Sad powszechny, IV P 99/17

Sygn. akt IV P 99/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 marca 2019 roku Sąd Rejonowy - Sąd Pracy w Z. IV Wydział Pracy w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Fudali Ławnicy: Renata Zielińska, Ewa Kasprzyk Protokolant: Bernadetta Mączka po rozpoznaniu w dniu 05 marca 2019 roku w Ząbkowicach Śląskich na rozprawie sprawy z powództwa: J. S. przeciwko: A.G. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach I. zasądza od strony pozwanej A.G. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na rzecz powódki J. S. kwotę 2.770,00 zł (słownie: dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt złotych) tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę; II. w pozostałej części powództwo oddala; III. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 180,00 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; IV. nakazuje stronie pozwanej A.G. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Z. , aby uiściła na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich kwotę 139,00 zł (słownie: sto trzydzieści dziewięć złotych) tytułem części opłaty sądowej od pozwu, której powódka, jako pracownik wnoszący powództwo, nie miała obowiązku uiścić; V. wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt IV P 99/17 UZASADNIENIE Powódka J. S. w pozwie skierowanym przeciwko stronie pozwanej A.G. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę dokonanego przez pozwanego pracodawcę pismem z dnia 17 maja 2017 r. Ponadto powódka domagała się zasądzenia od strony pozwanej na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, iż w dniu 2 marca 2016 r. została zatrudniona u pozwanego pracodawcy w oparciu o umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony na stanowisku młodszej księgowej w pełnym wymiarze czasu pracy i za wynagrodzeniem miesięcznym w kwocie 2.770,00 zł brutto. Kolejno powódka podniosła, że ze względu na zły stan zdrowia w dniu 17 maja 2017 r. udała się do lekarza – specjalisty chorób wewnętrznych, który w związku z chorobą powódki zalecił jej pobyt w domu, wystawiając jednocześnie zwolnienie lekarskie na okres od dnia 18 maja 2017 r. do dnia 31 maja 2017 r. Wobec powyższego powódka, jak kolejno wyjaśniła, stosownie do § 9 łączącej strony umowy o pracę z dnia 2 marca 2016 r. niezwłocznie, tj. następnego dnia po zaistniałej przyczynie uniemożliwiającej jej stawienie się do pracy, przedłożyła w/w zwolnienie lekarskie stronie pozwanej. Powódka następnie stwierdziła, że w okresie trwania zwolnienia lekarskiego otrzymała od pozwanej pismo z dnia 17 maja 2017 r. zawierające oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, który miał upłynąć w dniu 30 czerwca 2017 r. Ponadto w piśmie tym pozwana wskazała, że przyczyną dokonanego wypowiedzenia jest likwidacja stanowiska pracy powódki związana z restrukturyzacją zakładu pracy. Przedmiotowe pismo pracodawcy powódka otrzymała drogą pocztową w dniu 23 maja 2017 r., tj. w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego. W ocenie powódki, powołana przez stronę pozwaną przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę jest fikcyjna, albowiem nic nie wskazywało na to aby u pracodawcy przeprowadzana była restrukturyzacja. Powódka uważa zatem, że złożenie w/w wypowiedzenia było reakcją pracodawcy na przedstawienie przez powódkę zaświadczenia usprawiedliwiającego jej nieobecność w pracy. W świetle powyższego powódka podkreśliła, że pozwana spółka wypowiedziała jej bezterminową umowę o prace w sposób niezgodny z przepisami prawa , a mianowicie z naruszeniem normy prawnej zawartej w art. 41 k.