Sad powszechny, II Ka 323/18

(1)o wartości 45 000 złotych w ten sposób, że wspólnie z ustalonym i odpowiadającym w odrębnym postepowaniu mężczyzną, wytypowali samochód, a następnie w ramach przyjętego podziału ról obserwował miejsca zdarzenia oraz teren wokół czy nikt nie nadchodzi, zaś ustalony i odpowiadający w odrębnym postępowaniu mężczyzna, po uprzednim pokonaniu przy pomocy łamaka zabezpieczeń wymienionego pojazdu zaparkowanego na parkingu osiedla (...) , dostał się do jego wnętrza, gdzie usiłując uruchomić pojazd, został spłoszony przez jeżdżący po osiedlu inny samochód, przy czym w trakcie usiłowania kradzieży wymienionego pojazdu mężczyzna ten dokonał jego uszkodzenia poprzez wyłamanie wkładki zamka lewych przednich drzwi, złamanie blokady kierownicy oraz wyłamanie stacyjki, powodując straty w łącznej wysokości 1 928,46 złotych na szkodę M. S.

(2)oraz (...) S.A , przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgierzu II Wydział Karny z dnia 6 czerwca 2016 roku w sprawie o sygn akt II K 371/16, a następnie objętym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zgierzu II Wydział Karny z dnia 22 marca 2017 roku w sprawie o sygn. akt II K 11/17, na mocy którego wymierzono mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 23 listopada 2015 roku do dna 24 listopada 2015 roku, od dnia 20 stycznia 2016 roku do dnia 6 czerwca 2016 roku oraz od dnia 21 października 2016 roku do dnia 29 maja 2017 roku, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk . Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 5 września 2018r. wydanym w sprawie II K 530/18 w trybie art. 387 § 2 kpk R. Z. został uznany w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie I za winnego tego, że w nocy z 18 na 19 sierpnia 2016r w W. , woj. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z odpowiadającym w odrębnym postępowaniu z mężczyzną w ramach przyjętego podziału ról oraz działając na zlecenie innej ustalonej i odpowiadającej w odrębnym postępowaniu osoby, dokonał kradzieży z włamaniem samochodu marki H. (...) o nr rej. (...) o wartości 30.000 złotych będącego własnością P. K. oraz znajdujących się w nim rzeczy w postaci dwóch wędek, akcesoriów wędkarskich, dwóch krzesełek turystycznych, linki holowniczej, fotelika dziecięcego o łącznej wartości 700 złotych, w ten sposób, że wspólnie w W. S. wytypowali samochód, a następnie w ramach przyjętego podziału ról obserwował miejsce zdarzenia oraz teren wokół czy nikt nie nadchodzi, zaś ustalony i odpowiadający w odrębnym postępowaniu mężczyzna, po uprzednim pokonaniu przy pomocy łamaka zabezpieczeń wymienionego pojazdu zaparkowanego na parkingu Osiedla (...) w W. , dostał się do wnętrza samochodu oraz przy użyciu specjalistycznego urządzenia elektronicznego uruchomił samochód, a następnie dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, po czym samochód ten przekazał innej ustalonej i odpowiadającej w odrębnym postępowaniu osobie, za co otrzymał zapłatę w kwocie 1500 złotych, czym doprowadził do powstania szkody w kwocie 30 700 złotych na szkodę P. K. , tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 279 § 1 kk oraz w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie II tego, że w nocy z 1 na 2 września 2016 roku w W. , woj. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z odpowiadającym w odrębnym postępowaniu ustalonym mężczyzną w ramach przyjętego podziału ról oraz działając na zlecenie innej ustalonej i odpowiadającej w odrębnym postępowaniu osoby, usiłował dokonać kradzieży z włamaniem samochodu osobowego marki H. (...) od nr rej. (...) należącego do M. S.

