Sad powszechny, III AUa 402/18

(1), K. R.

(1)przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. o ustalenie podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. oraz zażalenia A. R.

(1)i K. R.

(1)od wyroku Sądu Okręgowego w Ostrołęce III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt III U 891/17 I. o ddala apelację; II. oddala zażalenie; III. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. na rzecz A. R.

(1)i K. R.

(1)240 (dwieście czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję. SSA Marek Szymanowski SSA Barbara Orechwa-Zawadzka SSA Alicja Sołowińska Sygn. akt III AUa 402/18 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25.08.2017r. Oddział ZUS w P. Inspektorat w O. stwierdził, że K. R.

(1)jako osoba współpracująca przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej z A. R.

(1), prowadzącym działalność gospodarczą nie podlega od 01.06.2014r. ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu. W odwołaniu od w/w decyzji K. R.

(1)i A. R.

(2)wskazali, że K. R.

(1)wykonywała i wykonuje nadal prace w firmie męża a jej czynności wpływają na zwiększenie przychodu, spełnia więc warunki do objęcia jej ubezpieczeniem jako osoby współpracującej w prowadzonej działalności gospodarczej. Wnieśli o zmianę decyzji i orzeczenie, że K. R.

(1)od 01.06.2014r. podlega jako osoba współpracująca przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej z A. R.

(1)oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego. Sąd Okręgowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 20 lutego 2018 r. zmienił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że K. R.

(1)jako osoba współpracująca z A. R.

(1)prowadzącym działalność pod nazwą (...) A. R.

(1)w W. , od dnia 1 czerwca 2014 r. podlega obowiązkowym ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu oraz od dnia 1 czerwca 2014 r. podlega dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu (pkt 1). W pkt 2 wyroku Sąd zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. na rzecz odwołujących solidarnie kwotę 360 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż A. R.

(1)od 09.11.2013r. prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą (...) A. R.

(1)w W. . W okresie od 09.11.2013r. do 01.01.2017r. polegała ona na usługach w zakresie wynajmu aut oraz holowania samochodów, które uległy kolizjom drogowym. Począwszy od 02.01.2017r. firma zmieniła profil działalności i jest to obecnie hurtownia motoryzacyjna prowadząca sprzedaż części do samochodów. A. R.

(1)i K. R.

(1)zawarli związek małżeński w dniu 06.08.2010r. i od tego czasu prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. A. R.

(3)w okresie od 15.09.2009r. do 31.05.2014r. była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) . Z dniem 01.06.2014r. zrezygnowała z pracy, aby pomagać mężowi w prowadzonej działalności. Odwołująca opracowała wzory dokumentacji dotyczącej wynajęcia auta, tj. umowy, cennika, protokołów zdawczo-odbiorczych, prowadziła z klientami rozmowy na temat wynajęcia auta na czas naprawy jego samochodu, terminu oddania auta, uzyskania przez klienta odszkodowania od firmy ubezpieczeniowej z OC sprawcy kolizji i pokrycia kosztów wynajmu auta zastępczego, dostarczała samochód zastępczy klientowi, dokonywała płatności elektronicznych, kontaktowała się prawnikiem firmy męża w sprawach dokumentacji dotyczącej klientów zalegających z płatnościami i uzupełnienia tej dokumentacji w sposób umożliwiający wystąpienie do sądu z powództwem oraz dokonywała opłat sądowych, reklamowała firmę męża wśród zakładów zajmujących się holowaniem aut uszkodzonych w kolizjach drogowych, kontaktowała się z osobą prowadzącą obsługę finansowo-księgową firmy, dostarczała jej dokumenty, faktury, rachunki, dokonywała elektronicznie płatności podatkowych i do ZUS. Odwołująca przygotowała wzory protokołów zdawczo-odbiorczych, umów najmu, cenniki, warunki najmu i oświadczenia. A. R.

