Sad powszechny, II K 70/19

Sygn. akt II K 70/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Tomasz Morycz Protokolant: apl. adw. (...) bez udziału Prokuratora po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy (...) s. (...) i (...) zd. (...) ur. (...) w (...) oskarżonego o to, że: w okresie od bliżej nieustalonej daty lecz nie później niż do dnia (...) w (...) w bliżej nieustalonym miejscu przywłaszczył powierzoną rzecz ruchomą w postaci maszyny poligraficznej (...) (...) rok produkcji (...) o nr fabrycznym (...) wartości (...) zł działając tym samym na szkodę (...) , to jest o czyn z art. 284 § 2 kk orzeka I. oskarżonego (...) (...) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, za który na podstawie art. 284 § 1 kk skazuje go, a na podstawie art. 284 § 1 kk w zw. z art. 37a kk wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie; II. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę pokrzywdzonej (...) kwoty (...) złotych; III. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w całości, którymi obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II K 70/19 UZASADNIENIE Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w czasie rozprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu (...) roku oskarżony (...) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą (...) zawarł z (...) S.A. z siedzibą w (...) umowę leasingu operacyjnego nr (...) , na mocy której otrzymał do używania maszynę poligraficzną (...) , rok produkcji (...) , nr fabryczny (...) o wartości (...) złotych netto i wartości (...) złotych brutto. Przy zawarciu przedmiotowej umowy oskarżony uiścił tytułem wpłaty własnej kwotę 11070 złotych, a następnie miał uiszczać w 35 comiesięcznych ratach kwotę 892,32 złotych. Po zawarciu umowy przedmiot leasingu został wydany. Jako, że oskarżony nie regulował określonych harmonogramem spłat rat zaciągniętego zobowiązania oświadczeniem z dnia (...) roku (...) z siedzibą w (...) , jako następca prawny (...) S.A. z siedzibą w (...) , wypowiedział umowę leasingu z dnia 30 marca 2017 roku w trybie natychmiastowym i wezwał (...) do zwrotu przedmiotu leasingu do (...) roku. Oskarżony obowiązku tego zaniechał. Następnie nie odpowiedział także na wezwanie do wydania z dnia (...) roku. Nie jest już przy tym w posiadaniu rzeczonej maszyny, której wartość na dzień złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, tj. na dzień 7 listopada 2018 roku wynosiła (...) złotych. Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody osobowe w postaci wyjaśnień oskarżonego (...) w części zgodnej z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (k.37) oraz zeznań świadka (...) (k.18v-19), a ponadto dokumenty zgromadzone w aktach w postaci zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa (k.1-5), umowy leasingu operacyjnego (k.8-13,47-52), faktury VAT (k.14,61), oświadczenia o wypowiedzeniu umowy leasingu (k.15), wezwania do wydania (k.16), pisma pokrzywdzonego (k.46), wniosku oskarżonego o finansowanie w (...) (k.55-56), załącznika do umowy leasingu w postaci protokołu odbioru (k.62) i rozliczenia do faktury (k.63). Oskarżony (...) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wniosek o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy w trybie art. 335 § 2 kpk wnioskując o wymierzenie kary 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie i nałożenie obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody w całości. Wyjaśnił przy tym (k.37), że maszynę poligraficzną (...) (...) o nr (...) i wartości 45000 złotych otrzymał w ramach umowy leasingowej na inne maszyny i sądził, że jest ona dodatkiem do umowy leasingowej i może nią rozporządzać jako swoją własnością. Maszynę sprzedał za pośrednictwem portalu olx za kwotę około 1000 złotych. Znajdował się w trudnej sytuacji materialnej i nie widział dokumentów świadczących, że towar nie należy do niego. Sąd zważył co następuje: Sąd dał wiarę oskarżonemu w takim zakresie w jakim jego wyjaśnienia korespondują z poczynionymi przez sąd ustaleniami faktycznymi. Będą to zatem wyjaśnienia (...) co do tego, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej korzystał z finansowania w postaci leasingu, że był w posiadaniu urządzenia (...) (...) nr fabryczny (...) i że aktualnie urządzeniem tym nie dysponuje. Okoliczności te nie budzą wątpliwości