Sad powszechny, IV P 31/17

Sygn. akt IV P 31/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 02 października 2018 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie : Przewodniczący : SSR Maja Snopczyńska Ławnicy: Janina Czech, Józef Wrona Protokolant : Małgorzata Nazarko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 października 2018 roku w Ś. sprawy z powództwa U. U. przeciwko K. S. o odszkodowanie I. zasądza od pozwanej K. S. na rzecz powódki U. U. kwotę (...) tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 lutego 2017 roku do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 180,00zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego; III. wyrokowi w pkt I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 3000,00 zł; IV. nakazuje pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa Sąd Rejonowy w (...) kwotę 450,00 zł tytułem opłaty od pozwu, od której powódka była ustawowo zwolniona. UZASADNIENIE Powódka U. U. wniosła o zasądzenie od pozwanej K. S. kwoty 9.000 zł z ustawowymi odsetkami do dnia 22 lutego 2017 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie bez wypowiedzenia umowy o pracę oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podała, że była zatrudniona u pozwanej od 16 kwietnia 2012 roku na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku głównej księgowej; pozwana rozwiązała umowę o pracę bez wypowiedzenia. Powódka podniosła, że kwestionuje zasadność rozwiązania umowy o pracę, zaprzeczając aby nienależycie wykonywała swoje obowiązki pracownicze. Podniosła, że pracownik powinien poznać przyczyny decyzji pracodawcy już z pisma pracodawcy, powódka ze względu na znaczny stopień uogólnienia przyczyn rozwiązania z nią umowy o pracę nie wie z jakimi jej zachowaniami łączyła się sformułowana przez pracodawcę przyczyna rozwiązania umowy o pracę i które konkretnie z wykonywanych przez nią czynności zostały wykonane błędnie czy też niestarannie; wobec niewskazania końcowej daty zachowań przypisywanych powódce nie można określić początkowego momentu biegu 30-dniowego terminu z art. 52 §2 kp . Podniosła ponadto że wykonywała swoje obowiązki pracownicze sumiennie i starannie, zawsze była dyspozycyjna i nie wie dlaczego została z nią rozwiązana umowa o pracę i przyczyn tych nie jest w stanie wyinterpretować z treści złożonego jej oświadczenia. Ponadto powódce nie można przypisać zawinienia w stopniu uzasadniającym rozwiązanie umowy o pracę. Pozwana K. S. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu szczegółowo odniosła się do zarzutów stawianych powódce w piśmie rozwiązującym umowę o pracę precyzując te zarzuty. W toku postępowania Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka zatrudniona była u pozwanej na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony od dnia od 16 kwietnia 2012 roku na stanowisku księgowej. Wcześniej strony łączyła umowa o pracę na okres próbny od 16 stycznia do 16 kwietnia 2012r Wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło (...) zł brutto miesięcznie. Do zakresu obowiązków powódki należało prowadzenie księgowości klientów biura, m.in. spółek (...) , F. , a także około 10 osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą (tzw. firm jednoosobowych) np. pana O. , B. -car. Dowód: - akta osobowe powódki – w załączeniu, - zaświadczenie o wynagrodzeniu k. 245 - zeznania powódki k. 412-415 płyta CD k. 417, k. 435-437 płyta CD k. 440 - zeznania pozwanej k. 437-439 płyta CD k. 440 Pismem z dnia 21 lutego 2017 roku pozwana rozwiązała z powódką umowę o pracę bez wypowiedzenia ( art. 52 § 1 pkt 1 kp ). Jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazano: - nieprawidłowe prowadzenie ksiąg rachunkowych Klientów Biura na podstawie dowodów księgowych, w sposób niezgodny z ustawą o rachunkowości , wg. której księgi rachunkowe muszą