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania sądowego, wobec upływu okresu dokonanego wypowiedzenia umowy o pracę, powódka zmieniła zgłoszone żądanie w ten sposób, że wniosła o przywrócenie do pracy u strony pozwanej na poprzednich warunkach. Strona pozwana A.G. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych. Pozwany pracodawca w pierwszej kolejności podniósł, iż w 2012 r. rozszerzył przedmiot prowadzonej działalności o agencję pracy tymczasowej, a także dodatkowo rozpoczął prowadzenie działalności w zakresie pomocy społecznej oraz opieki osób w podeszłym wieku i niepełnosprawnych. Usługi te strona pozwana oferowała na terytorium Niemiec. Pozwana następnie wyjaśniła, że z uwagi na zmniejszające się w kolejnych latach potrzeby pracodawcy w zakresie obsługi agencji pracy tymczasowej i opieki nad osobami starszymi, brak było tym samym zapotrzebowania na pracę w postaci pomocy dla głównej księgowej, na którym to stanowisku jest zatrudniona u pozwanej M. W. . W tej sytuacji stanowiska pracy, na których pracowały Z. B. (asystent ds. księgowości) i powódka (młodsza księgowa) musiały ulec likwidacji. I tak pismem z dnia 31 marca 2017 r. pozwana wypowiedziała umowę o pracę pracownicy Z. B. , ze skutkiem na dzień 31 maja 2017 r. Ponadto strona pozwana podkreśliła, że pracownice doskonale zdawały sobie sprawę, że wobec faktu, iż radykalnie malała liczba osób objętych opieką i tym samym opiekunek, nie było też fizycznie potrzeby pracodawcy zatrudniania dodatkowych księgowych, stąd zaplanowane wcześniej zwolnienia. W dalszej kolejności pozwana wyjaśniła, że w połowie maja 2017 r. członek zarządu pozwanej spółki (...) poleciła M. W. przygotowanie wypowiedzenia także dla powódki i w dniu 17 maja 2017 r. pracownica ta przygotowała takie pismo zawierające oświadczenie pracodawcy w tym przedmiocie. W tym też dniu, jak dalej relacjonował pozwany pracodawca, w trakcie chwilowej nieobecność M. W. w miejscu pracy powódka zapoznała się z treścią tegoż oświadczenia, po czym po powrocie M. W. do biura powódka natychmiast wstała, ,,trzęsąc się” złapała swoją torebkę i wybiegła twierdząc, że ,,zwolniła się u Pani D. ” i że idzie do lekarza. W ocenie pozwanej, powódka w ten sposób chciała udaremnić możliwość wręczenia jej w/w pisma pracodawcy dotyczącego wypowiedzenia umowy o pracę i dlatego też opuściła stanowisko pracy, udała się do lekarza, a następnie uzyskała zwolnienie lekarskie datowane na dzień 17 maja 2017 r., z którego to dokumentu wynikało, że jej niezdolność do pracy miała powstać dopiero od dnia 18 maja 2017 r. Wobec powyższego strona pozwana jest przekonana, że z treścią dokumentu w postaci wypowiedzenia umowy o pracę powódka zapoznała się w dniu jego sporządzenia, tj. w dniu 17 maja 2017 r. Odnosząc się do twierdzeń pozwu pozwana podniosła zatem, że sytuacja wyglądała zgoła odmiennie, albowiem to zwolnienie lekarskie powódki było reakcją na zapoznanie się z treścią oświadczenia woli pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę, zaś sama przyczyna wskazana w przedmiotowym wypowiedzeniu ma charakter konkretny, rzeczywisty i prawdziwy. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny: Powódka J. S. została zatrudniona u strony pozwanej A.G. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Z. począwszy od dnia 2 marca 2015 r. na stanowisku młodszej księgowej w pełnym wymiarze czasu pracy. Początkowo strony łączyła umowa o pracę zawarta na czas określony, natomiast od dnia 2 marca 2016 r. podstawę zatrudnienia powódki w pozwanej spółce stanowiła umowa o pracę zawarta na czas nieokreślony. Bezpośrednio przez rozwiązaniem łączącego strony jak wyżej stosunku pracy miesięczne wynagrodzenie za pracę powódki odpowiadało kwocie 2.770,00 zł brutto. dowód: karta przychodów dot. powódki za 2017 r. k. – 29, akta osobowe powódki – umowa o pracę na czas określony zawarta pomiędzy stronami w dniu 2 marca 2015 r., umowa o pracę na czas nieokreślony zawarta pomiędzy stronami w dniu 2 marca 2016 r., świadectwo pracy z dnia 30 czerwca 2017 r. Pozwana spółka od 2005 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji elementów układu wydechowego w samochodach ciężarowych. W 2012 r. pozwany pracodawca rozszerzył przedmiot prowadzonej działalności o agencję pracy tymczasowej, a także dodatkowo rozpoczął prowadzenie działalności w zakresie pomocy społecznej oraz opieki osób w podeszłym wieku i niepełnosprawnych. Usługi te strona pozwana oferowała na terytorium Niemiec. dowód: zeznania świadków M. W. k. 166 odwr. – 167 odwr., K. R. k. 167 odwr. – 168, przesłuchanie przedstawiciela strony pozwanej D. G. k. 366 –

1. Począwszy od drugiej połowy 2015 r. u strony pozwanej sukcesywnie zaczęła się zmniejszać ilość pracy przewidzianej dla księgowych, w tym zwłaszcza w zakresie obsługi agencji pracy tymczasowej. Związane to było przede wszystkim ze zmniejszeniem się zakresu usług świadczonych przez pozwaną spółkę, a dotyczących zapewnienia opieki dla osób starszych na terytorium Niemiec. Z tego też względu pozwany pracodawca ze skutkiem na dzień 1 czerwca 2017 r. rozwiązał umowę o pracę za wypowiedzeniem z pracownicą Z. B. , zatrudnioną na stanowisku asystenta ds. księgowości w pełnym wymiarze czasu pracy. dowód: zeznania świadków M. W. k. 166 odwr. – 167 odwr., K. R. k. 167 odwr. – 168, przesłuchanie stron k. 184 odwr. – 185 i k. 366 – 368, zestawienie operacji księgowych na koncie 409-4 dot. rozliczenia delegacji opiekunek za 2015 i 2016 rok oraz za okres styczeń – czerwiec 2017 roku, rozliczenia rachunków umów cywilnoprawnych zawieranych z opiekunkami za miesiące: - marzec 2013 r., - lipiec 2013 r., - maj 2014 r., - lipiec 2015 r., - lipiec 2016 r. i za okres od stycznia do czerwca 2017 r., zestawienia sald i obrotów w zakresie obsługi księgowej wykonywanej przez powódkę i pracownicę Z. B. za 2013 i 2016 rok oraz za okres od stycznia do maja 2017 roku, ewidencja sprzedaży VAT za 2013 i 2015 rok oraz za okres od stycznia do czerwca 2017 roku k. 47 – 133, umowa o pracę na czas nieokreślony zawarta pomiędzy stroną pozwaną a Z. B. w dniu 4 września 2014 r. k. 39 – 41, pismo pozwanego pracodawcy z dnia 31 marca 2017 r. w przedmiocie wypowiedzenia pracownicy Z. B. umowy o pracę k. – 42, świadectwo pracy dot. pracownicy Z. B. z dnia 31 maja 2017 r. k. 43 –
2. W dniu 16 maja 2017 r. powódka została zarejestrowana w (...) w K. na wizytę lekarską wyznaczoną na godzinę 12.45 w dniu 17 maja 2017 r. W dniu 17 maja 2017 r. powódka stawiła się do pracy w siedzibie pozwanej spółki na godzinę 8.00 i około godziny 12:00 opuściła stanowisko pracy w związku z umówioną jak wyżej wizytą lekarską. Wyjście z zakładu pracy na umówioną wizytę u lekarza, powódka około godz. 11:00 uzgodniła w tym dniu z członkiem zarządu pozwanej spółki (...) za pomocą skype’a. Przed wyjściem z zakładu pracy powódka poinformowała o powyższym swoją przełożoną, a mianowicie księgową M. W. . Po wizycie u lekarza powódka jeszcze w dniu 17 maja 2017 r. poinformowała telefonicznie D. G. o tym, że od dnia 18 maja 2017 r. nie będzie obecna w pracy albowiem otrzymała zwolnienie lekarskie. Uzyskane jak wyżej zaświadczenie lekarskie z dnia 17 maja 2017 r. obejmujące okres od dnia 18 maja 2017 r. do dnia 31 maja 2018 r. powódka w dniu 18 maja 2017 r. przekazała pozwanemu pracodawcy. dowód: zeznania świadka M. W. k. 166 odwr. – 167 odwr., przesłuchanie stron k. 184 odwr. – 185 i k. 366 – 368, zaświadczenie lekarskie dot. powódki z dnia 17 maja 2017 r. k. – 7, zaświadczenie lekarskie dot. powódki z dnia 7 sierpnia 2017 r. k. 158 – 158 odwr., dokumentacja medyczna dot. powódki k. 160 –
