Sad powszechny, VIII Ka 657/13

(1)oskarżonej o czyn z art. 279 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonej M. G.

(1), obrońcę oskarżonego D. S. , obrońcę oskarżonego D. W. od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 21 marca 2013 roku sygn. akt VII K 23/12 I. Wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne. II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. F. , adw. M. R. , adw. A. D. kwoty po 516,60 ( pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy ) w tym kwoty po 96,60 ( dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy ) jako 23 % stawkę podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonych D. S. , D. W. , M. G.

(1). III. Zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE D. S. , R. R. , J. G. , D. W. i M. G.

(1)zostali oskarżeni o to, że w dniu 10 września 2011 r. w B. przy ul. (...) w Hotelu (...) , działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali kradzieży z włamaniem do pokoju nr (...) w ten sposób, że po uprzednim wyłamaniu drzwi dostali się do wnętrza pokoju skąd po dokonaniu penetracji zabrali w celu przywłaszczenia 2800 dolarów amerykańskich, stanowiących równowartość 8708 zł, które znajdowały się pod radiem, czym działali na szkodę obywatela (...) A. H. , przy czym R. R. i J. G. dopuścili się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, za które byli już skazani, natomiast D. S. dopuścił się tego czynu będąc uprzednio skazany w warunkach określonych w art. 64 § 2 kk w sprawach III K 3221/99 i III K 3002/99 Sądu Rejonowego w Białymstoku za przestępstwa usiłowania kradzieży z włamaniem i w ciągu 5 lat po odbyciu kary trzech lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego wyrokiem łącznym w sprawie III K 564/01, która to karę odbywał między innymi w okresie od 29 kwietnia 2005 r. do 24 czerwca 2007 r tj. o czyn z art. 279§1 k.k. wobec D. W. i M. G.

(1), o czyn z art. 279§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. wobec R. R. i J. G. oraz o czyn z art. 279§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. wobec D. S. . Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 marca 2013 roku w sprawie o sygn. akt VII K 23/12: I. Oskarżonych D. S. , D. W. i M. G.

(1)uznał za winnych popełnienia tego, że w dniu 10 września 2011 r. w B. przy ul. (...) w Hotelu (...) , działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą i co najmniej 2 innymi nieustalonymi osobami, dokonali kradzieży z włamaniem w ten sposób, że po uprzednim wyłamaniu drzwi do pokoju nr (...) dostali się do jego wnętrza, skąd po dokonaniu penetracji zabrali w celu przywłaszczenia 2800 dolarów amerykańskich należących do obywatela (...) A. H. , co stanowiło równowartość 8708 zł, które ukrył on wcześniej pod radiem, przy czym D. S. czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach określonych w art. 64§2 k.k. i w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie ponad 1 roku kary pozbawienia wolności za przestępstwo kradzieży z włamaniem, tj. czynu z art. 279§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. wobec D. S. oraz czynu z art. 279§1 k.k. wobec D. W. i M. G.

(1)i za czyn tak przypisany skazał: - na mocy art. 279§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. D. S. na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, - na mocy art. 279§1 k.k. D. W. na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, - na mocy art. 279§1 k.k. M. G.

(1)na karę 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. II. Na mocy art. 69§1 i 2 k.k. , art. 70§1 pkt 1 k.k. , art. 73§1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił M. G.

(1)na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata i oddał ją w tym okresie pod dozór kuratora sądowego. III. Uniewinnił oskarżonych R. R. i J. G. od popełnienia zarzuconego im czynu. IV. Na mocy art. 63§1 k.k. zaliczył D. S. i D. W. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 10, 11 i 12.09.2011 r. V. Na mocy art. 46§1 k.k. orzekł wobec D. S. , D. W. i M. G.