być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie sprawdzalnie i na bieżąco, - nienależyte wykonywanie obowiązków pracowniczych, a w szczególności wykryte błędy, które wynikły z naruszenia przepisów podatkowych, brak zaksięgowanych dokumentów bieżących (w okresie w którym świadczyła pani pracę tj. 26.02.2016 - 07.02.2017) co miało istotny wpływ na salda rozrachunków tytułem podatków, wobec kontrahentów i wynagrodzeń, a także wpływ na wynik finansowy spółek, które Pani prowadziła, - Zarząd Spółek otrzymywał sprzeczne informacje, co do stanu swoich zobowiązań, które powinien uregulować wobec kontrahentów firm lokalnych oraz spółek centralnych ( S. (...) Polska), - brak kontroli zapisów księgowych w programie księgowym klientów biura w zakresie ewidencji środków trwałych, rozliczeń międzyokresowych kosztów i przychodów, rozrachunków tytułem zobowiązań i należności, - niesumienne księgowanie wyciągów bankowych, co miało wpływ na podanie zarządowi spółek ponownych płatności, które wcześniej zostały zapłacone, a w wyciągu bankowym nie zostały zaksięgowane, - nieprawidłowe księgowanie rozliczeń między okresowych kosztów (saldo konta 640 - brak w kosztach zaksięgowanych odpisów za opłaty gospodarowania odpadami, brak rozliczeń na koncie 845 (bony) a także brak zaksięgowanych rozliczeń m/o przychodów za okres 07-12/16, dotyczy finansowania z PUP, - brak zaksięgowanej korekty odpisu ZFŚS za rok 2016, brak w kosztach odpisu za okres 07-12/16 - błędne saldo na koncie 230 - brak zgodności z zaksięgowanymi listami płac, - niepoinformowanie zarządu w momencie księgowania płatności tytułem podatku VAT o mylnym dokonaniu przelewu za (...) , co skutkowało otrzymaniem wezwania do Urzędu Skarbowego do uregulowania niedopłaty i obciążeniem spółki dodatkowymi kosztami, - brak kontroli nad rozrachunkami tytułem ZUS, błędne księgowanie deklaracji ZUS DRA; W zakresie prowadzenia Podatkowej K. P. i Rozchodów klientów biura ujawniono nieprawidłowości w zakresie: - ujęcia kosztów (faktury z roku 2015 zostały ujęte w (...) 2016) - brak wydrukowanych rejestrów VAT zakupu i sprzedaży, które są podstawą sporządzenia deklaracji VAT - nieprawidłowości w naliczaniu składek ZUS (FP FGŚP) Klientów Biura - nie prowadzenie ewidencji czasu pracy pracowników klientów Biura Na niniejsze wypowiedzenie ma również wpływ fakt o kolejnej skardze ze strony firmy, dla której świadczyła Pani usługi. Niestaranne wykonywanie powierzonych zadań oraz przekazywanie błędnych informacji o zobowiązaniach spółki wobec kontrahentów, co miało bezpośredni wpływ na zaległości w płatnościach. w wyniku Pani działań naraziła Pani Biuro (...) na realną utratę klienta, a tym samym na zmniejszenie osiąganych przychodów z tytułu usługowego prowadzenia Ksiąg Rachunkowych, co może przyczynić się również do utraty pracy przez pozostałych pracowników biura. Dowód: - akta osobowe powódki – w załączeniu, W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył: Powództwo jest zasadne. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w oparciu o zeznania stron, jak również dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie. Podstawę ustaleń Sądu w zakresie przebiegu zatrudnienia powódki stanowiły również akta osobowe pracownika. Sąd dał im wiarę w całości, albowiem ich prawdziwość i autentyczność nie budziła wątpliwości, jak również nie zostały one w tym zakresie zakwestionowane przez strony postępowania. Podstawę prawną roszczenia powódki, stanowił przepis art. 56 § 1 zd. pierwsze k.p. zgodnie z którym, pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Rozstrzygając zasadność dochodzonego roszczenia, należało zatem ustalić, czy pozwana dokonując rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia na zasadzie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. uczyniła to w sposób prawidłowy, a