Sad powszechny, I Ca 114/19

(1)o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 25 września 2018 roku, sygnatura akt I C 1095/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w punktach 1, 2 i 3 w ten sposób, że oddala powództwo w całości; II. przyznaje radcy prawnemu P. P. zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym w kwocie 1476 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złotych brutto, którą nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Łasku Sygn. akt I Ca 114/19 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 września 2018 r. Sąd Rejonowy w Łasku w sprawie z powództwa E. Z. przeciwko J. S.

(1)o zapłatę zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 15.759,31 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 1 marca 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia wydania wyroku tj. 25 września 2018 r. , zasądzone świadczenie rozłożył na 3 roczne raty z tym, że pierwsza rata w kwocie 5.759,31 zł płatna w terminie 12 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia płatności raty, przy czym łącznie z pierwszą ratą pozwany winien uiścić skapitalizowane odsetki ustawowe i odsetki ustawowe za opóźnienie opisane w pkt. 1 niniejszego wyroku, druga rata w kwocie 5.000 zł płatna w terminie 24 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od daty uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, trzecia rata w kwocie 5.000 zł płatna w terminie 36 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od daty uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałej części. Sąd nakazał wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Kasa Sądu Rejonowego w Łasku na rzecz adwokata P. N. - Kancelaria Adwokacka w Ł. kwotę 2.952 zł w tym podatek VAT w kwocie 552 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu powódce E. Z. , nakazał wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Kasa Sądu Rejonowego w Łasku na rzecz radcy prawnego P. K. Radcy Prawnego w Ł. kwotę 2.952 zł w tym podatek VAT w kwocie 552 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu pozwanemu J. S.

(1). Sąd nie obciążył stron kosztami postępowania w zakresie opłaty sądowej od uiszczenia której powódka była zwolniona, a także kosztami sądowymi wydatkowanymi z funduszu Skarbu Państwa. Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia i wnioski: W dniu 11 stycznia 2008 r. Sąd Rejonowy w Łasku w sprawie I Ns 88/07 wydał postanowienie, w którym dokonał zniesienia współwłasności spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego o pow. 24,40 m2 będącego w zasobach Ł. Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. przy ul. (...) (...) , którego współwłaścicielami w częściach równych byli E. Z. i J. S.

(1), w ten sposób, iż całe opisane wyżej prawo przyznał na wyłączną własność E. Z. , zaś na rzecz J. S.

(1)zasądził 25 000 złotych tytułem spłaty, płatne do dnia 31 maja 2008 r. z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminowi płatności. Ponadto w tym orzeczeniu nakazano J. S.

(1)aby opuścił wraz ze wszystkimi swoimi rzeczami oraz wydał E. Z. lokal mieszkalny. W dniu 5 lutego 2018 r. wydano E. Z. tytuł wykonawczy w zakresie obowiązku opuszczenia i wydania jej lokalu przez J. S.

(1). Powódka E. Z. złożyła wniosek o dokonanie eksmisji J. S.

(1)z wyżej opisanego lokalu mieszkalnego. Sprawa została zarejestrowana przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Łasku K. S. jako Km 664/08. W dniu 30 listopada 2009 r. J. S.

(1)złożył wniosek o wszczęcie egzekucji kwoty 25 000 zł wraz odsetkami ustawowymi od dnia 31 maja 2008 r. składając tytuł wykonawczy. Sprawa została zarejestrowana przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Łasku K. S. pod sygn. akt KM 1101/09 . Postanowieniem z dnia 15 września 2009 r. Sąd Rejonowy w Łasku I Wydział Cywilny zezwolił E. Z. na złożenie do depozytu sądowego pieniędzy w kwocie 8 136 zł 40 gr z tytułu części świadczenia zasądzonego od E. Z. na rzecz J. S.

(1)postanowieniem SR w Łasku z dnia 11 stycznia 2018 sygn. akt I Ns 88/07. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy w Łasku I Wydział Cywilny wydał J. S.

(2)sumę pieniężną w kwocie 8 136 zł 40 gr wpłaconą do depozytu sądowego i zaksięgowaną pod poz. (...) . Wypłata na rzecz J. S.

(1)nastąpiła w dniu 6 stycznia 2010 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt I C 245/10, wyżej opisany tytuł wykonawczy został pozbawiony wykonalności w zakresie kwoty 12 301,15 złotych. Na tę kwotę została zaliczona kwota 8 136,40 złotych złożona przez powódkę do depozytu sądowego oraz kwota 4 164,75 złotych, która została skutecznie potrącona przez powódkę jako wierzytelność wobec pozwanego . Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 roku Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Łasku K. S. umorzył postępowanie w sprawie Km 1101/09 w części co do kwoty 12 301,15 zł. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012 roku ustalone zostały koszty postępowania oraz stwierdzono zakończenie postępowania z uwagi na zaspokojenie roszczenia egzekucyjnego. Zarządzono pozostawienie tytułu wykonawczego w aktach . W dniu 29 stycznia 2013 r. J. S.

