Sad powszechny, I C 1514/17

Sygn. akt I C 1514/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2019r. Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - SSR Lidia Kopczyńska Protokolant - starszy sekretarz sądowy Elżbieta Marciniak po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019r. w Ciechanowie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. przeciwko M. W. o zapłatę orzeka: I. powództwo oddala; II. zasądza od powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz pozwanego M. W. kwotę 287zł ( dwieście osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 1514/17 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie w dniu 12 lipca 2017 r., skierowanym przeciwko M. W. o numerze PESEL (...) , zamieszkałemu w C. przy ul (...) , powód (...) sp. z (...) . z siedzibą w W. , reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata B. G. , wnosił o zasądzenie na jego rzecz kwoty 613,58 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także o obciążanie pozwanego kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu strona powodowa podała, że na podstawie cesji wierzytelności przejęła od spółki (...) sp. z oo . z siedzibą w W. prawo do wierzytelności wobec pozwanego z tytułu nie spłaconej pożyczki zgodnie z warunkami umowy zawartej w dniu 30 lipca 2014 r. nr (...) Powód nabył wierzytelność wobec pozwanego na podstawie umowy cesji. Na dochodzoną pozwem kwotę składają się: 400 zł udzielonej i nie spłaconej w terminie pożyczki oraz naliczonych odsetek umownych za udzielenie pożyczki, 92,50 zł z tytułu kosztów upomnień, 110,69 zł skapitalizowanych odsetek umownych za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP liczonych od dnia wymagalności pożyczki do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu (pozew k. 2-5 akt). Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie w dniu 18 września 2017 r. wydał nakaz zapłaty uwzględniający roszczenie w całości (nakaz k. 6 akt). Nakaz nie został doręczony pozwanemu, gdyż podany w pozwie adres nie istnieje (koperta k. 6v-7 akt). Postanowieniem z dnia 27 października 2017 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie uchylił wydany nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym ze względu na niemożność jego niedoręczenia pozwanemu i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Ciechanowie (postanowienie k. 8 akt). Przed Sądem Rejonowym w Ciechanowie powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko, z tym że wskazał jako pozwanego M. W. o numerze PESEL (...) i wskazał nowy adres pozwanego W. ul (...) . Do pozwu powód dołączył umowę cesji oraz umowę udzielenia pożyczki gotówkowej nr (...) zawartą pomiędzy (...) sp. z (...) . z siedzibą w W. a M. W. PESEL (...) zamieszkałym we W. ul (...) . Powód podniósł, że pozwany nie wywiązał się z zobowiązania polegającego na spłaceniu pożyczki zgodnie z warunkami umowy. Mimo wezwania do zapłaty, należność do dnia wniesienia pozwu nie została uiszczona przez pozwanego (pozew z załącznikami k. 12-46 akt). Sąd z urzędu ustalił, że nie istnieje M. W. o numerze PESEL (...) , a nawet nie ma w ogóle osoby o numerze PESEL (...) ( wydruk z bazy PESEL-SAD k. 51, 117 akt). Natomiast Sąd ustalił, że M. W. o numerze PESEL (...) zamieszkuje od 2008 r. w miejscowości Ł. 41 gmina P. woj. (...) ( wydruk z bazy PESEL-SAD k. 52-53 akt). Pozwany M. W. o numerze PESEL (...) , reprezentowany przez radcę prawnego P. P. , wnosił o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany podniósł, że złożona przez powoda umowa udzielenia pożyczki gotówkowej nr (...) zawartą pomiędzy (...) sp. z (...) . z siedzibą w W. a M. W. PESEL (...) zamieszkałym we W. ul (...) , nie dotyczy pozwanego. M. W. ponadto podkreślił, że nigdy nie mieszkał we W. ani C. i z pierwotnym wierzycielem nie łączyła go żadna umowa (odpowiedź na pozew z załącznikami k. 58-60, 70-71 akt). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) sp. z (...) . z siedzibą w W. zawarł z M. W. PESEL (...) zamieszkałym we W. ul (...) umowę pożyczki gotówkowej nr (...) . Zgodnie z warunkami umowy po przelaniu kwoty 0,01 zł na konto firmy pożyczkowej przez osobę podającą się za M. W. , doszło do zawarcia umowy pożyczki. (...) sp. z (...) . z siedzibą w W. przelał na wskazane przez osobę, która przelała 0,01 zł, kwotę 300 zł tytułem pożyczki. Termin zwrotu pożyczki został ustalony w umowie na 14 sierpnia 2014 r. Ponieważ pożyczka nie została zwrócona w umówionym terminie (...) sp. z (...) . z siedzibą w W. naliczył dodatkowe koszty w wysokości 26,97 zł, a następnie koszty windykacji w wysokości 100,09 zł (dowód: kserokopia umowy k. 17-25 akt). W dniu 31 października 2014 r. (...) sp. z (...) . z siedzibą w W. dokonał przelewu wierzytelności na (...) sp. z (...) ., która następnie dokonała cesji wierzytelności M. W. PESEL (...) na powoda (dowód: kserokopia umowy cesji k. 26-34 akt). Powód nie złożył innych dowodów, w tym potwierdzających zawarcie umowy pożyczki z pierwotnym wierzycielem przez M. W. o numerze PESEL (...) oraz nabycia długu odnośnie tej osoby przez powoda. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W niniejszej sprawie, na podstawie art. 232 k.p.c. zdanie drugie , Sąd dopuścił dowód z dokumentów złożonych w trakcie postępowania. Sąd dał wiarę złożonym dokumentom, gdyż ich prawdziwość nie była kwestionowana przez pozwanego. Jednakże M. W. o numerze PESEL (...) podniósł, że złożone przez powoda dokumenty nie dotyczą jego. Sąd zważył, co następuje: Po rozpatrzeniu wszystkich okoliczności sprawy oraz po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd uznał, iż powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki ( § 2 ). W myśl art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie . Z wierzytelnością po przelewie pozostają zatem związane wszystkie zarzuty dłużnika, które mogły być ponoszone w stosunku do poprzedniego wierzyciela. Wskazuje się na 3 rodzaje zarzutów: te, które przysługiwały dłużnikowi w stosunku do cedenta, zarzuty osobiste dłużnika oraz zarzuty dotyczące samej umowy cesji (nie będące zarzutami ani osobistymi, ani służącymi w stosunku do cedenta). Zgodnie z art. 720 . § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Jeżeli chodzi o rozkład ciężaru dowodu, to powód powinien udowodnić fakty pozytywne, które stanowią podstawę jego powództwa, tj. okoliczności prawo tworzące, a pozwany, jeżeli faktów tych nie przyznaje, ma obowiązek udowodnienia okoliczności niweczących prawo powoda. W niniejszej sprawie powód swoje roszczenie wywodził z umowy pożyczki gotówkowej nr (...) , która została zawarta przez M. W. PESEL (...) zamieszkałego we W. ul (...) z jego pierwotnym wierzycielem (...) sp. z (...) . z siedzibą w W. , zaś on stał się nabywcą wierzytelności w drodze umowy cesji. Odnosząc się do twierdzeń powoda pozwany podniósł istotny zarzut merytoryczny nieudowodnienia roszczenia - brak wykazania dokumentami istnienia wierzytelności dotyczącej M. W. o numerze PESEL (...) . Sąd z urzędu ustalił, że nie istnieje M. W. o numerze PESEL (...) , a nawet nie ma w ogóle osoby o numerze PESEL (...) . Natomiast powód nie przedstawił dowodu zawarcia umowy z M. W. o numerze PESEL (...) zamieszkującym od 2008 r. w miejscowości Ł. 41 gmina P. woj. (...) . Dla wykazania swojego żądania strona powodowa dołączyła do pozwu jedynie umowę cesji dotyczącą M. W. PESEL (...) oraz pożyczki gotówkowej nr (...) zawartą pomiędzy (...) sp. z (...) . z siedzibą w W. , a M. W. PESEL (...) zamieszkałym we W. ul (...) , który nie istnieje - zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Sąd. Powód pozostawał w błędnym przekonaniu, że powyższe dokumenty mogą stanowić samodzielną podstawę do dochodzenia niniejszego roszczenia. Sąd bowiem uznał, że strona powodowa nie udźwignęła ciężaru udowodnienia faktów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Podkreślić przy tym należy, że samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności ( art. 227 k.p.c. ) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 r., sygn. akt I PKN 660/00). Zgodnie z art. 232 k.p.c. obowiązek wskazania dowodów obciąża przed wszystkim strony, a w myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że ten, kto powołuje się na przysługujące mu prawo, występując z żądaniem obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie. Chodzi tu o fakty, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wykazujące istnienie prawa. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności Sąd nie ma obowiązku zarządzania dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok Sądu najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. akt I CKU 45/96) Dopuszczenie dowodu z urzędu jest co do zasady prawem, a nie obowiązkiem Sądu. W związku z powyższym, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony przez stronę nie daje podstaw do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z nieudowodnienia faktów przedłożonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Wobec powyższego i w myśl art. 232 k.p.c. to strona powodowa była obowiązana wykazać dowody na stwierdzenie faktu zawarcia umowy pożyczki ze wskazanym przez siebie pozwanym i istnienia długu oraz powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami nieudowodnienia w postaci oddalenia powództwa. Składając dokument dotyczący nieistniejącej osoby, strona powodowa nie wykazała źródła zobowiązania do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem. Wobec nie udowodnienia przez powoda zasadności roszczenia, powództwo podlegało oddaleniu w całości. Powód przegrał proces w całości. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art 98 §1 i §2 k.p.c. strona przegrywająca zobowiązana jest do zwrotu kosztów procesu, na które wchodzą koszty zastępstwa procesowego pozwanego - wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 120 zł, ustalone zgodnie z §2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 poz. 265) oraz 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z tych względów Sąd orzekł jak w wyroku. Zarządzenie: (...)