więc spełniało ono wymogi formalne (np. formy pisemnej, podania przyczyny wypowiedzenia), a podana przyczyna wypowiedzenia była rzeczywista i prawdziwa. W myśl z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Cytowany przepis nie zawiera katalogu określającego, choćby przykładowo, na czym polega ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych przez pracownika. Z jego treści oraz z wieloletniego doświadczenia orzeczniczego wynika jednak, że nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania z nim umowy w tym trybie – musi to być naruszenie podstawowego obowiązku, zaś powaga tego naruszenia rozumiana musi być jako znaczny stopień winy pracownika. Rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 k.p. , jako nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy, powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo i z ostrożnością. Musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie (por. wyrok SN z 2 czerwca 1997 r., I PKN 193/97, OSNAPiUS 1998/9/269) . Natomiast zgodnie z art. 30 § 4 k.p. , w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy o pracę. Przyczyna powinna być konkretna i rzeczywista. Takie stanowisko przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 maja 2000r. (I PKN 641/99). Naruszenie tego przepisu ma miejsce wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny rozwiązania umowy, bądź gdy wskazana przez niego przyczyna jest niezrozumiała, niejasna, niedostatecznie konkretna, a przez to jest niezrozumiała dla pracownika. Podana pracownikowi przyczyna ma na celu, umożliwienie mu „dokonania racjonalnej oceny, czy ta przyczyna w rzeczywistości istnieje i czy w związku z tym, zaskarżenie czynności prawnej pracodawcy może doprowadzić do uzyskania przez pracownika odpowiednich korzyści (odszkodowania lub przywrócenia do pracy) – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1997r. (I PKN 315/97). Niedopuszczalne są, więc przyczyny enigmatyczne, bez konkretnego wskazania, które zachowania lub zaniechania pracownika stanowią przyczynę rozwiązania z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia. Ponadto ocena wskazanej przyczyny pod kątem jej należytego skonkretyzowania jest dokonywana z perspektywy jego adresata tj. pracownika. To pracownik ma wiedzieć i rozumieć, z jakiego powodu pracodawca dokonał rozwiązania umowy o pracę. W niniejszej sprawie należało ocenić, czy przyczyny rozwiązania z powódką umowy o pracę trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. były konkretne, rzeczywiste i prawdziwe, które można było zakwalifikować jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych. Powyżej cytowany artykuł określa, iż pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych. Wynika stąd wprost - co znajduje potwierdzenie w ustalonym orzecznictwie sądowym - że w tym przepisie są dwie przesłanki dopuszczalności rozwiązania umowy o pracę: naruszenie podstawowego obowiązku i powaga tego naruszenia, rozumiana jako znaczny stopień winy pracownika. Zgodnie z treścią art. 100 § 1 kp pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę. Pracownik jest obowiązany w szczególności przestrzegać regulaminu pracy i ustalonego w zakładzie pracy porządku, przestrzegać przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, a także przepisów przeciwpożarowych, dbać o dobro zakładu pracy, chronić jego mienie oraz zachować w tajemnicy informacje, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę ( art.100 §2 pkt.2-4 kp ). W razie rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 kp , ocena rodzaju i stopnia winy pracownika powinna być dokonana w stosunku do naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, jak i z uwzględnieniem zagrożenia lub naruszenia interesów pracodawcy. W przedmiotowej sprawie ciężar dowodu w zakresie wykazania prawdziwości