(1)w okresie od 01.10.2015r. do 30.09.2016r. zatrudniał jedną osobę na podstawie na umowy o pracę, od 22.09.2015r. do 07.10.2015r. zawarł też z inną osobą umowę zlecenia. A. R.

(3)w okresie od 01.06.2014r. faktycznie wykonywała czynności w firmie męża. Została od 01.06.2014r. zgłoszona do ubezpieczeń jako współpracująca, z podstawą wymiaru składek 9.365zł. Od 01.07.2014r. do 13.07.2017r. była niezdolna do pracy a następnie pobierała zasiłki chorobowe i macierzyńskie, z jednym dniem przerwy – 17.08.2016r. A. R.

(3)powróciła do pracy w firmie męża od 14.07.2017r., z zadeklarowaną podstawą wymiaru składek w kwocie 5.000zł. Czynności obecnie oboje wykonują w hurtowni motoryzacyjnej, w której jest prowadzona sprzedaż części do samochodów. Sąd powołał przepis art.8 ust.11 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych i stwierdził, iż na jego podstawie K. R.

(1)podlega ubezpieczeniom jako osoba współpracująca z mężem przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Od dnia 1 czerwca 2014 r. była zgłoszona do ZUS jako osoba współpracująca przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej jej męża z podstawą wymiaru składek 9.365 zł a od dnia 1.07.2014r. stała się niezdolna do pracy. Od 01.07.2014r. do 13.07.2017r. była niezdolna do pracy a następnie pobierała zasiłki chorobowe i macierzyńskie, z jednym dniem przerwy – 17.08.2016r. Z zeznań A. R.

(3)i A. R.

(1)wynika, że odwołująca powróciła do pracy w firmie męża od 14.07.2017r., z zadeklarowaną podstawą wymiaru składek w kwocie 5.000zł. Czynności obecnie wykonuje w hurtowni motoryzacyjnej, w której jest prowadzona sprzedaż części do samochodów. Sytuację prawną K. R.

(1)jako osoby współpracującej należy oceniać na gruncie art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych . Podkreślić należy, że orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, iż za współpracę przy prowadzeniu działalności gospodarczej, powodującą obowiązek ubezpieczeń emerytalnego i rentowych uznać należy taką pomoc udzieloną przedsiębiorcy przez jego małżonka, która ma charakter stały i bez której stanowiące majątek wspólny małżonków dochody z tej działalności nie osiągałyby takiego pułapu, jaki zapewnia ich współdziałanie przy tym przedsięwzięciu. Ocena, czy w konkretnej sytuacji pomoc świadczona przez małżonka może być uznawana za współpracę w rozumieniu art. 8 ust. 11 ustawy z 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, stanowiącą w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 tej ustawy podstawę do objęcia tej osoby obowiązkowymi ubezpieczeniami: emerytalnym i rentowymi, wymaga uprzednich ustaleń faktycznych co do charakteru i rodzaju tych czynności (wyrok SN z 20.05.2008r., II UK 286/07, OSNP 2009/17-18/241). W uzasadnieniu tego wyroku SN podkreślił, że jedynie okazjonalna pomoc, jaką świadczy osobie prowadzącej działalność gospodarczą w tej działalności jego małżonek, prowadzący z nim wspólne gospodarstwo domowe, stanowi konsekwencję obowiązku małżonków do wzajemnej pomocy oraz współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Współpracą jest zaś stała, systematyczna pomoc przy prowadzeniu działalności. W celu oceny zasadności odwołania Sąd przeprowadził szerokie postępowanie dowodowe, obejmujące dowód z zeznań świadków: S. J.

(1), M. K. , D. Z. , Ł. D. , zeznania odwołujących w charakterze strony, dokumentację znajdującej się w aktach kontroli ZUS i złożoną do akt w postaci list obecności, dokumentów WZ, faktur, korespondencji mailowej. Z materiału dowodowego wynika, zdaniem Sądu, że K. R.

