Sad powszechny, I C 1926/18

Wzmianka na podstawie art. 157 § 2 k.p.c. Strona pozwana nie stawiła się pomimo prawidłowego zawiadomienia jej o terminie rozprawy, nie żądała przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności i nie złożyła żadnych wyjaśnień ustnie ani na piśmie. Przewodniczący ogłosił wyrok zaoczny. Przewodniczący: Protokolant: Sygn. akt: I C 1926/18 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: ASR Marcin Borodziuk Protokolant: starszy sekretarz sądowy Dorota Cichorz-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. w Szczytnie na rozprawie sprawy z powództwa Gminy O. - Zarządu Dróg Z. i (...) w O. z siedzibą w O. przeciwko S. P. o zapłatę oddala powództwo w całości. Sygn. akt I C 1926/18 UZASADNIENIE wyroku zaocznego z dnia 17 kwietnia 2019 r. Pozwem z dnia 9 października 2018 r. powodowa Gmina O. – Zarząd Dróg Z. i (...) w O. wniosła o zasądzenie od pozwanego S. P. na swoją rzecz kwoty 328,45 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 października 2018 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu podniosła, że w dniu 21 lipca 2017 r. pozwany skorzystał z usług przewozowych realizowanych przez powoda bez właściwego dokumentu, uprawniającego do przejazdu w autobusie powoda. Powód wskazał, że wierzytelność z tytułu przewozu oraz opłaty za przejazd bez ważnego biletu stała się wymagalna po upływie 7 dni od wystawienia wezwania do zapłaty, tj. w dniu 28 lipca 2017 r. Pozwany nie stawił się na rozprawie, nie wnosił o rozpoznanie sprawy pod swoją nieobecność, nie zajął stanowiska ustnie ani na piśmie. Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia: W dniu 21 lipca 2017 r. o godz. 15:07 w O. S. P. korzystał z przejazdu autobusem miejskim, służącym do przewozu osób w ramach publicznych usług transportu, realizowanych przez Gminę O. – Zarząd Dróg Z. i (...) w O. . Wymieniony nie posiadał przy sobie biletu, który uprawniałby go do korzystania z przejazdu. W związku z powyższym uprawniony kontroler sporządził protokół kontroli nr (...) . Następnie wystawił S. P. wezwanie do zapłaty należności za przewóz oraz opłaty dodatkowej za przejazd bez biletu na kwotę 303 złotych, płatną w terminie 7 dni od daty wystawienia wezwania. Powódka pismem z 21 sierpnia 2017 r. wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 304,39 zł, w terminie do 28 sierpnia 2017 r. (twierdzenia pozwu) Wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku: Powództwo podlegało oddaleniu w całości. Zgodnie z art. 339 § 2 k.p.c. przy wydawaniu wyroków zaocznych przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Oznacza to, że dopuszczalne jest jedynie przyjęcie za ustalone twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych uzasadniających żądanie (domniemanie ich przyznania przez pozwanego i zgodności z prawdziwym stanem rzeczy), sąd nie jest natomiast zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach, co wynika z art. 316 k.p.c. i nast. w zw. z art. 328 § 2 in fine k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1967 r., III CRN 175/67, OSNCP 1968/8-9, poz. 142, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1996 r., I CRN 26/95, Prok.iPr.-wkł. 1996/7-8/45). Roszczenie dochodzone pozwem w niniejszej sprawie uległo przedawnieniu. W pierwszej kolejności należy odwołać się do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z tym przepisem do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. 9 lipca 2018 r.) i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Według ust. 4 powołanej normy, roszczenia przedawnione przysługujące przeciwko konsumentowi, co do których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie podniesiono zarzutu przedawnienia, podlegają z tym dniem skutkom przedawnienia określonym w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wskazane przepisy intertemporalne nakazują zatem stosowanie regulacji obowiązującej od 9 lipca 2018 r., niezależnie od tego, że roszczenie powstało przed tą datą. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Jak wynika z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe , z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 78 roszczenia dochodzone na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przedawniają się z upływem roku, wobec czego koniec terminu przedawnienia przypada na upływ dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu ( art. 112 k.c. ). Stosownie do ust. 3 pkt 4 powołanego przepisu, przedawnienie biegnie dla roszczeń z tytułu zapłaty lub zwrotu należności - od dnia zapłaty, a gdy jej nie było - od dnia, w którym powinna była nastąpić. Skoro więc roszczenie powoda stało się wymagalne w dacie wynikającej z wezwania do zapłaty, tj. w dniu 28 lipca 2017 r., termin przedawnienia w niniejszej sprawie upłynął 28 lipca 2018 r. Pozew został wniesiony po tej dacie, a przy tym powód nie powoływał się na jakiekolwiek okoliczności mające prowadzić do przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 117 § 2 1 k.c. po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Oznacza to, że w obecnym stanie prawnym konsument nie musi podnosić jakiegokolwiek zarzutu procesowego, a Sąd w oparciu o powołany przepis jest zobowiązany z urzędu do stwierdzenia, że roszczenie uległo przedawnieniu. Nie budzi przy tym wątpliwości, że pozwany korzystający ze środków transportu bez wymaganego dokumentu, był konsumentem w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego . Zgodnie z art. 22 1 k.c. za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Roszczenie dochodzone przez powoda wynika z czynności prawnej, a do odmiennych wniosków nie może prowadzić fakt, że pozwany nie posiadał biletu uprawniającego go do przejazdu. Na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe , umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, z chwilą dokonania czynności faktycznej w postaci zajęcia miejsca przewoźnik staje się zobowiązany do wykonania świadczenia z umowy przewozu, a pasażer - do uiszczenia przewoźnego. Ponadto, co istotne, zaznacza się, że zawarcie umowy przez zajęcie miejsca następuje także w przypadku pojazdu, w którym jedną z alternatywnych możliwości zakupu biletu jest zakup w pojeździe – u kierowcy, konduktora albo w automacie biletowym (tak A. J. , Prawo przewozowe . Komentarz, wyd./el. Legalis 2012 r.). Samo zawarcie umowy zostało zatem dokonane w sposób dorozumiany (per facta concludentia), w wyniku zachowania pozwanego. Umowa tego rodzaju nie miała bezpośredniego związku z prowadzeniem przez pozwanego jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Wobec tego, że roszczenie powoda było skierowane przeciwko konsumentowi, z urzędu należało stwierdzić, że uległo ono przedawnieniu. W związku z tym orzeczono, jak w sentencji wyroku zaocznego. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) ; 3. (...) S. , (...)