Sad powszechny, II W 513/18

Sygn. akt II W 513 / 18 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2019 roku Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca – SSR Justyna Żbikowska Protokolant Katarzyna Kowalik po rozpoznaniu 5 marca 2019 roku sprawy (...) syna (...) i (...) (...) w (...) obwinionego o to, że: w dniu (...) o godzinie (...) w miejscowości (...) , na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) , gm. (...) , powiat (...) , stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując pojazdem ciężarowym (...) (...) o nr rej. (...) , nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu w związku ze znakiem B – 20 „stop” kierującemu pojazdem marki (...) o nr rej. (...) , uderzając w prawy bok tego pojazdu, tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w zw. z § 21 rozporządzenia w sprawie z.s.d. o r z e k a

1. uznaje obwinionego (...) za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002r w sprawie znaków i sygnałów drogowych, i za czyn ten na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;
2. na podstawie art. 119 § 1 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania kwotę 100 (sto) złotych oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych opłaty. Sygn. akt II W 513/18 UZASADNIENIE Na podstawie ujawnionego w trakcie rozprawy materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu (...) o godzinie (...) w (...) (...) , żołnierz (...) (...) (...) (...) , prowadził samochód ciężarowy (...) (...) o numerze rejestracyjnym (...) , należący do (...) . Pasażerem był kolega obwinionego ze służby (...) . Mężczyźni podróżowali ul. (...) w kierunku skrzyżowania z ul. (...) i dalej w kierunku (...) . Po dojechaniu do skrzyżowania (...) widząc znak B-20 „stop”, zatrzymał pojazd. Po chwili powoli wjechał przednią częścią auta na drogę z pierwszeństwem przejazdu celem sprawdzenia, czy nie poruszają się po niej inne pojazdy, którym winien był ustąpić pierwszeństwo przed wykonaniem skrętu w prawo. Wjazd przednimi kołami pojazdu na ul. (...) zapewniał bowiem obwinionemu lepszą widoczność, a tym samym lepszą ocenę natężenia ruchu na drodze z pierwszeństwem przejazdu. Od strony mostu na (...) w kierunku (...) ul. (...) samochodem marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) podróżował (...) . Kierowca samochodu osobowego zauważył stojącą na fragmencie ul. (...) przednią część samochodu ciężarowego. Nie miał jednak zamiaru ustąpić pierwszeństwa przejazdu samochodowi (...) , ponieważ to on podróżował drogą z pierwszeństwem. (...) , kierujący (...) (...) , początkowo nie zauważył, że w kierunku (...) porusza się (...) , kierowany przez (...) , najprawdopodobniej dlatego, że samochód osobowy znajdował się w znacznej odległości od skrzyżowania ulic (...) . W związku z tym, że od (...) w kierunku (...) jechały samochody ciężarowe, (...) czekał z wykonaniem skrętu w prawo tak, by nie doprowadzić do zderzenia z nimi. Po przejechaniu samochodów jadących od strony (...) obwiniony ruszył kierowanym przez siebie pojazdem. W momencie ruszenia na wysokości skrzyżowania znajdował się prowadzony przez (...) (...) . Kierowca samochodu osobowego próbował uniknąć zderzenia, skręcając nieco w lewo. Mimo to doszło do zderzenia obu pojazdów, w wyniku którego w samochodzie osobowym uszkodzeniu uległy m.in. prawe przednie drzwi. (...) przed wjechaniem na skrzyżowanie nie wysyłał (...) żadnych sygnałów mogących świadczyć o tym, by ten włączył się do ruchu przed nim. Obaj kierujący w chwili zdarzenia byli trzeźwi. Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o następujące dowody: notatkę urzędową (k. 1), szkic miejsca zdarzenia (k. 2), protokoły użycia alkosensora (k. 3-4), świadectw wzorcowania (k. 5), zeznania świadków (protokoły przesłuchań – k. 6-7, 9-10, 14-15, protokół rozprawy – k. 61-63), wyjaśnienia obwinionego (protokół przesłuchania – k. 11-12). Obwiniony (...) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czyn. Wyjaśnił, że zatrzymał się na skrzyżowaniu ul. (...) i ul. (...) zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stwierdziwszy, że brak jest samochodów jadących w kierunku samochodu, którym kierował, ruszył w prawo stosunkowo powoli. Według obwinionego w pewnym momencie nadjechał pojazd, którego wcześniej nie widział, ponieważ musiał znajdować się za mostem. Prawdopodobnie kierujący tym pojazdem widząc duży i powolny pojazd (...) , postanowił wyprzedzić go z lewej strony, robiąc to na skrzyżowaniu. W tym momencie doszło do uderzenia. Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować wartość dowodową czy autentyczność dokumentów zaliczonych w poczet materiału dowodowego, albowiem dokumenty te zostały sporządzone przez właściwe organy, w granicach ich kompetencji oraz w przypisanej prawem formie. Zeznania przesłuchanych świadków w osobach (...) , (...) oraz (...) były wiarygodnym źródłem dla poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Sąd uznaje przedmiotowe zeznania za prawdziwe, złożone według najlepszej wiedzy i pamięci przesłuchanych świadków. Z zeznań tych, jak i pozostałego materiału dowodowego, wynika, że obwiniony nie zachował należytej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem (...) , czym naruszył zasady ruchu drogowego. W świetle powyższych dowodów i poczynionych na ich podstawie ustaleń Sąd doszedł do przekonania, iż wina obwinionego nie budzi żadnych wątpliwości i została w pełni udowodniona. Przystępując do oceny prawnej czynu zarzucanego obwinionego, Sąd uznał, że zachowanie (...) powinno być zakwalifikowane z art. 86 § 1 k.w. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393, z późn. zm.; dalej jako „rozporządzenie”). Sąd nie miał wątpliwości, że swym zachowaniem obwiniony przyczynił się do spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń „kto na drodze publicznej , w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny”. Natomiast treść § 21 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393, z późn. zm.) nakłada na kierującego po dojechaniu do znaku B-20 „stop” obowiązek zatrzymania się przed drogą z pierwszeństwem oraz ustąpienia pierwszeństwa kierującym poruszającym się tą drogą. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, (...) mimo spoczywającego na nim obowiązku ustąpienia pierwszeństwa (...) - poruszającemu się drogą z pierwszeństwem – powinności tej nie zrealizował, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przystępując do wymiaru kary Sąd uznał, że zasadnym będzie ukaranie obwinionego karą grzywny w wysokości 500 złotych. Będzie to kara wystarczająca dla osiągnięcia wobec obwinionego celów kary, nie przekroczy jego możliwości finansowych, a fakt ostatecznego ukarania wprowadzi przeświadczenie o nieuchronności kary, zmuszając obwinionego w przyszłości do racjonalnego podejmowania decyzji związanych z ruchem pojazdu. Kara by zrealizować swój cel, musi być pewną formą dolegliwości. Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnym jest obciążenie obwinionego na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. zryczałtowanymi wydatkami poniesionymi tymczasowo przez Skarb Państwa, które wyniosły kwotę 100 zł, a nadto kwotą 50 zł tytułem opłaty.