(1)od 01.06.2014r. faktycznie wykonywała czynności dotyczące działalności gospodarczej męża. Świadkowie S. J.

(1)(prawnik zatrudniony przez A. R.

(1)) i D. Z. (właścicielka biura finansowo – podatkowego, prowadząca obsługę finansową i podatkową firmy A. R. ) potwierdzili, iż od czerwca 2014 r. K. R.

(1)pozostawała z nimi w stałym kontakcie, telefonicznym, mailowym i osobistym, dostarczała potrzebne dokumenty, dokonywała płatności na ZUS. Dzięki czynnościom odwołującej udało się uzupełnić dokumentację dotyczącą wypożyczania aut zastępczych klientom i usunąć zaległości w jej prawidłowym wypełnianiu, co skutkowało możliwością wniesienia pozwów przeciwko dłużnikom firmy odwołującego, a tym samym zwiększenia rentowności firmy. Jednocześnie z zeznań odwołujących wynika, że K. R.

(1)opracowała wzory dokumentów potrzebnych w firmie przy wypożyczaniu aut zastępczych: protokołów zdawczo-odbiorczych, umów najmu, cenników, warunków najmu i oświadczeń. Odwołujący podkreślali, że z wzorów tych A. R.

(1)korzystał także w okresie, gdy odwołująca była już niezdolna do pracy, co pomagało mu w wykonywaniu czynności i pozwalało zaoszczędzić czas. A. R.

(1)wskazywał również, że liczył na powrót żony do pracy, a gdy zorientował się, że to nie nastąpi, zatrudnił pracownika. Potwierdzeniem tego jest fakt, że w okresie od 01.10.2015r. do 30.09.2016r. odwołujący zatrudniał jedną osobę na podstawie na umowy o pracę, a od 22.09.2015r. do 07.10.2015r. zawarł też z inną osobą umowę zlecenia (bezsporne). Potwierdzeniem faktycznego wykonywania czynności przez K. R.

(1)są też podpisane przez nią faktury (7 sztuk), znajdujące się w aktach ZUS (k. 53-65), wystawione w czerwcu 2014. Na potwierdzenie czynności odwołującej od sierpnia 2017r. złożono natomiast wydruki korespondencji mailowej K. R.

(1), dotyczącej spraw zatrudnionych pracowników i ubezpieczeń samochodów (k. 46a.s.). Świadkowie M. K. (brat odwołującej) i Ł. D. (klient firmy A. R. ) potwierdzili wykonywanie współpracy przez K. R. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że K. R.

(1)od 1.06.2014r. faktycznie wykonywała czynności w firmie męża, a tym samym współpracowała z nim przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Poza sporem jest, że odwołująca od 01.07.2015r. do 13.07.2017r. była niezdolna do pracy a następnie pobierała zasiłki chorobowe i macierzyńskie, z jednym dniem przerwy – 17.08.2016r. Sąd uznał, że w dniu 17.08.2016r. odwołująca również wykonywała czynności w firmie męża. Skoro bowiem te czynności wykonywała przed uzyskaniem pierwszego zwolnienia lekarskiego, to logicznym jest przyjęcie, że wykonywała je również w przerwie między zwolnieniami. Zauważyć też trzeba, że z Podatkowej Księgi P. i Rozchodów (k. 67-135 akt ZUS) wynika, że w maju 2014r. przychód formy wyniósł 8.392,22zł a wydatki wyniosły 1.002,01zł, zaś w czerwcu 2014r. kwoty te wynosiły odpowiednio: 5.751, 28zł i 742,49zł, odwołujący miał więc środki na zapłacenie za odwołującą składek stosownie do zadeklarowanej podstawy wymiaru. Sąd uznał, że skoro K. R.

(1)faktycznie współpracowała z mężem, to nie można uznać, aby była to czynność prawna pozorna ( art. 83 § 1 kc ). Nawet jeśli podjęcie współpracy miało umożliwić odwołującej uzyskanie w przyszłości świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, to i tak nie zachodzą przesłanki z art. 58 § 1 kc , a umowa o współpracy jest ważna i wywołuje skutki w sferze ubezpieczeń społecznych. Z tych względów Sąd uznał, że zostały spełnione przesłanki warunkujące objęciem K. R.

