Sad powszechny, II AKa 139/18

Sygn. akt II AKa 139/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 października 2018 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Mania Sędziowie: SA Maciej Żelazowski SA Andrzej Wiśniewski (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Emilia Misztal przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Szczecinie Agnieszki Lorenc po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. sprawy M. T. o zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt III Ko 52/18 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. SSA Andrzej Wiśniewski SSA Andrzej Mania SSA Maciej Żelazowski UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 maja 2018r. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz M. T. 40.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w okresie od 9 listopada 2005r. do 6 marca 2006r., w pozostałym zakresie wniosek oddalając. Sąd stwierdził, że wydatki postępowania ponosi Skarb Państwa. Wyrok zaskarżył prokurator w części dotyczącej zasądzonego zadośćuczynienia na niekorzyść wnioskodawcy. Wyrokowi zarzucił: a. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na uznaniu, iż kwota 40.000 złotych stanowi odpowiednią sumę zadośćuczynienia za krzywdę dokonaną przez M. T. w następstwie jego niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania, który w konsekwencji doprowadził do zasądzenia zadośćuczynienia w wysokości rażąco wygórowanej w stosunku do stwierdzonych w sprawie okoliczności, a w szczególności polegający na przyjęciu, że okolicznościami potęgującymi dolegliwości związane z tymczasowym aresztowaniem jest okres niespełna 4-miesięczny tymczasowego aresztowania, rozłąka z dwuletnim dzieckiem, świadomość braku możliwości zapewnienia bytu konkubinie i dziecku oraz fakt pobytu z osobami oskarżonymi o najpoważniejsze zbrodnie, podczas gdy są to dolegliwości stanowiące typowe konsekwencje tymczasowego aresztowania, b. obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dowolne przyjęcie, że istotny wpływ na doznaną krzywdę miało przebywanie M. T. w jednej celi z oskarżonym o najpoważniejsze przestępstwa, podczas gdy okoliczności ta nie została potwierdzona żadnymi dowodami, a sam wnioskodawca nie powoływał się na tę okoliczność jako wywołującą u niego szczególne poczucie krzywdy związanej z tymczasowym aresztowaniem. Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I poprzez zasądzenie zadośćuczynienia w wysokości 17.000 złotych i w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja prokuratora nie zasługiwała na uwzględnienie. Całkowicie chybiony jest drugi zarzut apelacji prokuratora, a sposób jego sformułowania dowodzi nielojalności procesowej skarżącego. Prokurator obecny w trakcie rozprawy oświadczył bowiem, że „nie kwestionuje faktów wskazywanych przez wnioskodawcę w zeznaniach”, co pozwalało Sądowi Okręgowemu pominąć etap sprawdzania, czy M. T. rzeczywiście – jak zeznał przed Sądem - przebywał w celi „z ludźmi oskarżonymi o gwałt na dziecku, zabójstwo dziecka” (k. 84 verte), tym bardziej, że była to tylko jedna z pięciu okoliczności uwzględnianych przez Sąd przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia (str. 3-4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Przyznanie tej okoliczności, tym bardziej w tak nietypowym, bo mającym w gruncie rzeczy cywilistyczny charakter procesie prowadzonym na podstawie regulacji Kodeksu postępowania karnego , powoduje, że zarzut dowolności oceny dowodów nie mógł być uznany za trafny. Oceniając natomiast wysokość zasądzonego na rzecz M. T. zadośćuczynienia nie sposób uznać, by było ono nadmierne. Z gruntu inaczej jego wysokość należałoby oceniać w przypadku osoby zaznajomionej z realiami aresztu lub zakładu karnego, a inaczej w przypadku młodego człowieka, który ani wcześniej, ani później nie wszedł w kontakt z zakładem karnym. Odmiennie należałoby również oceniać sytuację, gdy sprawca został chociaż częściowo skazany, nawet na inną karę, a inaczej, jak w przypadku wnioskodawcy, wobec którego postępowanie w całości zakończyło się uniewinnieniem lub umorzeniem postępowania. Uwzględniając te okoliczności, które przywołał Sąd I instancji: 4-miesięczny okres tymczasowego aresztowania, pierwsze osadzenie, rozłąka z małym dzieckiem i świadomość braku możliwości bytu niepracującej konkubinie opiekującej się dwuletnim dzieckiem, czy pobyt w celi z oskarżonymi o poważne przestępstwa, należało uznać za nieprzekonujące argumenty prokuratora i w związku z tym utrzymać w mocy zaskarżony wyrok. Dlatego na podstawie art. 437 §1 k.p.k. zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 554 §4 k.p.k. (Andrzej Wiśniewski) (Andrzej Mania) (Maciej Żelazowski)