(1)obowiązek naprawienia w całości szkody w postaci zapłaty solidarnie na rzecz pokrzywdzonego A. H. kwoty 8708 (osiem tysięcy siedemset osiem) złotych. VI. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: - A. D. i M. F. kwoty po 1712,16 zł (jeden tysiąc siedemset dwanaście złotych szesnaście groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu, w tym kwoty po 320,16 zł (trzysta dwadzieścia złotych szesnaście groszy) tytułem podatku od towarów i usług, - E. K. kwotę 1136,52 zł (jeden tysiąc sto trzydzieści sześć złotych pięćdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu, w tym kwotę 212,52 zł (dwieście dwanaście złotych pięćdziesiąt dwa grosze) tytułem podatku od towarów i usług, - M. R. kwotę 929,88 zł (dziewięćset dwadzieścia dziewięć złotych osiemdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu, w tym kwotę 173,88 zł (sto siedemdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt osiem groszy) tytułem podatku od towarów i usług. VII. Zwolnił D. S. , D. W. i M. G.

(1)od opłat i pozostałych kosztów sądowych. VIII. Stwierdził iż koszty procesu w stosunku do R. R. i J. G. ponosi Skarb Państwa. Powyższy wyrok zaskarżyli prokurator, oraz obrońcy oskarżonych M. G.

(1), D. S. i D. W. . Prokurator, na podstawie art. 425§1 i 2 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok w części w zakresie w jakim Sąd I instancji uniewinnił oskarżonych R. R. i J. G. od zarzuconego im czynu kwalifikowanego z art. 279§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. , na niekorzyść obu tych oskarżonych. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. oraz art. 427§1 i 2 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegający na tym, że Sąd I instancji nie uwzględnił w sposób należyty zebranych dowodów w postaci zeznań złożonych w sprawie przez pokrzywdzonego A. H. oraz świadków: M. S. , M. D. i K. M. , z których to depozycji jasno wynika, iż pokrzywdzony, który udał się wraz z funkcjonariuszami Policji do piwiarni K. , gdzie jak ustalono przebywa M. G.

(1), rozpoznał na miejscu siedzących przy stoliku wszystkich sprawców kradzieży z włamaniem nie mając przy tym żadnych wątpliwości co do tej identyfikacji, zaś w grupie rozpoznanych osób znajdowali się, oprócz M. G.

(1)i D. S. , także R. R. i J. G. , a co za tym idzie Sąd wysnuł ze zgromadzonego materiału dowodowego nieprawidłowe wnioski w przedmiocie winy R. R. i J. G. odnośnie zarzuconego im czynu popełnionego wspólnie i w porozumieniu z D. S. , D. W. oraz M. G.

(1), co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia obu tych oskarżonych od popełnienia czynu polegającego na kradzieży z włamaniem pieniędzy na szkodę A. H. , podczas gdy całokształt ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżeni R. R. i J. G. dopuścili się tego przestępstwa. Na podstawie art. 437§1 i 2 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w zakresie dotyczącym oskarżonych R. R. i J. G. oraz przekazanie w tej części sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 06 lutego 2014 roku prokurator cofnął apelację dotyczącą oskarżonych R. R. i J. G. w całości wnosząc o pozostawienie jej bez rozpoznania. Sąd Okręgowy, na mocy art. 432 k.p.k. wobec nie zaistnienia przyczyn wymienionych w art. 439 §1 k.p.k. lub art. 440 k.p.k. postanowił skutecznie cofniętą apelację prokuratora pozostawić bez rozpoznania i rozstrzygnął o kosztach postępowania w tym zakresie. Obrońca oskarżonej M. G.