3. W dniu 17 maja 2017 r. o godz. 13:23 księgowa strony pozwanej M. W. przesłała D. G. pocztą elektroniczną projekt pisma zawierającego oświadczenie pracodawcy o wypowiedzenie powódce umowy o pracę. Przedmiotowe pismo M. W. przygotowała na polecenie D. G. . dowód: zeznania świadka M. W. k. 166 odwr. – 167 odwr., wydruk wiadomość e-mail z dnia 17 maja 2017 r. wraz z załącznikiem – projektem pisma dot. wypowiedzenia powódce umowy o pracę k. 45 –
4. Pismem z dnia 17 maja 2017 r., doręczonym powódce za pośrednictwem poczty w dniu 23 maja 2017 r., a więc w okresie kiedy powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim, pozwany pracodawca złożył powódce oświadczenie traktujące o rozwiązaniu łączącej strony umowy o pracę zwartej na czas nieokreślony z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, który miał upłynąć z dniem 30 czerwca 2017 r. Jako przyczynę swojej czynności strona pozwana w oświadczeniu tym powołała likwidację stanowiska pracy zajmowanego przez powódkę w związku z restrukturyzacją zakładu pracy. dowód: przesłuchanie powódki J. S. k. 184 odwr. – 185, akta osobowe powódki – pismo pozwanego pracodawcy z dnia 17 maja 2017 r. zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę, świadectwo pracy z dnia 30 czerwca 2017 r. Stanowisko pracy powódki, podobnie jak i pracownicy strony pozwanej Z. B. , uległo likwidacji i na w/w stanowiskach pracy nie zostali zatrudnieni żadni, nowi pracownicy. Aktualnie w pozwanej spółce obowiązki, czynności rozliczeniowo – księgowe wykonuje tylko jedna pracownica, tj. zatrudniona na stanowisku księgowej M. W. . dowód: zeznania świadków M. W. k. 166 odwr. – 167 odwr., K. R. k. 167 odwr. – 168, przesłuchanie przedstawiciela strony pozwanej D. G. k. 366 –
5. Sąd zważył: Powództwo, w ocenie sądu pierwszej instancji, jawi się co do zasady jako usprawiedliwione, albowiem powódka w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania sądowego skutecznie wykazała, że pozwany pracodawca wypowiedział jej bezterminową umowę o pracę z naruszeniem regulacji normatywnej zawartej w art. 41 k.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Tymczasem, zebrany w sprawie materiał dowodowy oceniony w granicach wyznaczonych przepisem art. 233 § 1 k.p.c. jednoznacznie przekonuje, że pozwany pracodawca złożył powódce oświadczenie o wypowiedzeniu łączącej strony umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony w okresie kiedy powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim, tj. w dniu 23 maja 2017 r. Ponadto zauważyć należy, iż powódka prawidłowo usprawiedliwiła swoją nieobecności w pracy i uzyskane jak wyżej zaświadczenie lekarskie obejmujące okres od dnia 18 maja 2017 r. do dnia 31 maja 2017 r. niezwłocznie przekazała pozwanemu pracodawcy. W tym miejscu nie można także stracić z pola wiedzenia, że w zakresie przytoczonego przez stronę pozwaną stanu faktycznego sprawy w jej piśmie procesowym z dnia 24 lipca 2017 r. – odpowiedzi na pozew, a treścią relacji przedstawioną przez świadka M. W. i przedstawiciela strony pozwanej D. G. zachodzą istotne sprzeczności, rozbieżności, które to w konsekwencji dyskwalifikują w tej części te osobowe, w/w źródła dowodowe. I tak świadek M. W. zeznała, że projekt pisma będącego wypowiedzeniem umowy o pracę powódki przygotowała w wyniku wykonania wcześniejszego polecenia wydanego jej przez członka zarządu strony pozwanej - D. G. i tak przygotowany projekt dokumentu przesłała pocztą elektroniczną wyżej wymienionej celem jego podpisania oraz przekazania powódce za pośrednictwem