wskazanych przyczyn spoczywał na pozwanej. W realiach niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż pozwana rozwiązała z powódką umowę o pracę w tak szczególnym trybie jak dyscyplinarny z pominięciem zasad wynikających z cytowanych poglądów orzecznictwa Sądu Najwyższego. Aby stwierdzić bez żadnych wątpliwości, że powódka dopuściła się ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych wskazanych w wypowiedzeniu umowy o pracę, strona pozwana winna przeprowadzić wnikliwe postępowanie wyjaśniające i zweryfikować wszystkie nasuwające się wątpliwości czy też niejasności, a następnie mając już pewność co do jej odpowiedzialności, ze szczególną ostrożnością zastosować konsekwencje w sferze pracowniczej. Wskazać należy, że niewątpliwie wskazane przez pozwaną przyczyny rozwiązania z powódką umowy o pracę w oświadczeniu woli w tym przedmiocie nie zostały dostatecznie skonkretyzowane, a w rezultacie nie sposób było rozstrzygnąć o ich rzeczywistości (prawdziwości). Stawianie zarzutów nieprawidłowego wykonywania obowiązków bez dokładnego sprecyzowania o jakie konkretnie działania chodzi, w stosunku do jakich klientów biura, bez wskazania okresu w jakim doszło do rzekomych naruszeń oraz nazw klientów, co do których powódka nieprawidłowo wykonywała swoje obowiązki, pozbawiło Sąd możliwości kontroli decyzji pracodawcy i zbadania jakie konkretnie obowiązki pracownicze zostały przez powódkę naruszone oraz w jaki sposób działała na szkodę pracodawcy. Zdaniem Sądu wskazane przez pozwanego przyczyny rozwiązania umowy o pracę nie spełniają podstawowych kryteriów do uzasadnienia rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Ten sposób ustania stosunku pracy jako najbardziej dolegliwy dla pracownika wymaga szczególnej staranności od pracodawcy w zakresie wskazania podstaw decyzji o rozwiązaniu umowy, nie wystarczą zaś ogólnikowe zwroty. Pomimo, że pismo z dnia 21 lutego jest obszerne, to wskazane w nim podstawy rozwiązania umowy o pracę są zbyt ogólne. Jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazano: - nieprawidłowe prowadzenie ksiąg rachunkowych Klientów Biura na podstawie dowodów księgowych, w sposób niezgodny z ustawą o rachunkowości , wg. której księgi rachunkowe muszą być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie sprawdzalnie i na bieżąco, - nienależyte wykonywanie obowiązków pracowniczych, a w szczególności wykryte błędy, które wynikły z naruszenia przepisów podatkowych, brak zaksięgowanych dokumentów bieżących (w okresie w którym świadczyła pani pracę tj. 26.02.2016 - 07.02.2017) co miało istotny wpływ na salda rozrachunków tytułem podatków, wobec kontrahentów i wynagrodzeń, a także wpływ na wynik finansowy spółek, które Pani prowadziła, - Zarząd Spółek otrzymywał sprzeczne informacje, co do stanu swoich zobowiązań, które powinien uregulować wobec kontrahentów firm lokalnych oraz spółek centralnych ( S. (...) Polska), - brak kontroli zapisów księgowych w programie księgowym klientów biura w zakresie ewidencji środków trwałych, rozliczeń międzyokresowych kosztów i przychodów, rozrachunków tytułem zobowiązań i należności, - niesumienne księgowanie wyciągów bankowych, co miało wpływ na podanie zarządowi spółek ponownych płatności, które wcześniej zostały zapłacone, a w wyciągu bankowym nie zostały zaksięgowane, - nieprawidłowe księgowanie rozliczeń między okresowych kosztów (saldo konta 640 - brak w kosztach zaksięgowanych odpisów za opłaty gospodarowania odpadami, brak rozliczeń na koncie 845 (bony) a także brak zaksięgowanych rozliczeń m/o przychodów za okres 07-12/16, dotyczy finansowania z PUP, - brak zaksięgowanej korekty odpisu ZFŚS za rok 2016, brak w kosztach odpisu za okres 07-12/16 - błędne saldo na koncie 230 - brak zgodności z zaksięgowanymi listami płac, - niepoinformowanie zarządu w momencie księgowania