(1)złożył do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Łasku M. K. wniosek o wszczęcie egzekucji kwoty 9 043, 43 zł wraz odsetkami ustawowymi od dnia 25 stycznia 2013 r. i odsetek zaległych na dzień 24 stycznia 2013 r. w kwocie 2 502, 67 zł. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt KM 3811/

1. W aktach znalazł się tytuł wykonawczy z adnotacją z dnia 31 sierpnia 2012 r. o wyegzekwowaniu roszczenia z tytułu wykonawczego w sprawie Km 1101/09 częściowo (bez określenia sum). Pod pieczątką i adnotacją widnieje pieczęć Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Łasku M. K. . Za wnioskami opinii biegłego ds. rachunkowości wydanej po analizie akt sprawy oraz akt egzekucyjnych Km 1101/09 i Km 3811/13 sąd pierwszej instancji przyjął, że:
2. kwoty wyegzekwowane i wpłacone dobrowolnie na spłatę zobowiązania w postępowaniu Km 1101/09 przez E. Z. stanowią sumę w wysokości 28 622 zł. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone przez Komornika Sądowego w dniu 31 sierpnia 2012r. E. Z. Komornik Sądowy w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego Km 1101/09 zwrócił kwotę w wysokości l9 284.82 zł tytułem nadpłaty. W związku z powyższym, kwota zaliczona na spłatę zobowiązania E. Z. wraz z odsetkami, kosztami egzekucyjnymi i wydatkami gotówkowymi przez Komornika Sądowego stanowiła kwotę 9 337,19zł (28.622,00 zł minus 19.284,82 zł).
3. Kwoty wyegzekwowane przez Komornika Sądowego w postępowaniu Km 3811/ 13 od E. Z. stanowiły sumę w wysokości 15 759, 49zł. E. Z. Komornik Sądowy po zakończeniu postępowania egzekucyjnego Km 3811/ 13 zwrócił kwotę 189, 96 zł W związku z powyższym, kwota zaliczona na zobowiązanie E. Z. wraz z odsetkami i koszty egzekucyjnymi przez Komornika Sądowego stanowiła kwotę 15 569,53zł (15 759,49zł minus 189,96zł),
4. Od E. Z. wyegzekwowano, bądź przyjęto dobrowolnie wpłaty w postępowaniu egzekucyjnym Km 1101/09 oraz w postępowaniu egzekucyjnym Km 3811/ 13 w wysokości 44 381, 49 zł plus kwoty rozliczające zobowiązanie, co do kwoty 12 301,15zł,
5. W postępowaniu egzekucyjnym Km 1101/09 oraz w postępowaniu egzekucyjnym Km 3811/13 zwrócono E. Z. sumę w wysokości 19 474, 78 zł. Komornik Sądowy zaliczył na spłatę zobowiązania E. Z. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi kwotę w wysokości 24 906, 71 zł ( 44.381, 49 zł minus 19.474, 78 zł). Przy tak ustalonych okolicznościach faktycznych sąd rejonowy przywołując treść przepisu art. 410 § 2 k.c. uznał, że powódka dokonała na rzecz pozwanego płatności w dwóch postępowaniach egzekucyjnych. Zdaniem sądu pierwszej instancji z przeprowadzonego postępowania, w szczególności z analizy opinii biegłej ds. rachunkowości wynika, iż należność która została wyegzekwowana w ramach drugiego z postępowań egzekucyjnych wykraczała poza należne świadczenie, gdyż do daty wszczęcia tej egzekucji pozwany otrzymał świadczenie wynikające z postanowienia w sprawie o zniesienie współwłasności. Zdaniem sądu meriti nie zasługiwał przy tym na uwzględnienie zarzut pozwanego z art. 409 k.c. o tym , że zużył świadczenie, bo powinien w okolicznościach niniejszej sprawy liczyć się z obowiązkiem zwrotu. Jako pozbawione podstaw w kontekście normy art. 224 k.c. sąd rejonowy oddalił powództwo o zapłatę kwoty 5000 złotych tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego. Zdaniem sądu pierwszej instancji J. S.

(1)od daty wszczęcia postępowania o zniesienie współwłasności w ograniczonym okresie korzystał z przedmiotowego lokalu, a o treści orzeczenia eksmisyjnego dowiedział się w toku postępowania egzekucyjnego. Ponadto do dnia eksmisji E. Z. nie spełniła świadczenia na rzecz uprawnionego do spłaty J. S.

