Sad powszechny, I C 254/19

Sygn. akt I C 254/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 marca 2019 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Daria Ratymirska Protokolant: p.o. prot. sąd. Barbara Podruczna po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2019 roku w Kłodzku na rozprawie sprawy z powództwa P. we W. przeciwko R. M. o zapłatę 1.711,24 złotych oddala powództwo. (...) UZASADNIENIE P. we W. wniósł pozew przeciwko R. M. o zapłatę kwoty 1711,24 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14.08.2018r. W uzasadnieniu podał, że pozwany zawarł w dniu 17.07.2015r. umowę pożyczki nr (...) , na podstawie której otrzymał określoną kwotę pieniężną, zobowiązując się do jej zwrotu na warunkach precyzyjnie określonych w tej umowie. Pozwany nie wywiązał się z tego zobowiązania, wobec czego niespłacona należność główna stała się wymagalna wraz z kwotą odsetek za opóźnienie. Powód nabył wierzytelność od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki jawnej w dniu 19.09.2017r. Na należność, dochodzoną pozwem składa się: kwota 1400 zł, tytułem należności głównej, kwota 311,24 zł, tytułem skapitalizowanych odsetek, naliczane przez wierzyciela pierwotnego zgodnie z postanowieniami umowy odpowiednio od niezapłaconej należności głównej, oraz odsetki ustawowe za opóźnienie, naliczane przez powoda za okres po dniu cesji do dnia poprzedzającego dzień złożenia pozwu. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia. Stan faktyczny: W dniu 19.09.2017r. strona powodowa zawarła z (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki jawnej w W. umowę przelewu wierzytelności w ramach transakcji sekurytyzacji, w tym wierzytelność przeciwko pozwanemu z tytułu umowy z dnia 17.07.2015r., w skład której wchodziła kwota 1400 zł (kapitał), kwota 232,30 zł (odsetki), kwota 47 zł (koszty). Dowód: umowa przelewu wraz z wyciągiem z elektronicznego załącznika do umowy cesji (k-24-29). W dniu 14.08.2018r. strona powodowa P. we W. wystawiła wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr (...) (...) , stwierdzając, że w dniu 19.09.2017r. nabyła od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki jawnej w W. wierzytelność wobec pozwanego, wynikającą z umowy Ramowej umowy pożyczki o nr (...) , na którą składa się kwota 1400 zł, jako należność główna, i kwota 311,24 zł, jako odsetki. Dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr (...) (...) (k-20). Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Odpowiedzialność kontraktowa znajduje zastosowanie między wierzycielem i dłużnikiem, którzy są stronami określonego stosunku zobowiązaniowego ( art. 471 kc ). Dłużnik nie wykonuje zobowiązania, jeżeli przez swoje zachowanie nie doprowadzi do osiągnięcia przez wierzyciela określonej kontraktem korzyści. Ciężar dowodu istnienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej w świetle art. 6 k.c. , spoczywa na wierzycielu, jako osobie, która z tychże faktów wywodzi skutki prawne. Musi on zatem udowodnić istnienie ważnego zobowiązania o określonej treści, w stosunku do którego czyni dłużnikowi zarzuty jego naruszenia. Strona powodowa nie udowodniła faktów, z których wywodziła skutki prawne, w postaci możliwość żądania zapłaty od pozwanego kwoty dochodzonej pozwem. Jej twierdzenia, jakoby przysługiwała jej wymagalna wierzytelność, względem pozwanego, w kwocie dochodzonej pozwem, pozostały gołosłowne. Na stronie powodowej spoczywał ciężar udowodnienia, że pozwany, zgodnie z zawartą umową pożyczki, zobowiązany był do zwrotu na rzecz pożyczkodawcy konkretnej kwoty w określonym terminie - dopiero niewykonanie w terminie tego zobowiązania skutkowało naliczeniem odsetek za opóźnienie w wysokości określonej w umowie ( art. 232 kpc w zw. z art. 6 kc i art. 509 kc , art. 720 § 1 kc , art. 455 kc , art. 481§1 kc ). Strona powodowa nie przedłożyła dowodów na poparcie swoich twierdzeń, w szczególności umowy pożyczki, o której mowa w pozwie. Twierdzenie powoda pozostało gołosłowne. Sam fakt, że powód nabył wierzytelność od podmiotu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki jawnej w W. nie dowodzi, co oczywiste, że zbywcy przysługiwała konkretna wymagalna wierzytelność. W uzasadnieniu pozwu powód podał, że pozwany zawarł w dniu 17.07.2015r. umowę pożyczki nr (...) , na podstawie której otrzymał „ określoną kwotę pieniężną , zobowiązując się do jej zwrotu na warunkach precyzyjnie określonych w tej umowie” , pomijając milczeniem zarówno wysokość kwoty pożyczki, jak i termin spełnienia zobowiązania. „ Precyzyjnie określone warunki umowy ” były ponadto niemożliwe do ustalenia, wobec braku dowodu, w postaci odpisu przedmiotowej umowy, co do której powód stawia pozwanemu zarzut niewykonania zobowiązania ( art. 720 § 2 kc ). Rzeczą powoda było wykazanie podstawy faktycznej żądania, wysokości i wymagalności zobowiązania. Tymczasem wszystkie istotne okoliczności pozostały nie tylko nieudowodnione, ale także niewyjaśnione przez powoda, który poprzestał na przedłożeniu umowy przelewu wierzytelności i wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu. Ostatni z wym., dowodów, jako dokument prywatny, nie korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim twierdzeń - stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie określonej treści ( art. 245 kpc ). Wbrew twierdzeniom powoda, dokument ten nie stanowi dowodu na fakt istnienia, wysokości i wymagalności roszczenia . Niewykazanie wymagalności roszczenia stanowi wystarczającą przesłankę oddalenia powództwa. Niezależnie od tego, brak było podstaw do naliczenia odsetek za opóźnienie, skoro powód nie udowodnił wysokości i terminu wymagalności dochodzonej kwoty, jak również wysokości odsetek umownych, które, jak gołosłownie wskazał, zostały naliczone przez wierzyciela pierwotnego „ zgodnie z postanowieniami umowy ” ( art. 455 kc , art. 481 § 1 kc ). Zaniedbanie powoda w zakresie wykazania daty wymagalności roszczenia, uniemożliwiły zarazem zbadanie zarzutu przedawnienia. Zgodnie z art. 117 § 2 1 kpc , po upływie terminu przedawnienia (który w tym wypadku wynosi 3 lata – art. 118 kc ) nie można domagać się zaspokojenia roszczenia, przysługującego przeciwko konsumentowi. W sytuacji, gdy obecnie Sąd z urzędu bada upływ terminu przedawnienia roszczenia, przysługującego przeciwko konsumentowi, powód powinien był udowodnić datę wymagalności roszczenia, a w konsekwencji, że pozew został wniesiony przed upływem terminu przedawnienia. Sąd nie znalazł podstaw do działania z urzędu w celu poszukiwania dowodów, na poparcie twierdzeń powoda, w sytuacji, gdy strona powodowa jest profesjonalnym przedsiębiorcą, trudniącym się obrotem wierzytelnościami i była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym. Sąd podziela pogląd, wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000r., V CKN 175/00, OSP 2001 r./7–8/116, iż działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron ( art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ). W uzasadnieniu powołanego orzeczenia wyrażono stanowisko, iż ani w toku postępowania dowodowego, ani po wyczerpaniu wniosków dowodowych stron, sąd nie ma obowiązku ustalania, czy sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia stosunku spornego i nieaktualny jest już nakaz uzupełniania z urzędu udzielanych przez strony wyjaśnień i przedstawianych przez nie dowodów jak i dokonywania oceny stopnia wyjaśnienia sprawy. Powołanie dowodu przez sąd z urzędu może być korzystne dla jednej ze stron, niekorzystne natomiast dla strony przeciwnej. Przestrzegając zasady równości stron, sąd musi, o ile chodzi o powoływanie dowodów, przestrzegać również zasady kontradyktoryjności, stosownie do której strona może m.in. powoływać dowody i wypowiadać się co do dowodów powołanych przez przeciwnika. Sąd powinien zatem przede wszystkim dbać o to, aby każda ze stron taką możliwość uzyskała. Działanie przez sąd z urzędu nie może prowadzić do zastępowania strony w spełnieniu jej obowiązków i może mieć miejsce tylko w szczególnie wyjątkowych sytuacjach. Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania za taką sytuacji stron w niniejszej sprawie.