(1)ubezpieczeniem jako osoby współpracującej z A. R.

(1)a wymagane przez art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 8 ust. 11 i art. 13 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Sąd zmienił więc zaskarżoną decyzję i stwierdził, że K. R.

(1)jako osoba współpracująca z A. R.

(1)przy prowadzeniu działalności gospodarczej od 1.06.2014r. podlega ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu oraz chorobowemu. Orzekając o kosztach Sąd zastosował przepis art. 102 kpc zasądzając od ZUS na rzecz odwołujących kwotę 360 zł według stawki określonej w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r. poz. 1804) w wysokości obowiązującej w dacie wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu zasadne było zastosowanie art. 102 kpc przez zasądzenie stawki najniższej w wysokości stałej, zamiast od wartości przedmiotu sprawy. Sąd miał na uwadze, że prawodawca dostrzegł, iż stosowanie w sprawach dotyczących podlegania ubezpieczeniu stawek wynagrodzenia fachowych pełnomocników procesowych zgodnych z uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 20.07.2016r., III UZP 2/16 OSNP 2017/1/6, tj. liczonych od wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, których uiszczenie będzie skutkiem decyzji, prowadzi do nadmiernego obciążania stron sprawy ubezpieczeniowej tymi kosztami i z dniem 13.10.2017r. (Dz.U. z 2017r., poz. 1799) zmienił przedmiotowe rozporządzenie dotyczące wynagrodzenia radców prawnych, nakazując liczyć te stawki nie od wartości przedmiotu zaskarżenia, lecz przyjmując stawkę stałą. Przepisy te uzasadniają zastosowanie art. 102 k.p.c. , który umożliwia zmniejszenie kosztów zastępstwa procesowego, zwłaszcza, że odwołanie zostało wniesione krótko przed ww. zmianą przepisów, bowiem w dniu 28.09.2017r. Sąd uznał, że nakład pracy pełnomocnika uzasadnia przyznanie wynagrodzenia wg stawki minimalnej, bowiem w sprawie przeprowadzono jedynie 2 rozprawy a pełnomocnik sporządził dwa pisma (odwołanie i pismo z 16.01.2018r.). Ponieważ Sąd zasądził tylko jedno wynagrodzenie pełnomocnika, uznał, że należy je zasądzić solidarnie na rzecz odwołujących. W ten sposób każde z odwołujących (małżonków) może uzyskać zwrot kosztów zastępstwa prawnego w takiej części, w jakiej dokonają podziału zasądzonej kwoty. Apelację od powyższego wyroku złożył organ rentowy, zarzucając: 1. naruszenie prawa procesowego tj. przepisu art. 233 § 1 kpc poprzez dowolną i wybiórczą a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, pominięcie w tej ocenie ustaleń zawartych w protokole kontroli ZUS z dnia 11.07.2017 r., okoliczności dotyczących krótkiego okresu wykonywania czynności przez ubezpieczoną, stworzenia przez odwołujących tytułu do ubezpieczenia i celu związanego z opłaceniem składek od maksymalnej podstawy, w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym uznaniu, że praca ubezpieczonej na rzecz A. R.

(1)(...) A. R.

(1)w W. w okresie od 1.06.2014 r. nosiła znamiona współpracy, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż zamiarem odwołujących było jedynie uzyskiwanie w długim okresie czasu wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego, 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8 ust. 11, art. 13 pkt 5, art. 18 ust. 8 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm.) poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że odwołujących K. R.

(1)i A. R.

(1)łączy stosunek współpracy oraz K. R.

(1)podlega z tego tytułu obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu od dnia 1.06.2014 r. i dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od dnia 1.06.2014 r. 2. naruszenie art. 58 kc w związku z art. 43 1 kc poprzez ich niezastosowanie w sprawie w kontekście oceny zachowania odwołującego A. R.