(1), na podstawie art. 425 § l, 2 i 3 k.p.k. , art. 444 k.p.k. oraz art. 447§2 k.p.k. zaskarżyła wyżej wskazany wyrok w odniesieniu do tej oskarżonej w całości i na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k. , 7 k.p.k. , 410 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przyjęciu, że okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonej, stanowią o jej winie, a mianowicie: - oparcie wyroku w całości na zeznaniach pokrzywdzonego A. H. oraz świadka M. S. co do przebiegu zdarzeń w dniu 10 września 2011 r. złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz brak bezpośredniego przesłuchania pokrzywdzonego i świadka na rozprawie na przykład w drodze telefonicznej w sytuacji gdy między zeznaniami pokrzywdzonego, a zeznaniami świadka M. S. zachodzą sprzeczności co do ilości płci i tożsamości osób, które zastali w pokoju nr (...) w hotelu (...) , a które miały dokonać kradzieży z włamaniem, - przyjęcie, że fakt, iż M. G.

(1)próbowała się połączyć z telefonem D. S. stanowi okoliczność ją obciążającą oraz przesądzającą o jej współsprawstwie w dokonaniu czynu zabronionego, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również z treści rozmowy, którą oskarżona przeprowadziła ze świadkiem M. D. przez telefon nie wynika, aby oskarżona dzwoniąc na numer D. S. miała jakikolwiek inny cel niż odnalezienie jego telefonu komórkowego, a tym bardziej, aby w chwili, gdy dokonano kradzieży pozostawała w hotelu (...) ; 2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na: - dowolnym, nie popartym żadnym dokumentem urzędowym przyjęciu, że kwota 2800 dolarów amerykańskich stanowiło w dniu 10 września 2013 r. równowartość kwoty 8708 zł, w sytuacji gdy z tabeli kursu kupna i sprzedaży nr (...) obowiązującej od dnia 09 września 2011 r. do dnia 12 września 2011 r. jednoznacznie wynika, że kurs kupna dolarów amerykańskich wynosił (...) a więc równowartość kwoty 2800 USD stanowiła kwota 8404, 76 zł; - przyjęcie, że wskazanie przez A. H. oskarżonej M. G.

(1)bezpośrednio po zdarzeniu jako jednej z osób które dokonały kradzieży z włamaniem na jego szkodę stanowi okoliczność potwierdzającą winę oskarżonej, w sytuacji gdy pokrzywdzony znał M. G.

(1)wcześniej ponieważ poprzedniego dnia spędził z nią wieczór, jak również z tego samego powodu znał ją M. S. , przy jednoczesnym pominięciu, że pokrzywdzony jak świadek wskazali jako winne kradzieży dwie inne osoby, które okazały się w ogóle nie przebywać w czasie zajścia w hotelu (...) , a które zostały uniewinnione przez Sąd Rejonowy od zarzucanych im czynów, co podważa wiarygodność zeznań wyżej wskazanych mężczyzn oraz ich zdolność do rozpoznania sprawców kradzieży, - pominięcie okoliczności, że w momencie zatrzymania przy żadnej z osób które rzekomo miały dokonać kradzieży z włamaniem, w tym przy oskarżonej M. G.

(1)nie znaleziono przedmiotu przestępstwa, to jest gotówki w kwocie 2800 dolarów amerykańskich, ani też równowartości tej kwoty w złotówkach, w sytuacji gdy pomiędzy zdarzeniem a zatrzymaniem oskarżonych upłynął krótki czas, który nie dawał możliwości pozbycia się ani ukrycia tak dużej kwoty. W związku z powyższym na podstawie art. 437§1 k.p.k. wniosła o: 1. zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonej M. G.

(1)od zarzucanego jej czynu, ewentualnie o:

1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego D. S. , na podstawie art. 425 § 1, 2 i 3 k.p.k. , art. 444 k.p.k. oraz art. 447§2 k.p.k. zaskarżył wyżej wskazany wyrok w odniesieniu do tego oskarżonego w całości i na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k. , 7 k.p.k. , 410 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przyjęciu, że okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, stanowią o jego winie, a mianowicie: - oparcie wyroku w całości na zeznaniach pokrzywdzonego A. H. oraz świadka M. S. co do przebiegu zdarzeń w dniu 10 września 2011 r., złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz brak bezpośredniego przesłuchania pokrzywdzonego i świadka na rozprawie na przykład w drodze telekonferencji, w sytuacji gdy między zeznaniami pokrzywdzonego, a zeznaniami świadka M. S. zachodzą sprzeczności co do ilości, płci i tożsamości osób, które zastali w pokoju nr (...) w hotelu (...) , a które miały dokonać kradzieży z włamaniem,
3. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na: - dowolnym, nie popartym żadnym dokumentem urzędowym przyjęciu, że kwota 2800 dolarów amerykańskich stanowiła w dniu 10 września 2013 r. równowartość kwoty 8708 zł, w sytuacji gdy z tabeli kursu kupna i sprzedaży nr (...) obowiązującej od dnia 09 września 2011 r. do dnia 12 września 2011 r. jednoznacznie wynika, że kurs kupna dolarów amerykańskich wynosił 3,0017, a więc równowartość kwoty 2800 USD stanowiła kwota 8404,76 zł, - przyjęciu, że wskazanie przez A. H. oskarżonego D. S. bezpośrednio po zdarzeniu jako jednej z osób które dokonały kradzieży z włamaniem na jego szkodę, stanowi okoliczność potwierdzającą winę oskarżonego, w sytuacji gdy pokrzywdzony znał D. S. z widzenia, jako sąsiada z hotelu, zaś z uwagi na charakterystyczną wadę (...) oskarżonego można łatwo zapamiętać przy jednoczesnym pominięciu, że pokrzywdzony jak i świadek M. S. wskazali jako winne kradzieży dwie inne osoby, które okazały się w ogóle nie przebywać w czasie zajścia w hotelu (...) , a które zostały uniewinnione przez Sąd Rejonowy od zarzucanych im czynów, co podważa wiarygodność zeznań wyżej wskazanych mężczyzn oraz ich zdolności do rozpoznania sprawców kradzieży, - pominięciu okoliczności, że nikt z obsługi hotelu, w szczególności świadek T. P. nie słyszała odgłosów wyłamywania drzwi oraz nie słyszał awantury, która według A. H. i M. S. miała nastąpić bezpośrednio po dokonaniu kradzieży z uwagi na złapanie sprawców na gorącym uczynku, jak również faktu, że nie zauważono aby jakiekolwiek osoby, a w szczególności D. S. , oddalały się w szybkim tempie z hotelu (...) , - pominięcie konsekwentnie podawanego przez D. S. faktu, iż nie miał on żadnej wiedzy o tym jakoby pokrzywdzony A. H. posiadał jakąkolwiek gotówkę w pokoju hotelowym, - pominięcie okoliczności, że w momencie zatrzymania przy żadnej z osób, które rzekomo miały dokonać kradzieży z włamaniem w tym przy oskarżonym D. S. , nie znaleziono przedmiotu przestępstwa, to jest gotówki w kwocie 2800 dolarów amerykańskich, ani też równowartości tej kwoty w złotówkach, w sytuacji gdy pomiędzy zdarzeniem, a zatrzymaniem oskarżonych upłynął krótki czas, który nie dawał możliwości pozbycia się ani ukrycia tak dużej kwoty. W związku z powyższym na podstawie art. 437§1 k.p.k. wniósł o:
4. zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego D. S. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o:
5. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego D. W. , na zasadzie art. 425§1 i 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. zaskarżył wyżej wymieniony wyrok w stosunku do tego oskarżonego w całości. Na zasadzie art. 427§2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: I. obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4, art. 7 i art. 410 k.p.k. poprzez wybiórcze potraktowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i oparcie orzeczenia o winie oskarżonego D. W. wyłącznie na dowodach obciążających, a mianowicie złożonych w postępowaniu przygotowawczym zeznaniach pokrzywdzonego bezpośrednio zainteresowanego rozstrzygnięciem w sprawie oraz wybranych fragmentach zeznań pozostałych świadków, z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego, poddających w wątpliwość jego udział w popełnieniu zarzucanego przestępstwa; II błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony D. W. popełnił zarzucany mu w akcie oskarżenia czyn, mimo iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niejednolity i musi budzić wątpliwości. Wskazując na powyższe wniósł o: 1/ zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego D. W. od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie 2/ uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 06 lutego 2014 roku wszyscy obrońcy poparli wniesione apelacje. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacje obrońców oskarżonych M. G.