poczty. Relację świadka M. W. potwierdza w tym zakresie wydruk wiadomości e-mail skierowanej do D. G. z dnia 17 maja 2017 r. godz. 13:23 wraz z załącznikiem, tj. właśnie projektem wypowiedzenia powódce bezterminowej umowy o pracę (karta 45 – 46 akt sprawy). Również taki przebieg, sekwencję zdarzeń w tym przedmiocie przedstawia powyższe pismo procesowe strony pozwanej z dnia 24 lipca 2017 r. – odpowiedź na pozew. Z kolei przesłuchana w sprawie w charakterze przedstawiciela strony pozwanej D. G. zeznała, że ,,pisemne wypowiedzenie powódki sformułowała i napisała w Niemczech”, a następnie po jego podpisaniu wysłała do powódki listem poleconym w dniu 18 maja 2017 r. Nadto D. G. wskazała, iż powódka została poinformowana o wypowiedzeniu jej umowy o pracę ustnie już w dniu 17 maja 2017 r. przez M. W. , jak również została jej wówczas przekazana wiadomość, że przedmiotowy dokument jest w drodze do powódki. Taki przebieg stanu faktycznego sprawy przytoczony przez D. G. pozostaje zatem w opozycji do relacji przedstawionej w tym zakresie przez stronę pozwaną w odpowiedzi na pozew i kolejno przez świadka M. W. . Istotne jest także w badanej sprawie, że treść zaświadczenia lekarskiego z dnia 7 sierpnia 2017 r. (karta 158 – 158 odwr. akt sprawy) obala argumentację i twierdzenia strony pozwanej, że zwolnienie lekarskie powódki było jedynie reakcją na zapoznanie się przez powódkę w dniu 17 maja 2017 r., pod chwilową nieobecność w biurze M. W. , z treścią przygotowanego dla powódki wypowiedzenia umowy o pracę. Przedmiotowe zaświadczenie wskazuje bowiem jednoznacznie, że wizyta lekarska powódki była uzgodniona już dzień wcześniej, gdyż wówczas nastąpiła stosowna rejestracja powódki w (...) w K. i zwolnienie się powódki z pracy w dniu 17 maja 2017 r., uzgodnione z pracodawcą, było spowodowane właśnie w/w wizytą. Niezależnie od powyższego gdyby nawet już czysto teoretycznie przyjąć, czego jednak sąd pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie nie ustalił, że powódka już w dniu 17 maja 2017 r. zapoznała się z przygotowanym przez pracownika – księgową M. W. projektem wypowiedzenia jej umowy o pracę, to i tak nie mogło w tym momencie nastąpić skuteczne złożenie powódce oświadczenia pracodawcy w tym przedmiocie, skoro był to jedynie projekt tego dokumentu, nie podpisany przez osobę uprawnioną do działania w imieniu pozwanego pracodawcy ( art. 3 1 § 1 k.p. ). Sąd pracy dał zatem wiarę powódce odnośnie przytoczonych przez nią okoliczności w jakich doszło do rozwiązania łączącego strony stosunku pracy nawiązanego na podstawie zawartej umowy o pracę na czas nieokreślony i tym samym ustalił, że pisemne oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu powódce umowy o pracę zostało jej złożone – doręczone za pośrednictwem poczty – w dniu 23 maja 2017 r., a więc w okresie kiedy powódka korzystał już za wiedzą strony pozwanej ze zwolnienia lekarskiego. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy uzasadniona jest konstatacja, że strona pozwana wypowiedziała powódce umowę o pracę z naruszeniem przepisu art. 41 k.p. W tej sytuacji rozwiązanie z powódką umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie w rozumieniu art. 45 § 1 k.p. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy sąd pierwszej instancji doszedł jednak do przekonania, że wskazana przez pozwanego pracodawcę przyczyna wypowiedzenia powódce umowy o pracę jawi się jako konkretna, rzeczywista i prawdziwa, a co za tym idzie stanowiła uzasadnioną podstawę do rozwiązania łączącego strony stosunku pracy. Z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków M. W. , K. R. , a także przedstawiciela strony pozwanej D. G. wynika w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że wskutek zmniejszenia się zakresu usług świadczonych przez stronę pozwaną, co determinowało także ograniczenie zakresu obowiązków pracowniczych księgowych, stanowisko pracy zajmowane przez powódkę, podobnie jak w przypadku pracownicy Z. B. , uległo likwidacji i na miejsce tych pracownic nie została zatrudniona żadna nowa osoba. Co istotne okoliczności te w zasadzie przyznała również sama powódka, albowiem przesłuchana na rozprawie w dniu 9 lutego 2018 r. w charakterze strony wyjaśniła, iż: ,,To prawda, że w 2016 i 2017 roku zakres usług wykonywanych przez spółkę zmniejszył się, spółka zajmowała się świadczeniem usług opieki dla osób starszych na terytorium Niemiec. Ja także zajmowałam się obsługą zadań realizowanych przez spółkę w tym zakresie”. Ponadto okoliczność zmniejszającego się zakresu świadczonych przez spółkę usług i w rezultacie likwidacji w/w stanowisk pracy, w tym także stanowiska młodszej księgowej powierzonego powódce, potwierdza przedłożona przez stronę pozwaną przy odpowiedzi na pozew obszerna dokumentacja rozliczeniowo – księgowa, a także dokumentacja pracownicza dotycząca rozwiązania stosunku pracy z Z. B. . Skoro zatem doszło do rzeczywistej likwidacji stanowiska pracy powódki, co też uzasadniało wypowiedzenie pracownikowi bezterminowej umowy o pracę, lecz przedmiotowa czynność pracodawcy nastąpiła z naruszeniem dyspozycji art. 41 k.p. , to sąd pracy w oparciu o przepis art. 45 § 2 k.p. uznał, że przywrócenie powódki do pracy u strony pozwanej na poprzednich warunkach zatrudnienia jest niecelowe i na podstawie art. 45 § 2 k.p. w zw. z art. 47 1 k.p. orzekł w tym zakresie o odszkodowaniu za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę przez pracodawcę. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem art. 45 § 2 k.p. , sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu. Również przepis art. 477 1 k.p.c. przewiduje, że jeżeli pracownik dokonał wyboru jednego z przysługujących mu alternatywnie roszczeń, a zgłoszone roszczenie okaże się nieuzasadnione, sąd może z urzędu uwzględnić inne roszczenie alternatywne. Podkreślenia wymaga także, iż z tzw. ostrożności procesowej, o ewentualne zastosowanie powyższych regulacji prawnych wniosła strona pozwana na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. Wysokość przysługującego powódce odszkodowania z w/w tytułu prawnego sąd określił natomiast na kwotę jednomiesięcznego wynagrodzenia za pracę powódki, tj. przyznał przedmiotowe odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia umowy o pracę. W tej mierze sąd miał bowiem przede wszystkim na względzie, że wypowiedzenie powódce umowy o pracę było uzasadnione merytorycznie, lecz dotknięte uchybieniem w postaci naruszenia normy prawnej wyrażonej w art. 41 k.p. Sąd nie znalazł zatem przesłanek, które uzasadniałyby zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę w wyższej kwocie (por. także przykładowo wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2015 r., I PK 190/14, LEX nr 1677164). Wyjaśnienie wymaga także, iż sąd oddalił wniosek strony pozwanej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny na okoliczność ustalenia czy powódka od dnia 18 maja 2017 r. faktycznie była niezdolna do pracy z powodu choroby, a tym samym czy jej nieobecność w pracy była usprawiedliwiona. Przede wszystkim nieobecność w pracy powódki w tym okresie spowodowana rozstrojem jej stanu zdrowia została stwierdzona i usprawiedliwiona, zgodnie z wymogami prawa, stosownym zaświadczeniem lekarskim z dnia 17 maja 2017 r., którego zasadności strona pozwana, stosownie do obowiązującej w tym zakresie procedury kontrolnej przed ZUS, skutecznie