(1)o wartości 45 000 złotych w ten sposób, że wspólnie z ustalonym i odpowiadającym w odrębnym postepowaniu mężczyzną, wytypowali samochód, a następnie w ramach przyjętego podziału ról obserwował miejsca zdarzenia oraz teren wokół czy nikt nie nadchodzi, zaś ustalony i odpowiadający w odrębnym postępowaniu mężczyzna, po uprzednim pokonaniu przy pomocy łamaka zabezpieczeń wymienionego pojazdu zaparkowanego na parkingu osiedla (...) , dostał się do jego wnętrza, gdzie usiłując uruchomić pojazd, został spłoszony przez jeżdżący po osiedlu inny samochód, przy czym w trakcie usiłowania kradzieży wymienionego pojazdu mężczyzna ten dokonał jego uszkodzenia poprzez wyłamanie wkładki zamka lewych przednich drzwi, złamanie blokady kierownicy oraz wyłamanie stacyjki, powodując straty w łącznej wysokości 1 928,46 złotych na szkodę M. S.

(2)oraz (...) S.A , tj. czynu wypełniającego dyspozycję art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i przyjmując, iż stanowią one ciąg przestępstw na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 14 § 1 kk i art. 11 § 2 kk i art. 91 § 1 ii i art. 33 § 2 kk wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 300 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych. Ponadto Sąd I instancji na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa w kwocie 1500 złotych, a na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec niego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz: - P. K. solidarnie ze sprawcami odpowiadającymi w innym postępowaniu kwoty 30.700 złotych, - Towarzystwa (...) solidarnie ze sprawcą odpowiadającym w odrębnym postępowaniu kwotę 1928,46 złotych, jak też na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 12 stycznia 2018r. godz. 10.20 do dnia 5 września 2018r. oraz obciążył oskarżonego kosztami sądowymi. W ustawowym terminie apelację od tego wyroku wniósł oskarżony R. Z. , który zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania „Sądowi Okręgowemu w Wieluniu”. Skarżący zarzucił orzeczeniu obrazę prawa procesowego polegającą na tym, ze sprawa została rozpoznania przez niewłaściwy, bowiem uwzględniając wagę postawionych mu zarzutów, sprawa powinna być rozpoznana w pierwszej instancji przez Sąd Okręgowy w Sieradzu, a tym samym sąd niższego rzędu rozpoznał sprawę należącą do właściwości sądu wyższego i już choćby z tego powodu wyrok Sądu Rejonowego w Wieluniu podlega uchyleniu. Oskarżony podniósł również, że doszło do naruszenia art. 46 § 1 kk poprzez nałożenie na niego obowiązków naprawienia szkody solidarnie ze sprawcami odpowiadającymi w innym postępowaniu, a Sąd Rejonowy powinien wskazać te sprawy, jak również wymienić te osoby, gdyż jak on ma dochodzić zwrotu nadpłaconej części obowiązku naprawienia szkody, że przecież wyrok może dotyczyć tylko podmiotów w nim wskazanych, zatem obowiązek naprawienia szkody powinien zostać na niego nałożony jedynie w części. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. W art. 25 § 1 kpk wskazano, w jakich sprawach orzeka w pierwszej instancji sąd okręgowy, a do zakresu spraw należących do właściwości tego sądu nie należą sprawy o czyny z art 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk oraz z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 279 § 1 kk i art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk . Wprawdzie §2 art. 25 kpk wskazano, że sąd apelacyjny, na wniosek sądu rejonowego, może przekazać do rozpoznania sądowi okręgowemu, jako sądowi pierwszej instancji, sprawę o każde przestępstwo, ze względu na szczególną wagę lub zawiłość spraw, niemniej w sprawie tej nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki, które uzasadniałyby zwrócenie się z takim wnioskiem i taki wniosek przez Sąd Rejonowy w Wieluniu słusznie nie został złożony. Podkreślić należy, że oskarżonemu zarzucono kradzież z włamaniem oraz usiłowanie kradzieży z włamaniem i zniszczenie mienia, a więc czyny, które bardzo często są przedmiotem aktów oskarżenia kierowanych do sądów rejonowych i zarazem nie nastręczają szczególnych problemów interpretacyjnych