płatności tytułem podatku VAT o mylnym dokonaniu przelewu za (...) , co skutkowało otrzymaniem wezwania do Urzędu Skarbowego do uregulowania niedopłaty i obciążeniem spółki dodatkowymi kosztami, - brak kontroli nad rozrachunkami tytułem ZUS, błędne księgowanie deklaracji ZUS DRA. Tak określone przyczyny rozwiązania umowy o pracę są bardzo ogólne i nieskonkretyzowane. Pracodawca nie wskazał w jakim okresie doszło do wskazanych uchybień, których z klientów biura dotyczyły te zarzuty, w szczególności, że powódka prowadziła księgowość kilkunastu klientów. Dopiero w odpowiedzi na pozew, a następnie w zeznaniach stron podczas okazywania powódce dokumentów dotyczących konkretnych zarzutów doszło do skonkretyzowania który zarzut dotyczy którego z klientów i jakich konkretnie dokumentów. W piśmie rozwiązującym umowę o pracę wskazano także, że "w zakresie prowadzenia Podatkowej K. P. i Rozchodów klientów biura ujawniono nieprawidłowości w zakresie: - ujęcia kosztów (faktury z roku 2015 zostały ujęte w (...) 2016) - brak wydrukowanych rejestrów VAT zakupu i sprzedaży, które są podstawą sporządzenia deklaracji VAT - nieprawidłowości w naliczaniu składek ZUS (FP FGŚP) Klientów Biura - nie prowadzenie ewidencji czasu pracy pracowników klientów Biura" tu także nie dookreślono o których klientów chodzi, a także z powyższego zdania nie wynika, czy stwierdzone nieprawidłowości zostały popełnione przez powódkę. Samo określenie, że ujawniono nieprawidłowości nie jest konkretnym zarzutem stawianym pracownikowi. Także kolejne zdania zawarte w piśmie: "Na niniejsze wypowiedzenie ma również wpływ fakt o kolejnej skardze ze strony firmy, dla której świadczyła Pani usługi. Niestaranne wykonywanie powierzonych zadań oraz przekazywanie błędnych informacji o zobowiązaniach spółki wobec kontrahentów, co miało bezpośredni wpływ na zaległości w płatnościach. W wyniku Pani działań naraziła Pani Biuro (...) na realną utratę klienta, a tym samym na zmniejszenie osiąganych przychodów z tytułu usługowego prowadzenia Ksiąg Rachunkowych, co może przyczynić się również do utraty pracy przez pozostałych pracowników biura. " w żaden sposób nie konkretyzują zarzutów stawianych powódce. Powódka w uzasadnieniu pozwu wskazała, że ze względu na znaczny stopień uogólnienia przyczyn rozwiązania z nią umowy o pracę nie wie z jakimi jej zachowaniami łączyła się sformułowana przez pracodawcę przyczyna rozwiązania umowy o pracę i które konkretnie z wykonywanych przez nią czynności zostały wykonane błędnie czy też niestarannie, a ponadto że nie wie dlaczego została z nią rozwiązana umowa o pracę i przyczyn tych nie jest w stanie wyinterpretować z treści złożonego jej oświadczenia. Zarzut powódki jest słuszny. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, dopiero w odpowiedzi na pozew pozwana dokonała konkretyzacji zarzutów stanowiących przyczyny rozwiązania umowy o pracę, wskazując konkretne nieprawidłowości w dokładnie określonych dokumentach co do konkretnych klientów, jednakże, przyczyny rozwiązania umowy o pracę nie mogą być uszczegółowione dopiero na etapie postępowania sądowego. Już w chwili składania pracownikowi oświadczenia pracownik ma wiedzieć i rozumieć dlaczego pracodawca podjął tę decyzję, a w niniejszej sprawie powódka tej możliwości została pozbawiona. Natomiast w niniejszej sprawie dopiero w odpowiedzi na pozew dokonano konkretyzacji zarzutów dołączając dokumenty, które mają te zarzuty potwierdzać (k. 22-194), także szczegółowe zeznania stron uściśliły jakie konkretnie zarzuty był stawiane powódce. Już sama okoliczność stwierdzenia braku konkretyzacji przyczyn powodujących rozwiązanie umowy o pracę nakazuje uznać rozwiązanie umowy za sprzeczne z przepisami. Takie ogólnikowe i lakoniczne podanie przyczyn nie pozwala Sądowi na szczegółowe odniesienie się do zarzutów i