Sad powszechny, I C 636/16

Sygn. akt I C 636/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 marca 2017 r. Sąd Rejonowy w Tczewie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Rejonowego Marek Rafałko Protokolant Żaneta Kurszewska Po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2017 r. w Tczewie na rozprawie sprawy z powództwa J. D. i A. P. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (...) Osiedle (...) przy ul. (...) w T. o przywrócenie stanu zgodnego z prawem postanawia: odmówić odrzucenia pozwu. ZARZĄDZENIE

1. (...)
2. (...) T. , (...) Sygn. akt I C 636/16 UZASADNIENIE Powodowie wnieśli przeciwko pozwanej wspólnocie mieszkaniowej pozew, w którym – po sprecyzowaniu treści żądania na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. – wystąpili z roszczeniem negatoryjnym domagając się przywrócenia stanu nieruchomości wspólnej do stanu zgodnego z prawem poprzez likwidację ciągu pieszego składającego się z pochylni, biegu schodowego i podestu znajdującego się przed lokalem nr (...) w wielorodzinnym budynku mieszkalnym położonym w T. przy ul. (...) . W ocenie powodów przedmiotowy ciąg komunikacyjny stanowi samowolę budowlaną. Powodowie wskazali, iż przedmiotowy ciąg narusza przysługujące im prawo własności, albowiem utrudnia im możliwość korzystania z garażu, a ponadto stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia innych osób. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła m.in. o jego odrzucenie. Wskazała, iż w dniu 3 października 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wydał decyzję, w której nakazał m.in. wykonanie w terminie do dnia 31 grudnia 2016 r. projektu budowalnego zamiennego oraz dokonanie rozbiórki pochylni prowadzącej do lokalu przy ul. (...) . Od przedmiotowej decyzji pozwana skutecznie wniosła odwołanie. Kwestia rozbiórki spornego ciągu komunikacyjnego jest zatem przedmiotem postępowania administracyjnego. W ocenie pozwanej powodowie próbują zakwestionować i wzruszyć legalnie wydane ostateczne decyzje administracyjne, jak również doprowadzić do tego, aby w tej samej sprawie – rozbiórki ciągu komunikacyjnego - toczyły się równolegle dwa postępowania: administracyjne z sądowoadministarcyjną kontrolą oraz przed sądem powszechnym, co jest niedopuszczalne. Pozwana wskazała, iż ostateczne decyzje administracyjne wydane przez właściwe organy w zakresie kompetencji tworzą stany prawne, których sądy cywilne nie mogą pominąć i muszą je brać pod uwagę. Zaznaczyła, iż przedmiotowa sprawa jest sprawą administracyjną, dotyczy bowiem stosowania prawa budowlanego i w związku z tym nie powinna być rozpoznawana przez sąd powszechny. Sąd zważył, co następuje: Wniosek o odrzucenie pozwu jest niezasadny. Pozwana powołuje się na przesłankę odrzucenia pozwu określoną w art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. , którą jest brak drogi sądowej. Niedopuszczalność drogi sądowej zachodzi wówczas, gdy sprawa nie ma charakteru sprawy cywilnej lub gdy sprawa ze swej istoty ma wprawdzie charakter sprawy cywilnej, jednakże z mocy wyraźnego przepisu została przekazana do właściwości innego organu niż sąd powszechny. Pojęcie sprawy cywilnej rozpoznawanej przez sądy powszechne zdefiniowane zostało w przepisach art. 1 k.p.c. w zw. z art. 2 § 1 k.p.c. , z których wynika, iż są to sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, a także sprawy, które wprawdzie nie wynikają z tych stosunków, ale stosuje się do nich - z mocy ustaw szczególnych - przepisy kodeksu postępowania cywilnego . W orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że pojęcie drogi sądowej należy rozumieć szeroko. W myśl tego zapatrywania, w zasadzie każde roszczenie procesowe sformułowane jako żądanie zasądzenia, ustalenia lub ukształtowania stosunku prawnego może być zaliczone jako należące do drogi sądowej, jeżeli dotyczy podmiotów, których pozycja - w ramach określonego stosunku prawnego - jest równorzędna (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2011 r., I CSK 50/11, nie publ.). W ocenie Sądu z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Roszczenie powodów skierowane przeciwko pozwanej wspólnocie oparte zostało o dyspozycję art. 222 § 2 k.c. , co powoduje dopuszczalność drogi sądowej. Konstatacji powyższej nie są w stanie podważyć twierdzenia strony pozwanej. Fakt toczenia się postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest sporny ciąg komunikacyjny – w ocenie Sądu - nie oznacza, że powodowie nie mogą wystąpić z roszczeniem negatoryjnym dotyczącym tego ciągu do sądu powszechnego. Okoliczność powyższa może skutkować ewentualnie podjęciem decyzji procesowej w przedmiocie zawieszenia postępowania z uwagi na prejudycjalny charakter decyzji organu administracji publicznej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ( art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. ). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. a contrario, orzeczono jak w sentencji. ZARZĄDZENIE
3. (...)
4. (...)
5. (...)
6. (...)
7. (...)
8. (...) T. , (...)