jeżeli chodzi o ich kwalifikację. Także wyrządzona szkoda czy sposób działania sprawców nie wskazywały, aby waga sprawy wymagała jej rozpoznania przez sąd okręgowy. Jednocześnie z analizy akt sprawy nie wynika, że jest to sprawa zawiła. W tej sytuacji nie było najmniejszych podstaw do tego, aby Sąd Rejonowy w Wieluniu w ogóle występował z wnioskiem o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Sieradzu. Sam skazany wskazał zresztą tylko i wyłącznie wagę postawionych mu zarzutów jako jedyną przesłankę, która uzasadniałaby konieczność rozpoznania sprawy przez Sąd Okręgowy w Sieradzu. A zatem podniesiony w tym zakresie zarzut należy uznać za całkowicie chybiony. Jeżeli zaś chodzi o kolejny zarzut, to w istocie pojawia się pytanie, czy jest to zarzut dopuszczalny w świetle art. 447 § 5 kpk , skoro obrońca oskarżonego wraz z oskarżonym na rozprawie w dniu 5 września 2018r. wnieśli o to, aby orzeczono wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz: - P. K. solidarnie ze sprawcami odpowiadającymi w innym postępowaniu kwoty 30.700 złotych, - Towarzystwa (...) solidarnie ze sprawcą odpowiadającym w odrębnym postępowaniu kwotę 1928,46 złotych. Niemniej jednak tak czy inaczej, w wypadku nawet uznania tego zarzutu za dopuszczalny, należy zauważyć, iż nie ma powodów, aby pokrzywdzonych w tej sprawie pozbawiać możliwości dochodzenia od oskarżonego naprawienia szkody w pełnej wysokości. Poza tym w wyroku wydanym w sprawie II K 530//18 Sąd nie mógł wskazać konkretnych sprawców, z którymi oskarżony miałby odpowiadać solidarnie, skoro w ich przypadku prowadzono odrębne postępowania. W wyroku wydanym w tej konkretnej sprawie Sąd Rejonowy mógł nałożyć obowiązek naprawienia szkody tylko i wyłącznie na oskarżonego, a przy tym wyrok w zakresie, w jakim nałożono na R. Z. obowiązek naprawienia szkody solidarnie ze sprawcami odpowiadającymi w odrębnym postępowaniu jest na tyle precyzyjny, że nie będzie nastręczał jakichkolwiek problemów przy jego wykonaniu. Kwestia zaś ewentualnych roszczeń zwrotnych ze strony oskarżonego w stosunku do innych osób, w wypadku uiszczenia przez niego na rzecz pokrzywdzonych kwot wskazanych w wyroku, nie będzie problemem, bowiem czy z akt niniejszej sprawy czy też akt owych odrębnie prowadzonych spraw będzie wynikało, o jakie osoby chodzi. Jeszcze raz należy przy tym podkreślić, że nie było żadnych podstaw do tego, aby pokrzywdzonych pozbawiać prawa uzyskania naprawienia szkody w pełnej wysokości od oskarżonego, a przy tym R. Z. sam na to wyraził zgodę składając w uzgodnieniu z obrońcą wniosek o wydanie wyroku w trybie art. 387 kpk . A zatem i ten zarzut, nawet w wypadku uznania go za dopuszczalny, należało uznać za chybiony. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że Sąd Okręgowy nie znalazł jakiejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 439 kpk czy w art. 440 kpk , których wystąpienie uzasadniałoby z urzędu wzruszenie wyroku Sądu I instancji. W szczególności trzeba zaznaczyć, że oskarżony ostatecznie na rozprawie nie kwestionował swojego sprawstwa jeżeli chodzi o zarzucane mu czyny, przyznając się do ich dokonania, a następnie w uzgodnieniu z obrońcą został złożony wniosek o wydanie wyroku na zaproponowanych warunkach, który został zaakceptowany przez prokuratora i Sąd, zaś wydany wyrok w pełni odpowiada uzgodnieniom z rozprawy. W związku z tym Sąd Okręgowy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji oskarżonego, na podstawie art. 437§1 kpk – utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. W oparciu o art. 636 § 1 kpk , w związku z nieuwzględnieniem apelacji oskarżonego, Sąd Okręgowy zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2200 tytułem opłaty za II instancję (na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych - tekst jednolity: Dz.U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami) a także obciążył go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych, nie znajdując jakichkolwiek podstaw do zwolnienia go z obowiązku uiszczenia tych należności. Marcin Rudnik Jacek Klęk Jacek Wojdyn