nie zakwestionowała. Dowód ten w postaci w/w dokumentu jawi się zatem jako miarodajny i wiarygodny, a uwzględnienie wniosku dowodowego strony pozwanej w powyższym zakresie jedynie skutkowałoby nieuzasadnionym przedłużeniem czasu trwania postępowania sądowego w rozpatrywanej sprawie. Poza tym wydaje się mało prawdopodobne, a wręcz niemożliwe, aby biegły sądowy m.in. w oparciu o badanie powódki, przeprowadzone po upływie dłuższego okresu czasu od dnia wydania kwestionowanego zaświadczenia lekarskiego, mógł dokonać w ogóle rzetelnej oceny w tym przedmiocie. Z tych też względów tak sformułowany wniosek dowodowy strony pozwanej podlegał oddaleniu. Orzeczenie o kosztach procesu uzasadnia przepis art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. Powódka bowiem co do zasady w toku niniejszego procesu skutecznie zakwestionowała zgodność z prawem czynności pozwanego pracodawcy w postaci wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę, jednakże sąd orzekł o alternatywnym roszczeniu przysługującym w takiej sytuacji powódce. Wysokość wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika powódki, będącego radcą prawnym, sąd określił według stawki minimalnej na kwotę 180,00 zł na podstawie przepisu § 9 ust. 1 pkt 1 w związku z § 15 ust. 1 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265). W tym miejscu należy dodatkowo wyjaśnić, iż w judykaturze Sądu Najwyższego ugruntowane jest już stanowisko, że podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p. , stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Dotyczy to w jednakowym stopniu wynagrodzenia adwokatów i radców prawnych oraz spraw o odszkodowanie dochodzone na podstawie art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p. albo na podstawie art. 45 § 1 w związku z art. 47 1 k.p. (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2012 r., II PZ 3/12, LEX nr 1168871, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r., III PZ 8/11, LEX nr 1227532, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2010 r., II PZ 20/10, LEX nr 621336, uchwała składu 7 Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10, OSNP 2011/21-22/268 ). Przedstawiony jak wyżej pogląd prawny w obowiązującym obecnie stanie prawnym zachowuje w pełni swoją aktualność. Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych, a ściślej o opłacie stosunkowej od pozwu, której powódka jako pracownik wnoszący powództwo i korzystający w tym zakresie ze zwolnienia ustawowego nie miała obowiązku uiścić, zostało wydane w oparciu o przepis art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 300 ze zm.). Zgodnie bowiem z poglądem prawnym wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 05 marca 2007 roku (sygn. akt I PZP 1/07, OSNP 2007/19-20/269) ,,Sąd w orzeczeniu kończącym w instancji sprawę z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50.000,00 zł, obciąży pozwanego pracodawcę na zasadach określonych w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu (art. 96 ust. 1 pkt 4 tej ustawy) z wyłączeniem opłat od pism wymienionych w art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy”. Wysokość tej opłaty została zaś ustalona na podstawie przepisu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 21 przywołanej powyżej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i odpowiada kwocie 139,00 zł. O rygorze natychmiastowej wykonalności sąd postanowił na podstawie przepisu art. 477 2 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. , który to przepis stanowi, że zasądzając należności pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Reasumując, z przytoczonych powyżej motywów, sąd pracy orzekł jak w sentencji wyroku.