(2), D. S. i D. W. wobec oczywistej bezzasadności nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił ani zawartych w tych środkach odwoławczych zarzutów ani też wywodów przytoczonych na ich poparcie. Na wstępie wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 457§2 k.p.k. , jeżeli Sąd utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną, uzasadnienie sporządza się na wniosek strony. W przedmiotowej sprawie za oczywiście bezzasadne uznane zostały wszystkie trzy wniesione i rozpoznawane apelacje. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożyli oskarżony D. S. i jego obrońca oraz obrońca D. W. . W związku z tym, zgodnie z art. 423§1a k.p.k. w zw. z art. 457§2 zd. 2 k.p.k. , Sąd Okręgowy ograniczył zakres uzasadnienia wyłącznie do tej części wyroku, którego wnioski dotyczyły, a więc oskarżonych D. S. i D. W. . I tak odnosząc się do apelacji obrońców tych oskarżonych rozpocząć należy od wskazania, że zarzuty przez nich sformułowane, a dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych oraz obrazy przepisów prawa procesowego ( art. 4, 7, 410 k.p.k. ) okazały się chybione. W ocenie Sądu Okręgowego, w świetle zebranego materiału dowodowego wina oskarżonych D. S. i D. W. , jak i okoliczności popełnienia zarzucanego im przestępstwa nie budzą wątpliwości. Przy czym zarówno przebieg rozprawy przed Sądem Rejonowym, jak i treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazują, że Sąd ten prawidłowo, nie naruszając zasady obiektywizmu, wyrażonej w art. 4 k.p.k. , ocenił zebrany materiał dowodowy, przyjmując za podstawę orzeczenia, zgodnie z art. 410 k.p.k. – całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Podczas oceny zgromadzonego materiału dowodowego zostały nadto uwzględnione wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, które to rozumowanie, w ocenie Sądu Okręgowego, jest poprawne, nie zawiera sprzeczności, niekonsekwencji i dwuznaczności, stąd pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów. I tak nie powielając w pełni podzielanej argumentacji Sądu Rejonowego, a odnosząc się do głównego nurtu obu omawianych apelacji wskazać należy, że nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego sądowa ocena zeznań pokrzywdzonego w sprawie obywatela (...) A. H. (k. 25 – 25v) i świadka M. S. (k. 29 – 29v). Przede wszystkim obaj w sposób korespondujący ze sobą wskazali na obecność oskarżonych D. S. i D. W. wśród osób, które zastali w dniu 10 września 2011 roku w zajmowanym przez nich pokoju w Hotelu (...) . Przy tym rozpoznali osoby tych oskarżonych, po cechach charakterystycznych tj. po braku ręki i braku oka (pierwsza z cech wyróżniała D. W. k. 6, k. 60, druga mogła być w ten sposób spostrzeżona u D. S. k. 69, 71). Obaj również opisali ich gwałtowną reakcję wywołaną swoim powrotem i wskazali na fakt porozsypywania pieniędzy (dolarów) na podłodze. W tej sytuacji w ocenie Sądu Okręgowego sam fakt, że świadkowie ci nieco odmiennie określili ogół osób zastanych w ich pokoju nie może zdyskredytować tej ich relacji. Zwłaszcza, że nie były to znaczące różnice (obaj wskazywali na około 5 – 6 osób), zaś zdarzenie miało dynamiczny przebieg. Należy zauważyć, co też uczynił Sąd I instancji, że swoim powrotem A. H. i M. S. wywołali panikę wśród przebywających w ich pokoju i zamieszanie, osoby te zaczęły uciekać, o czym świadczy również fakt zaboru jedynie części gotówki, a porozrzucania reszty. Nie sposób również zgodzić się z tezą apelujących, że zeznaniom w/w osób należało odmówić wiarygodności z uwagi na fakt nie dostrzeżenia samego zdarzenia (w tym wyłamywania drzwi), ani okoliczności ucieczki sprawców przez pracowników hotelu. Zaznaczyć należy, że pokój, w którym doszło do kradzieży był położony na parterze budynku. Z protokołu oględzin miejsca zdarzenia (k. 32 – 33) wynika, że jedynie listewka ozdobna w miejscu mocowania zamknięcia zamka nadkluczowego została wyłamana, co miało umożliwić przestawienie języczka zamka w pozycję otwartą (w takiej pozycji znajdował się on podczas oględzin). Nie musiało to więc wywołać dużego hałasu. Z kolei z zeznań recepcjonistki T. P. wynika, że w tym czasie nie było jej ani nikogo innego na recepcji oddalonej od tego pokoju o ok. 30, 40 m. Przebywała ona w tym czasie na zapleczu (do którego nie przechodzi się obok pokoju (...) czy (...) i wybiegła z niego na korytarz kiedy usłyszała krzyki (k. 535 – 536). Nie mają racji również apelujący wskazując, że przeciwko wiarygodności zeznań A. H. i M. S. i ich zdolności rozpoznania sprawców przemawia fakt, że byli oni pewni także co do sprawstwa dwóch innych osób, a mianowicie R. R. i J. G. , a osoby te ostatecznie zostały uniewinnione przez Sąd Rejonowy od zarzuconego im czynu. Należy bowiem zauważyć, co pomijają apelujący, że w przypadku D. S. i D. W. (w odróżnieniu od R. R. i J. G. ) w/w świadkowie podali cechy charakterystyczne tych oskarżonych umożliwiające ich identyfikację. Sąd I instancji jednoznacznie wskazał, że podstawą uniewinnienia R. R. i J. G. od popełnienia zarzucanego im czynu stały się wątpliwości jakie pozostały po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, które zgodnie z dyrektywą wyrażoną w art. 5§2 k.p.k. należało rozstrzygnąć na korzyść tych oskarżonych. Natomiast takich wątpliwości ani Sąd Rejonowy, ani Sąd Okręgowy (m.in. z uwagi na wskazanie cech rysopisowych) nie powziął odnośnie sprawstwa D. S. i D. W. . Przy tym nie sposób także przyjąć jakoby pokrzywdzony i M. S. wskazali osoby oskarżonych D. W. i D. S. tylko z tej przyczyny, że zapamiętali ich jako sąsiadów hotelowych (w tym zapamiętali ich wygląd). Forsując taką wersję apelujący pomijają dwa niezwykle istotne elementy, a mianowicie ten, że D. W. nie zdołał uciec wraz z innymi sprawcami poza obręb hotelu, a nadto, co jeszcze istotniejsze, że telefon D. S. został znaleziony na podłodze w pokoju cudzoziemców, po tym jak doszło do zdarzenia, choć oskarżony ten wskazywał, że telefon podłączył w pokoju D. W. do ładowania (k. 46v). Powyższa argumentacja apelujących nie zdołała więc podważyć ustaleń Sądu Rejonowego. Podobne stanowisko należało zająć w kwestii nie odnalezienia przy oskarżonych przedmiotu przestępstwa zważywszy choćby na czas pomiędzy powrotem A. H. i M. S. do hotelu, a zatrzymaniem D. S. i M. G.

