w ten sposób, że w dniu 25 czerwca 2017 r. na drodze publicznej pomiędzy miejscowością D. a O. prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki S. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości na poziomie 0,99 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Do chwili wypadku oskarżony przejechał dystans około 5 km. Z uwagi na swój stan psychofizyczny stwarzał wysoki poziom zagrożenia dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. W odniesieniu do drugiego, z zarzuconych aktem oskarżenia czynów, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sąd ustalił, iż oskarżony M. Ż. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Według art. 19 ust. 1 ustawy z dn. 20.06.1997 r Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Z kolei według przepisu art. 20 ust 3 pkt 1 d ustawy dopuszczalna prędkość na innych niewymienionych w przepisie art. 20 ust.3 drogach wynosi 90 km/h. Jak ustalono oskarżony jechał z nadmierną prędkością przekraczającą prędkość administracyjnie dozwoloną , która biorąc pod uwagę sytuację drogową oraz jego stan psychofizyczny nie była prędkością bezpieczną . Nieprawidłowe zachowanie oskarżonego na drodze pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z zaistniałym tragicznym skutkiem. Ponadto , co wyżej zauważono , oskarżony naruszył zasadę bezpieczeństwa wyrażoną w art. 45 ust 1 pkt 1 wymienionej ustawy zakazującą kierowania pojazdami w stanie nietrzeźwości . W następstwie wypadku drogowego spowodowanego przez M. Ż. , pokrzywdzony S. K. doznał otarć naskórka, ran i sińców twarzy, złamania sitowia i mnogich złamań twarzoczaszki, wieloosobowego stłuczenia tkanki mózgowej, złamania kręgosłupa piersiowego, otarć naskórka na tułowiu i kończynach, zmiażdżenia lewego podudzia, które to obrażenia skutkowały jego zgonem w dniu 05.07.2017r. w Szpitalu Wojewódzkim w O. . T. J. zajmujący miejsce pasażera na tylnej kanapie doznał licznych otarć naskórka na twarzy, tułowiu i kończynach, ogniskowego stłuczenia mózgu i złamania lewych wyrostków poprzecznych kręgów lędźwiowych kręgosłupa 2-4, zaś P. K.
177 § 2 kk w zb. z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk . Przy wymiarze kary sąd kierował się przesłankami określonymi w rozdziale VI Kodeksu karnego , w szczególności dyrektywami art. 53 i 58 k.k. , biorąc pod uwagę tak okoliczności łagodzące, jak i obciążające oskarżonego. Nie stwierdzono w sprawie żadnych okoliczności wyłączających winę oskarżonego. M. Ż. jest osobą dorosłą, sprawną intelektualnie, zdolną do rozpoznania znaczenia swych czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Sąd jako okoliczność łagodzącą wziął pod uwagę właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który na co dzień normalnie funkcjonuje w społeczeństwie, pracuje , nie wchodził dotychczas w konflikt z prawem (karta karna k.697, informacja z ewidencji kierowców k.695) . Z drugiej strony należy wskazać na znaczny stopień winy i szkodliwości społecznej popełnionych czynów. Oskarżony kierując pojazdem mechanicznym w stanie znacznej nietrzeźwości stanowił istotne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Wymiar owego zagrożenia ostatecznie potwierdziło zdarzenie drogowe, w wyniku którego obrażeń ciała doznały inne osoby, zaś jedna utraciła życie. Przestępstwo z art.
kk jest zagrożone karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Zdaniem sądu karą współmierną zarówno do stopnia winy oskarżonego jak i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa jest kara 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym. Ponadto sąd na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Taki okres w pełni odpowiada stopniowi niebezpieczeństwa, jaki oskarżony stworzył na drodze, w szczególności zaś uwzględnia naruszenie przez oskarżonego jednej z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym – trzeźwości osoby kierującej. Jak wynika z szerokiej linii orzecznictwa, którą podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie, ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji. W myśl art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjne świadczenie pieniężne w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (pkt III wyroku). Z kolei przestępstwo z art. 177 § 2 kk zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8 . Zgodnie jednak z art. 178 § 1 kk sąd był zobligowany do wymierzenia kary pozbawienia wolności w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego jest przestępstwem nieumyślnym . M. Ż. z pewnością nie chciał a nawet nie godził się na spowodowanie wypadku . Bezpodstawnie sądził , że uda mu się , mimo znajdowania się w stanie znacznej intoksykacji alkoholowej , dojechać bezpiecznie do O. .Poruszał się jednak na drodze krajowej w sposób brawurowy o czym świadczą ujawnione okoliczności wypadku a przede wszystkim nadmierna prędkość rozwijana bezpośrednio przed utratą panowania nad pojazdem. Swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem oskarżony przyczynił się bezpośrednio do śmierci S. K. oraz do okaleczenia pozostałych pasażerów pojazdu . Na korzyść oskarżonego należało przyjąć, że był osobą dotychczas nie karaną, prowadzącą ustabilizowane życie, pracującą. Brak uprzedniej karalności sądowej stanowi zawsze, niezależnie od rodzaju popełnionego przestępstwa, okoliczność łagodzącą w odniesieniu do sfery wymiaru kary. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, rodzaj i stopień winy, stopień społecznej szkodliwości czynu, sposób zachowania się oskarżonego, w szczególności rodzaj i stopień naruszenia reguł bezpieczeństwa w ruchu lądowym, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a także zapobiegawcze i wychowawcze cele kary sąd wymierzył oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo na podstawie art. 177 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 178 § 1 kk karę 5 lat pozbawienia wolności. Konsekwencją powyższego było zgodnie z treścią art. 42 § 3 kk orzeczenie środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W związku z ustaleniami w niniejszej sprawie orzeczenie w tym kształcie ma charakter obligatoryjny. Takie też rozstrzygnięcie znalazło się w punkcie V wyroku. Wymierzając na podstawie art. 85§1 kk oraz 86 § 1 kk i art. 87 § 1 kk karę łączną sąd zastosował zasadę całkowitej absorpcji kar. Obydwa przestępstwa przypisane oskarżonemu charakteryzują się ścisłą więzią podmiotową i przedmiotową. Spowodowanie wypadku jest bowiem w pewnej części konsekwencją uprzedniej jazdy w stanie nietrzeźwości. Przestępstwa zostały popełnione w bardzo krótkich odstępach czasu, bezpośrednio po sobie, wszystkie są przejawem niedojrzałości i nieodpowiedzialności oskarżonego. W tej sytuacji sąd orzekł karę łączną w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności oraz łączny środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (punkt VI i VII wyroku). Na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego wobec M. Ż. dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 06 marca 2018 r. Na podstawie art. 46 § 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego M. Ż. nawiązki poprzez zapłatę kwot po 10.000 złotych na rzecz osób najbliższych dla zmarłego S. J. K. , A. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.