zbadanie ich prawdziwości. Nie pozwala także na ustalenie czy pracodawca zachował miesięczny termin z art. 52 §2 Kp . W związku z powyższym ustaleniem rozważaniom Sądu nie podlegają dowody przeprowadzone w toku postępowania, a mające wykazać zasadność rozwiązania umowy o pracę. Skoro z pisma rozwiązującego o pracę nie wynika w stosunku do jakich spółek powódka nie wykonywała prawidłowo swoich obowiązków i jakich konkretnie dokumentów zarzuty te dotyczą to brak jest podstaw do przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, o co wnosiła pozwana. W piśmie z dnia 23 lipca 2018 roku pozwana wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność prawidłowości prowadzenia przez powódkę dokumentacji księgowej dołączając formę elektroniczną zapisu w księgach rachunkowych. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego byłby uzasadniony, gdyby w piśmie rozwiązującym umowę wskazano skonkretyzowane zarzuty wobec pracy powódki w sposób analogiczny jak w odpowiedzi na pozew. Brak konkretyzacji nie pozwala na sformułowanie pytań do biegłego (np. czy dokument z konkretnego dnia dotyczący konkretnej sprawy (klienta) został prawidłowo sporządzony). Stanowiło to także przesłankę oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentów dotyczących spółek (...) (skoro żadna z tych spółek nie została wymieniona w piśmie rozwiązującym umowę pracę) oraz wniosków zgłoszonych w piśmie z 24 lipca 2018 roku (kolejne dokumenty dotyczące w/w spółek oraz zatrudnienia M. N. oraz uzupełniającego przesłuchania powódki). Analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Sąd uznał, że rozwiązanie umowy o pracę z powódką nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w trybie art. 52 § 1 Kp . W związku z powyższym należało uznać rozwiązanie umowy o pracę za bezzasadne, co skutkowało uwzględnieniem żądania zasądzenia odszkodowania w kwocie wskazanej przez powódkę. Ustalając wysokość odszkodowania, Sąd miał na względzie dyspozycje art. 58 kp , zgodnie z którym odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 , przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, zaś okres wypowiedzenia wynosił trzy miesiące, a wynagrodzenie powódki - 3000 zł. Za zwłokę w zapłacie należności zgodnie z treścią art. 481 kc wierzycielowi przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie (przy braku - jak w niniejszej sprawie – innej umowy stron). Odsetki za opóźnienie zasądzono zgodnie z żądaniem powódki od dnia następnego po rozwiązaniu umowy o pracę do zapłaty (22 lutego 2017r). Przy wyliczeniu kwoty należnego powódce odszkodowania, Sąd kierował się wskazaniami zawartymi w art. 58 kp , o czym orzeczono jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego (punkt II wyroku) , znajduje podstawę w treści art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2016r, poz. 1668 z póź.zm.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak jest podstaw do różnicowania wynagrodzenia pełnomocnika w sprawach dotyczących nieprawidłowego rozwiązania umowy o pracę od tego czy powód żąda odszkodowania czy przywrócenia do pracy. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego (7 sędziów - zasada prawna) z dnia 24 lutego 2011 r. (I PZP 6/10, cyt. za LEX 707475) „Podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p. , stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)”. Pomimo zmiany przepisów określających stawki wynagrodzenia pełnomocników zasada ta oraz argumenty podane w jej uzasadnieniu nie straciły na aktualności. Na podstawie art. 477 2 §1 kpc wyrokowi w punkcie I nadano rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 3000 zł (punkt III wyroku). Na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w (...) kwotę 450 złotych tytułem częściowej opłaty od pozwu, od której powódka była ustawowo zwolniona (punkt IV wyroku).