(1), który niewątpliwie pozwalał na pozbycie się bądź ukrycie gotówki (nawet najkrótszy z podawanych w przybliżeniu czasów jakie wynikają z notatki urzędowej dotyczącej rozpoczęcia interwencji przez M. D. i K. M. i zeznań świadków to około pół godziny). Nadto nie należy pomijać, że w zdarzeniu brały udział jeszcze co najmniej dwie nieustalone osoby. Reasumując, ustalenia faktyczne Sądu I instancji odnośnie czynu przypisanego oskarżonym D. S. i D. W. z całą pewności nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, stąd pozostają pod ochroną art. 7 k.p.k. Powyższego stanowiska nie jest w stanie zmienić fakt odstąpienia od bezpośredniego przesłuchania na rozprawie A. H. i M. S. zważywszy, że przepis art. 391§1 k.p.k. m.in. w przypadkach związanych z niemożnością stawienia się świadka (m.in. pobyt za granicą, niemożność doręczenia wezwania), a więc występujących w realiach przedmiotowej sprawy zezwala na odczytanie protokołu złożonych poprzednio zeznań w postępowaniu przygotowawczym. Na marginesie zauważyć należy, że strony nie oponowały powyższemu, a po odczytaniu nie zwróciły się z żadnymi wnioskami (k 755v, 851v). W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy pozwolił na stanowcze ustalenie, że oskarżeni D. S. , D. W. i M. G.

