Sad powszechny, VI Ka 1119/18

Warszawa, dnia 13 marca 2019 r. Sygn. akt VI Ka 1119/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda protokolant: protokolant sądowy Izabela Frankowicz przy udziale prokuratora Anety Ostromeckiej po rozpoznaniu dnia 13 marca 2019 r. sprawy P. O. syna M. i M. ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 191 § 1 kk w zw. z art. 191 § 2 kk w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy - Pragi Północ w Warszawie z dnia 29 marca 2018 r. sygn. akt IV K 997/17 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok co do P. O. ; zwalnia oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. L. kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT. Sygn. akt VI Ka 1119/18 UZASADNIENIE Sąd okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego P. O. jest bezzasadna i tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie podnieść trzeba, że sąd rejonowy przeprowadził w sprawie niniejszej prawidłowe postępowanie dowodowe dążąc do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, zebrane dowody poddał analizie zgodnej z regułami art. 7 kpk i na tej podstawie wyprowadził zasadny wniosek co do winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. Ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji co do przebiegu zdarzenia objętego aktem oskarżenia znajdują pełne oparcie w ujawnionym w toku przewodu sądowego materiale dowodowym. Prawidłowa jest także kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu czynu. Przechodząc do meritum nie sposób zgodzić się z zarzutami podniesionymi w apelacji. Sąd I instancji bardzo wnikliwie rozważył te wszystkie okoliczności, które zostały w nich podniesione przez obrońcę, a wskazana we wniesionym środku odwoławczym interpretacja zachowania pokrzywdzonego jest w istocie wynikiem subiektywnych odczuć obrony i nie znajduje wsparcia ani w zgromadzonym materiale dowodowym, ani w zapisach protokołu rozprawy. Po pierwsze podnieść trzeba, że przyznanie się oskarżonego do winy nie świadczy automatycznie o rzeczywistej skrusze i zawsze musi być oceniane w realiach konkretnej sprawy. W niniejszej obaj oskarżeni zostali zatrzymani na miejscu zdarzenia i nie było żadnych wątpliwości, że są sprawcami pobicia pokrzywdzonego. Po drugie – na dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę postawy oskarżonego P. O. nie ma wpływu argument, że na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. oskarżeni dobrowolnie poddali się karze, co zaakceptował sąd. Podnosząc tę okoliczność obrońca pomija fakt, że w dniu 31 stycznia 2018 r., kiedy miał zostać ogłoszony wyrok, oskarżeni wycofali wnioski i nie wyrazili zgody na dobrowolne poddanie się karze. Powodem był wniosek obrońcy drugiego oskarżonego – S. S. o przesłuchanie pokrzywdzonego, który miał stwierdzić, że jest gotów przebaczyć temu sprawcy. Dlatego właśnie na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. doszło do tego przesłuchania, a analiza zeznań G. W. dokonana przez Sądu I instancji jest rzetelna, przemyślana, szczegółowa. Została dokonana w sposób obiektywny, a zestawiając zapisy widniejące w protokole rozprawy na k.301 z rozważaniami przedstawionymi w uzasadnieniu, nie ma żadnych podstaw do przyjęcia sugestii obrońcy, że trzęsienie się pokrzywdzonego zostało zinterpretowane niewłaściwie przez Sąd jako obawa przed oskarżonym, a nie wynik złego samopoczucia. Sąd Odwoławczy analizując zeznania pokrzywdzonego z dnia 7 marca 2018 r. w pełni podziela zapatrywania Sądu Rejonowego co do kwestii jego pojednania z oskarżonym P. O. , nie znajdując w apelacji obrońcy żadnego argumentu, który mógłby podważyć oceny Sądu I instancji w tym zakresie. Jak już wcześniej podniesiono argumentacja skarżącego jest wyrazem jego subiektywnych zapatrywań i eksponowaniu okoliczności, które w istocie nie mają żadnego znaczenia dla oceny tego, czy skrucha oskarżonego P. O. i jego pojednanie z pokrzywdzonym było rzeczywiste. Taką jest np. kwestia pożyczki w kwocie 150 zł udzielonej pokrzywdzonemu przez tego oskarżonego, którego to faktu G. W. nie kwestionował i co podniósł Sąd Rejonowy w swoim uzasadnieniu. Reasumując – zdaniem Sądu Odwoławczego dokonana przez Sąd I instancji analiza postawy oskarżonego P. O. podczas procesu i kwestii jego pojednania z pokrzywdzonym jest rzetelna i uwzględnia całokształt okoliczności ustalonych podczas postepowania, w tym tych wynikających z zeznań pokrzywdzonego składanych w dniu 7 marca 2018 r. Dlatego też słusznie Sąd Rejonowy nie potraktował tych okoliczności jako łagodzących wobec w/w oskarżonego. Jednocześnie przekonująco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie co do orzeczonej wobec P. O. kary pozbawienia wolności, przy jej wymiarze uwzględnił dyrektywy art. 53 kk . Jest ona adekwatna do stopnia szkodliwości społecznej przypisanego czynu, stopnia zawinienia oskarżonego, a przy tym w należytym stopniu uwzględnia cele, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy. Jest to kara odpowiednio wyważona, sprawiedliwa i w realiach sprawy niniejszej nie można zarzucić jej cech rażącej surowości. Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.