znajdując potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, w tym zeznaniach świadka (...) i zgromadzonych dokumentach. W pozostałej części wyjaśnienia oskarżonego stanowią element przyjętej linii obrony którą przyszło mu przyjąć w obliczu postawienia w stan oskarżenia. Są też w ocenie sądu próbą odwrócenia uwagi od tego gdzie faktycznie znajduje się maszyna bo trudno wierzyć w wyjaśnienia oskarżonego, że maszynę wartą 45000 złotych sprzedał za 1000 złotych, bez względu na to w jak trudnej sytuacji materialnej się wówczas znajdował. Wyjaśnienia oskarżonego należy w tym zakresie traktować jako irracjonalne, sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i zasadami doświadczenia życiowego. Sąd nie wyklucza bowiem, że oskarżony mógł maszynę sprzedać taniej, ale nie 40 krotnie poniżej wartości rzeczywistej. Sąd nie wierzy również oskarżonemu, że nie wiedział w jakich faktycznie okolicznościach wszedł w posiadanie maszyny (...) nr fabryczny (...) , gdyż treść umowy leasingu operacyjnego z dnia 30 marca 2017 roku nie pozostawia żadnych wątpliwości co było przedmiotem umowy i finansowania jakiej maszyny umowa ta dotyczyła. Dość powiedzieć, że umowa dotyczyła tylko tej jednej maszyny. Oskarżony umowę tę podpisał, a zatem z czego należy wnioskować również uprzednio przeczytał. Co więcej także wniosek o finansowanie (k.55) i faktura nie pozostawiają żadnego pola do interpretacji i przeczą wyjaśnieniom oskarżonego, że maszyna miała stanowić dodatek. Okoliczności te nie pozostawiają zdaniem sądu żadnych wątpliwości co było przedmiotem umowy leasingu i czyją kopiarka stanowiła własność do czasu zapłacenia wszystkich należności. Wyjaśnienia oskarżonego co do tego, że maszynę dostał niejako w prezencie do innej umowy leasingu i innych maszyn należy zatem traktować jako próbę umniejszenia swojej odpowiedzialności, gdyż co wymaga podkreślenia równocześnie oskarżony przyznał się do winy. Reasumując, sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim korespondują z ustalonym stanem faktycznym, w pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonego sąd odrzucił traktując jako wyraz prezentowanej linii obrony. Sąd w pełni polegał na zeznaniach (...) , który okoliczności sprawy zna z przekazanych mu przez pokrzywdzonego dokumentów. Sąd nie znalazł powodów dla których świadek miałby przedstawić okoliczności sprawy sprzecznie z posiadaną w tym zakresie przez siebie wiedzą oraz rzeczywistym przebiegiem wypadków. Świadek nie miał żadnych powodów aby okoliczności sprawy przedstawić w sposób inny niż wyłącznie obiektywny i szczery. Dowody pozaosobowe w postaci dokumentów na których sąd oparł się czyniąc ustalenia faktyczne, mimo, że w większości przedstawione w kopiach, sąd obdarzył wiarą, gdyż zostały zgromadzone zgodnie z obowiązującymi zasadami procesowymi, a żadna ze stron w toku postępowania nie kwestionowała ich wiarygodności. W świetle powyższych dowodów i poczynionych na ich podstawie ustaleń, sąd doszedł do przekonania, iż wina oskarżonego (...) została w pełni udowodniona. Przystępując do oceny prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu sąd uznał, że zachowanie (...) powinno być zakwalifikowane z art. 284 § 2 kk . Przestępstwo sprzeniewierzenia zarzucane oskarżonemu określone w art. 284 § 2 kk jest przestępstwem indywidualnym, które może popełnić jedynie sprawca mający określone kwalifikacje, a mianowicie osoba, której powierzono cudzą rzecz ruchomą. Powierzenie rzeczy ruchomej polega na przekazaniu władztwa nad rzeczą sprawcy, z zastrzeżeniem jej zwrotu właścicielowi (posiadaczowi) lub osobie posiadającej inne prawo do rzeczy. Powierzenie oznacza więc przeniesienie władztwa nad rzeczą z uprawnionego na sprawcę bez prawa rozporządzania nim jak swoją własnością, z jednoczesnym konkretnym oznaczeniem sposobu jego wykonywania przez osobę, której rzecz jest powierzana (por. J. Makarewicz, Kodeks karny z komentarzem , s. 456; O. Górniok (w:) System prawa karnego ..., s. 413; W. Świda (w:) I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks karny ..., s. 617). Rzecz ruchoma może zostać przekazana z jednoczesnym upoważnieniem sprawcy do czynienia z niej użytku (użyczenie lub wynajęcie rzeczy) lub bez takiego uprawnienia (np. oddanie w depozyt, zastaw) albo z poleceniem postępowania z rzeczą w określony przez przekazującego sposób (np. wręczenie pieniędzy z poleceniem wpłacenia ich na określone konto). Niewątpliwie (...) jest taką osobą, gdyż z racji zawartej umowy leasingu otrzymał w użytkowanie przedmiot tej umowy, tj. maszynę poligraficzną (...) , rok produkcji (...) , nr fabryczny (...) , którą mógł dysponować równocześnie regulując płatności tyczące rat leasingu. Przestępstwo to ma charakter materialny. Do jego znamion należy skutek w postaci utraty przez właściciela (posiadacza) rzeczy ruchomej powierzonej sprawcy, który powstaje w chwili rozporządzenia rzeczą przez sprawcę z wyłączeniem osoby uprawnionej, a więc gdy wola rozporządzenia rzeczą zostaje uzewnętrzniona poprzez zachowanie sprawcy. Oskarżony, wbrew składanym w toku postępowania wyjaśnieniom, wiedział, że do czasu spłaty leasingu maszyna nie stanowi jego własności i miał świadomość obowiązku jej zwrotu na rzecz leasingodawcy, a mimo to do chwili obecnej jej nie oddał, jak wyjaśnił przenosząc prawo własności tego urządzenia na rzecz osoby trzeciej nie będącej stroną umowy leasingu z dnia 30 marca 2017 roku. Okoliczność ta sprawa, że leasingodawca, tj. (...) , wobec wypowiedzenia umowy leasingu nie może tą maszyną rozporządzić jako swoją własnością. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało uznać, że (...) zachowaniem swoim w pełni wyczerpał znamiona występku kwalifikowanego z art. 284 § 2 kk . Był osobą, której powierzono maszynę, miał przy tym świadomość, że urządzenie to nie stanowi jego własności. Sprzedał ją jak wyjaśnił na rzecz nieustalonej osoby trzeciej i nie oddając jej pokrzywdzonemu do 7 listopada 2018 roku pozbawił go możliwości swobodnego dysponowania tym urządzeniem i wykorzystania dla bieżącej działalności. Przystępując do wymiaru kary sąd miał na uwadze przesłanki określone w art. 53 kk . Ocenił zatem społeczną szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu oraz stopień jego winy jako wysokie, gdyż dokonując przestępstwa przeciwko mieniu oskarżony zwrócił się przeciwko prawu własności, które powinno być dobrem szczególnie chronionym. Z racji wieku (...) winien być postrzegany jako człowiek doświadczony, świadomy stopnia i rodzaju popełnionego czynu i konsekwencji związanych z podobnym zachowaniem. Do okoliczności łagodzących sąd zaliczył fakt dotychczasowej niekaralności oskarżonego oraz to, że przyznał się do winy, przeprosił, zobowiązał naprawić wyrządzoną szkodę i zaproponował wymiar kary, na co przystał także prokurator. Przestępstwo zarzucane Ł. S. zagrożone jest karą pozbawienia wolności, której granice zostały określone od 3 miesięcy do lat 5, niemniej w sprawie niniejszej istniała również możliwość wymierzenia kary innego rodzaju, tj. kary ograniczenia wolności przy zastosowaniu art. 37a kk o której wymierzenie oskarżony wnioskował występując z wnioskiem o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 § 2 kpk . Przepis art. 37a kk stanowi bowiem, że jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której mowa w art. 34 § 1a pkt 1 lub 4. Wymierzając oskarżonemu wnioskowaną karę w wymiarze 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, której nie sprzeciwił się prokurator i pokrzywdzony, sąd uznał, że taka kara odpowiada stopniowi winy oskarżonego, stopniowi szkodliwości społecznej przypisanego mu czynu, jak również uwzględnia potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i wprowadza przekonanie o nieuchronności kary. Wobec skazania oskarżonego, mając również na uwadze stanowisko wyrażone przez pokrzywdzonego, że nie sprzeciwia się wnioskowi o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy w trybie art. 335 § 2 kpk w przypadku orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody, sąd mając na uwadze treść art. 46 § 1 kk orzekł wobec (...) obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłacenie na rzecz (...) kwoty (...) złotych, którą to wartość przywłaszczonego mienia jako wartość na dzień 7 listopada 2018 roku wskazał pokrzywdzony (k.46). Uwzględniając sytuację materialną oskarżonego sąd zwolnił go z obowiązku uiszczenia kosztów postępowania przejmując je na rachunek Skarbu Państwa, stojąc przy tym jednocześnie na stanowisku, że (...) nie będzie mógł w ten sposób powoływać się na konieczność uiszczenia kosztów należnych Skarbowi Państwa przed obowiązkiem naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w wyroku.