(1)pozorującego współpracę z odwołującą K. R.

(1). Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od odwołujących na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zażalenie na rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku złożyli wnioskodawcy, zarzucając naruszenie:

1. art. 98 § 1 w związku z art, 98 § 3 kpc przez nie zasądzenie na rzecz Odwołujących się kosztów postępowania w pełnej wysokości,
2. § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych w wersji obowiązującej w dniu złożenia odwołania poprzez jego niezastosowanie i nie zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w wysokości ustalonej na podstawie wartości przedmiotu sporu,
3. Art.102 kpc poprzez jego zastosowanie i zasądzenie na rzecz Odwołujących się wyłącznie części kosztów, pomimo iż zasądzenie najniższej stawki nie znajduje żadnego uzasadnienia mając na uwadze poziom skomplikowania sprawy, zaangażowanie pełnomocników oraz wielkość zgromadzonego z ich inicjatywy materiału dowodowego,
4. § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez jego zastosowanie i zasądzenie na rzecz Odwołujących się kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 360 zł zamiast w wysokości 10 800 zł dla każdego z Odwołujących się. Wskazując na powyższe skarżący wnosili o:
5. Zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz każdego z Odwołujących się kwoty 10.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,
6. zasądzenie od organu rentowego na rzecz Odwołujących się zwrotu kosztów procesu w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja i zażalenie są niezasadne. Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną dokonaną przez Sąd I instancji. Dostrzegając potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego, Sąd Apelacyjny dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ginekologii na okoliczność ustalenia, czy w czerwcu 2014 r. wnioskodawczyni była zdolna do wykonywania czynności związanych ze współpracą przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także zwrócił się do ostatniego pracodawcy wnioskodawczyni o nadesłanie jej akt osobowych. Z opinii biegłego ginekologa wynika, że przez pierwszą połowę ciąży wnioskodawczyni korzystała ze zwolnienia lekarskiego w związku z zagrożeniem poronieniem, do którego nie doszło. W czerwcu nie była na zwolnieniu lekarskim, świadkowie zeznawali, że czuła się dobrze, nie skarżyła się na ciążę. W związku z tym biegły stwierdził, że wnioskodawczyni w czerwcu 2014 r. była zdolna do wykonywania czynności związanych ze współpracą przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie i wymiarze wynikającym z materiału dowodowego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, wbrew odmiennemu stanowisku organu rentowego (k. 184) opinia biegłego jest wiarygodna i w pełni zasługuje na uwzględnienie. Dokumenty z akt osobowych wnioskodawczyni z (...) S.A. z siedzibą w W. (k. 112-168) potwierdzają zatrudnienie wnioskodawczyni od 19 maja 2009 r. do 31 maja 2014 r., rodzaj rozwiązania umowy o pracę ( za porozumieniem stron) oraz wysokość wynagrodzenia za pracę – ostatnio od 2 maja 2013 r. – 3700 zł, kwartalnie premia uznaniowa w wysokości do 20 % ustalana od wynagrodzenia zasadniczego brutto wypłacanego za dany kwartał (k. 126). Wnioskodawczyni posiada zatem 5-letni okres ubezpieczenia, poprzedzający nawiązanie współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Wbrew twierdzeniom apelacji, materiał dowodowy sprawy, prawidłowo zebrany i oceniony przez Sąd I instancji, potwierdza wykonywanie przez wnioskodawczynię współpracy, fakt ten bowiem został wykazany dokumentami i zeznaniami świadków, które Sąd Okręgowy słusznie uznał za wiarygodne. Dowody te potwierdzają, iż K. R.

(1)w czerwcu 2014 r. kontaktowała się z S. J.

