne. Podkreślali, że funkcjonariusz nie dysponował certyfikatem urządzenia pomiarowego, a na radarze nie było wskazane jakiego pojazdu dotyczył pomiar. /wyjaśnienia obwinionego k. 7, k. 29, k. 167-167v/ Sąd zwięźle zważył, co następuje: W ocenie sądu wyjaśnienia (oświadczenie co do jego niewinności) obwinionego nie zasługują na podzielenie. Podnoszone przez obwinionego argumenty w żaden sposób nie prowadzą do wykluczenia jego odpowiedzialności. Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego za wiarygodne jedynie w zakresie, w jakim potwierdza fakt zatrzymania go do kontroli przez funkcjonariusza Policji w miejscu i czasie opisanym w zarzutach. Nie są natomiast twierdzenia obwinionego wiarygodne w pozostałym zakresie. W ocenie sądu stanowisko obwinionego jakoby nie można było zidentyfikować pojazdu za pomocą urządzenia pomiarowego nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. W oparciu o przeprowadzone inne dowody uznać należy, że wyjaśnienia obwinionego stanowią linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zastrzeżenia obwinionego odnośnie prawidłowości i legalności pomiaru prędkości nie są zasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Urządzenie (...) 20-20 100 LR nr fabr. (...) , którym posługiwał się policjant, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17.02.2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości w ruchu drogowym (…) (Dz.U. z dn.06.03.2014r. poz.281). Urządzenie wykorzystane przez funkcjonariusza Policji – jak wynika ze świadectwa legalizacji na k. 8 akt – spełniało wymogi stawiane tego rodzaju aparatom, w tym w zakresie pomiaru prędkości i indywidualizacji pojazdu. Świadectwo legalizacji ponownej wydane przez Dyrektora Okręgowego (...) Miar w Ł. w dniu 02.12.2016 r. zaświadcza, że urządzenie (...) 20-20 100 LR nr fabr. (...) , spełnia wymogi określone w cyt. wyż. rozporządzeniu Ministra Gospodarki, a zaświadczenie było ważne do dnia 31.12.2017 r. Wskazać przy tym należy, że dokument ten jako wytworzony w ramach realizacji ustawowych zadań (...) Miar stanowi dokument urzędowy, podobnie jak i jego odpis poświadczony przez inny organ państwowy (Policji). W tym miejscu należy podkreślić, że kwestia częściowego odklejenia w górnej części „plomby” (cechy zabezpieczającej) została rozważana dopiero w dniu 12 grudniu 2017 r. (k. 103), po czym urządzenie to zostało w dniu 21 grudnia 2017 r. ponownie dopuszczone do legalnej eksploatacji (k. 103-104). Ponadto tut. sąd w sprawie II W 546 /17 wyrokiem z dnia 16 lutego 2018 r. (k. 196) skazał A.T. za czyn z art. 92a kw i in. polegający na przekroczeniu prędkości kierowanego pojazdu w dniu 23 sierpnia 2017 r., którego pomiar nastąpił tym samym urządzeniem U. L. o nr …126 (k. 194). Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt VII Ka 688/18 (k. 197). Zeznania świadków A. P. i M. S.

(1)są w ocenie sądu wiarygodne. Świadkowie są funkcjonariuszami policji, którzy dokonywali kontroli prędkości oraz zatrzymania obwinionego. Zeznawali na okoliczności związane z wykonywaniem obowiązków służbowych, a ich zeznania są spójne i logiczne. Świadek dokonujący pomiaru prędkości ( M. S. ) w sposób jasny i wyraźny zidentyfikował pojazd, którego pomiaru prędkości dokonywał i nie ma podstaw, aby tę relację kwestionować. Podał on, że prędkość pojazdu obwinionego zmierzył z odległości 667 m, przed nim (w odległości ok. 150 m) z prawidłową prędkością jechał inny pojazd, zaś w przeciwnym kierunku nie poruszał się żaden inny pojazd (notatka k. 1). Powyższe zachowania obwinionego uznać należy za wypełniające znamiona wykroczeń z art. 92a kw. Odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92a kw podlega kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, podlega karze grzywny. Zgodnie z art. 20 ust. 3 lit. d ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym prędkość dopuszczalna pojazdu poza obszarem zabudowanym na tego rodzaju drodze wynosiła 90 km/h. Wiedza na ten temat powinna być dla każdego kierującego pojazdem oczywistością. Obwiniony jechał z prędkością 121 km/h, a więc przekroczył dopuszczalną prędkość o 31 km/h. W przekonaniu sądu nie ma wątpliwości co do sprawności urządzenia pomiarowego i prawidłowości jego użytkowania; natomiast wnioski o przeprowadzenie dowodów mających na celu wykazanie przeciwnych okoliczności zostały oddalone postanowieniem z dnia 5 grudnia 2018 r. (k. 198-198v). Biorąc pod uwagę, że obwiniony jest osobą dorosłą, znającą normy prawne i konsekwencje ich nieprzestrzegania, a czyn mu zarzucany ma charakter prosty ze społecznego punktu widzenia, uznać należy, że obwinionemu można i należy przypisać winę. Wymierzając karę grzywny za przypisane obwinionemu wykroczenie sąd brał pod uwagę całokształt okoliczności obciążających i łagodzących, w szczególności stopień społecznej szkodliwości popełnionego przezeń czynu i stopień jego winy. Ustalając wymiar kary, sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw, a zatem pod uwagę brał stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze. Wykroczenie z art. 92a kw zagrożone jest karą grzywny do 5000 zł, zatem orzeczona kwota 400 zł nie jest surowa i jawi się jako adekwatna i powinna spełnić cele wskazane w art. 33 § 1 kw. Z kolei jako okoliczności łagodzące uwzględnić należało deklarowany stabilny tryb życia. Ponadto Sąd obciążył obwinionego kosztami postępowania, wobec braku podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.