(1)w dniu 10 września 2011 roku działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz co najmniej dwoma innymi nieustalonymi osobami dokonali kradzieży z włamaniem w efekcie zabierając w celu przywłaszczenia 2800 dolarów amerykańskich na szkodę obywatela D. A. H. . Należy również podkreślić, że sam fakt deklarowanej przez oskarżonego D. S. niewiedzy o posiadaniu przez pokrzywdzonego w pokoju takiej gotówki nie oznacza, że faktycznie takiej wiedzy nie posiadał. Nawet jeśli w jego obecności pokrzywdzony nie ujawniał tego faktu, to z wyjaśnień M. G.

(1)wynika, że przebywając dzień wcześniej na dyskotece w (...) widziała ona, że jeden z obcokrajowców miał bardzo dużo pieniędzy (k. 42v). To zatem M. G.

(1)mogła tą informację przekazać m.in. D. S. . Tym bardziej, że – jak sam wyjaśnił – M. ( G. ) mówiła mu, że był dzień wcześniej z tymi (...) na dyskotece (k. 46v). Wbrew zarzutom apelujących zastrzeżeń Sądu Okręgowego nie budzi także fakt przyjęcia przez Sąd I instancji, że kwota 2.800 dolarów amerykańskich stanowiła równowartość 8708 złotych, zwłaszcza, że – jak wynika z analizy tabeli A kursów średnich (nr (...) z dnia 09.09.2011 r. obowiązującej do dnia 12.09.2011 r.) – kurs średni dolara amerykańskiego wynosił w tym czasie 3,1148 zł.. Oznacza to, że równowartość kwoty 2.800 dolarów amerykańskich stanowiła kwota 8.721,44 zł., a wiec nawet wyższa niż przyjęta przez Sąd Rejonowy. Nie podzielając zatem w żadnej części apelacji obrońców oskarżonych D. W. i D. S. oraz nie stwierdzając innych uchybień, które mogłyby skutkować zmianą bądź uchyleniem zaskarżonego wyroku, zwłaszcza, że wymierzone przez Sąd I instancji oskarżonym kary nie są niewspółmierne w stopniu rażącym ( art. 438 pkt 4 k.p.k. ) orzeczono, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku. O kosztach obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze oskarżonych D. S. i D. W. orzeczono na mocy §14 ust. 2 pkt 4 w zw. z §2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, z późn. zm.). Na mocy art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. , z powodu sytuacji majątkowej oskarżonych D. S. i D. W. skazanych na bezwzględną karę pozbawienia wolności, zwolniono ich od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.