(1)i D. Z. , osobami prowadzącymi sprawy (...) , były to kontakty osobiste, telefoniczne i mailowe, a ich skutkiem było wyjaśnienie wątpliwości, dostarczenie brakujących dokumentów i przyspieszenie biegu spraw firmy. Świadek Ł. D. potwierdził wykonywanie przez wnioskodawczynię czynności leżącej w zakresie działania firmy, polegającej na podstawieniu mu samochodu zastępczego. Dowody powyższe pozostają w korelacji z zeznaniami odwołujących, którzy szczegółowo wskazali czynności wykonywane przez K. R.

(1)w ciągu miesiąca czerwca 2014 r. Nie było zatem tak, jak twierdzi skarżący w pkt 1) i 3) zarzutów apelacji, iż odwołujący pozorowali istnienie współpracy, podczas gdy ich zamiarem było jedynie uzyskiwanie w długim okresie czasu wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Jako niezasadny należy również uznać zarzut 2) apelacji, gdyż dowody zgromadzone w sprawie dały podstawę do stwierdzenia, iż od 1 czerwca 2014 r. odwołujący związani byli stosunkiem współpracy. Wbrew przekonaniu apelującego, nie było potrzeby udzielania pisemnego pełnomocnictwa do wykonywania przez K. R. czynności w imieniu męża. Brak danych dotyczących wpływu współpracy na wzrost przychodów firmy jest zrozumiały w sytuacji krótkiego okresu współpracy, ale zeznania świadków S. J. i D. D. - Z. potwierdziły pozytywny wpływ współpracy na stan firmy. Opracowanie wzorów dokumentacji (umowy z klientami, cenniki, protokoły zdawczo-odbiorcze) miało miejsce jeden raz i służyło w dalszym okresie funkcjonowania firmy. To, że nie zatrudniono od razu nowej osoby na miejsce niezdolnej do pracy K. R. (jedna osoba została zatrudniona na podstawie umowy o pracę w okresie od 1 października 2015 r. do 30 września 2016 r. i jedna osoba na umowę zlecenia od 22 września do 7 października 2015 r.) również nie może świadczyć o tym, że współpraca K. R. z mężem była pozorna. Brak udziału wnioskodawczyni w przekształceniu branży firmy nie może świadczyć na niekorzyść odwołujących, gdyż w tym okresie wnioskodawczyni była niezdolna do pracy. Sąd przyjął ze wiarygodne zeznania odwołujących, iż wnioskodawczyni powróciła do wykonywania współpracy w dniu 17 sierpnia 2016 r. (1 dzień przerwy między kolejnymi okresami niezdolności do pracy) oraz po dniu 14 lipca 2017 r. Reasumując Sąd Apelacyjny uznał zarzuty apelacji za niezasadne i orzekł o jej oddaleniu ( art. 385 kpc ). Odnośnie zażalenia wnioskodawców na rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego za I instancję, Sąd Apelacyjny uznał stanowisko Sądu Okręgowego w tym zakresie za zasadne. Istotnie, odwołania A.i K. R. wpłynęły do Oddziału ZUS w P. w dniu 2 października 2017 r., a do Sądu Okręgowego w Ostrołęce zostało przekazane w dniu 26 października 2017 r., zaś od 13 października 2017 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 września 2017 r. (Dz. U. 2017 poz. 1797), którym zmieniono treść § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 poz. 1800) w ten sposób, że stawki minimalne 180 zł stosuje się również w sprawach dotyczących podlegania ubezpieczeniom społecznym. W tej sytuacji Sąd Okręgowy słusznie zastosował przepis art. 102 kpc , obciążając organ rentowy kosztami zastępstwa procesowego wnioskodawców według nowych, zmniejszonych stawek wynagrodzenia reprezentującego ich adwokata. Dlatego zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 w zw. z art. 397 §2 kpc . O kosztach postępowania za II instancję orzeczono na podstawie § 10 ust. 1 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. (Dz. U. 2015 poz. 1800, ze zm.) SSA Alicja Sołowińska SSA Barbara Orechwa – Zawadzka SSA Marek Szymanowski