Sad powszechny, II Ka 281/18

Sygn. akt II Ka 281/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2019 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Jakuba Pogorzelskiego po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2019 r. sprawy A. M. oskarżonego z art. 62 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt II K 1268/17 wyrok uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim. Sygn. akt II Ka 281/18 UZASADNIENIE A. M. został oskarżony o ro, że w dniu 16 listopada 2017 r. w miejscowości M. , powiat (...) , województwo (...) , działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , posiadał przy sobie w folii aluminiowej substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze jednego grama netto, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r., poz. 224 t.j.) Wyrokiem z dnia 13 marca 2018 r. Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim uznał A. M. za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017. 783 t.j. z późniejszymi zmianami) i za to na podstawie wskazanego przepisu skazał go, zaś na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 37a kk wymierzył karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych, ustalając na podstawie art. 33 §3 kk wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych; na podstawie art. 63 § 1 i § 5 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu A. M. okres zatrzymania w dniu 16 listopada 2017 r. od godz. 18:00 do godz. 19:35 tj. 1 dzień - przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny; na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec oskarżonego A. M. środek karny w postaci przepadku srebrnej folii z zawartością środka psychotropowego w postaci amfetaminy o wadze 1 grama netto, szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) , zarządzając ich zniszczenie; zwolnił oskarżonego od uiszczania opłaty oraz zwrotu wydatków postępowania, przejmując te ostatnie na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od tego wyroku wniósł Prokurator Rejonowy w Mińsku Mazowieckim zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, to jest art. 387 §2 kpk , polegającą na uwzględnieniu wniosku A. M. o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego bez przeprowadzania postępowania dowodowego, pomimo tego, że Prokurator sprzeciwił się temu w piśmie z dnia 12 marca 2018 r. (k. 54 akt sprawy). Na podstawie art. 427 §1 kpk , art. 437 §1 i 2 kpk skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim. Na rozprawie odwoławczej prokurator popierał apelację i wniosek w niej zawarty. Na rozprawę odwoławczą nie stawił się oskarżony. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Podzielić należy zarzut oskarżyciela publicznego, iż przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy art. 387 §2 kpk , która to obraza miała wpływ na treść zapadłego orzeczenia. Powołany wyżej przepis uprawnia Sąd I instancji do uwzględnienia wniosku zgłoszonego przez oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie określonej kary, ale pod warunkiem, że prokurator nie sprzeciwi się zaproponowanemu przez podsądnego wymiarowi kary. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, prokurator – po powzięciu informacji o nieuwzględnieniu przez Sąd wniosku złożonego w trybie art. 335 §1 kpk i skierowaniu sprawy na rozprawę – złożył pismo, w którym sprzeciwiał się uwzględnieniu wniosku, jaki oskarżony mógłby ewentualnie złożyć na podstawie art. 387 §1 kpk . Okoliczność ta wykluczała możliwość rozpoznania sprawy w trybie konsensualnym i wydanie orzeczenia poprzez uwzględnienie wniosku oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze. W tej sytuacji, obowiązkiem Sądu było rozpoznanie sprawy na „zasadach ogólnych”. Uchybienie, którego dopuścił się Sąd I instancji, przy braku stawiennictwa oskarżonego na rozprawie odwoławczej, co ewentualnie mogło doprowadzić do złożenia wniosku o dobrowolne poddanie się karze, ale w postaci akceptowanej przez prokuratora, musiało skutkować uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Wydanie kasatoryjnego orzeczenia uzasadnione jest koniecznością przeprowadzenia w całości przewodu sądowego ( art. 437 §2 zd. ostatnie kpk ). Niewykluczone jest jednak, przy ponownym rozpoznaniu sprawy wydanie wyroku skazującego w trybie art. 387 §1 kpk , ale tylko w razie akceptacji przez oskarżyciela publicznego wymiaru kary zaproponowanego przez oskarżonego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 437 §2 kpk , Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.