(1)w wysokości 25.000 złotych , więc mógł on pozostawać w błędnym, choć usprawiedliwionym przekonaniu, że przysługuje mu prawo do korzystania z lokalu. Apelację od powyższego wyroku w ustawowym terminie wywiódł pełnomocnik pozwanego, który zaskarżył wyrok w zakresie w pkt. 1 i 2, tj. zasądzenia od pozwanego J. S.

(1)na rzecz powódki E. Z. kwoty 15.759,31 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 1 marca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia wydania wyroku, tj. 25 września 2018 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 410 § 2 K.c. w zw. z art. 405 K.c. poprzez błędną jego wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania i przyjęcie, że pozwany J. S.

(1)został bezpodstawnie wzbogacony kosztem powódki E. Z. , poprzez fakt uzyskania nienależnego świadczenia w ramach prowadzonej egzekucji w sprawie egzekucyjnej KM 3811/13 w kwocie 15.759,31 zł. 2. przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. przez sprzeczność ustaleń faktycznych Sądu z zebranym materiałem dowodowym i przyjęcie, że stosownie do przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności do opinii biegłego sądowego ds. rachunkowości E. S. z dnia 10 grudnia 2015 r. kwota wyegzekwowana w ramach drugiego postępowania egzekucyjnego (KM 3811/13] wykraczała poza świadczenie należne pozwanemu, gdyż do daty wszczęcia tej egzekucji pozwany J. S.

(1)otrzymał już świadczenie wynikające z postanowienia w sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości, kiedy to z rzeczonej opinii wynikają odmienne wnioski. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik pozwanego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w zakresie zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kwoty 15.759,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia z pozostawieniem temu sądowi rozstrzygnięcia w sprawie kosztów postępowania przed sądem II instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja strony pozwanej okazała się w całości zasadna poprzez pryzmat zarzutów w niej podniesionych. Zarzuty zawarte w wywiedzionym przez skarżącego środku odwoławczym były dwojakiego rodzaju. Apelujący zarzucił sądowi rejonowemu przekroczenie granic swobodnej i rzetelnej oceny dowodów i błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego a tym samym sprzeczność ustaleń sądu z zebranym materiałem dowodowym , stanowiące naruszenie normy art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c. Kolejne zarzuty skarżącego oparte są na twierdzeniach o nieprawidłowym zastosowaniu przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego : art. 410 § 2 k.c. w związku z art. 405 k.c. W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty apelacji dotyczące naruszenia przepisów procedury, gdyż jedynie pozbawione wadliwości ustalenia faktyczne , dokonane wskutek właściwej i zgodnej z normą wyrażoną w art. 233 § 1 k.p.c. oceny dowodów, pozwalają na weryfikację orzeczenia sądu przez pryzmat prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie naruszenie przepisów postępowania przez sąd I instancji, zdaniem skarżącego, miało przejawiać się w tym, iż sąd wyprowadził wadliwe i nieuprawnione wnioski z oceny opinii biegłej ds. rachunkowości, uznając, że kwota wyegzekwowana w ramach drugiego postępowania egzekucyjnego prowadzonego pod sygnaturą Km 3811/13 wykraczała poza świadczenie należne pozwanemu, gdyż do daty wszczęcia tej egzekucji pozwany otrzymał już świadczenie wynikające z postanowienia w sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości, gdy tymczasem z opinii tej wynikają wnioski odmienne. W tym miejscu należy podkreślić, że w judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, iż skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów ( por. wyrok S. N. z dnia 6.11.1998 r., II CKN 4/98, niepubl.). Zarzut naruszenia kryteriów zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c. można podnieść skutecznie jedynie wówczas gdy w apelacji strona wykaże, że postępowanie dowodowe przed sądem pierwszej instancji było dotknięte wadliwością w stopniu podważającym prawidłowość ustaleń faktycznych, bądź też , że sąd poczynił ustalenia faktyczne nie wynikające z materiału dowodowego, bądź w sposób sprzeczny z istniejącym materiałem dowodowym. Zarzut ten może być również uzasadniony wnioskowaniem sądu o okolicznościach faktycznych w sposób sprzeczny z zasadami logiki formalnej bądź z zasadami doświadczenia życiowego . Sprzeczności te winny być wykazane w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu apelacji ( por. wyrok S.A. w Lublinie z dnia 17 stycznia 2017 r., I ACa 425/16). W ocenie sądu okręgowego w przedmiotowej sprawie apelujący podołał takiemu rozumieniu skutecznego podniesienia zarzutu z art. 233 § 1 k.p.c. Argumentował w uzasadnieniu apelacji, że z wniosków opinii biegłej ocenianej przez sąd rejonowy wcale nie wynika aby pozwany został w całości zaspokojony już w toku pierwszej egzekucji. Gdyby bowiem tak było to powinien uzyskać 25.000 złotych tytułem należności głównej, gdy tymczasem otrzymał jedynie15.956,57 złotych . Tym samym do zapłaty po zakończeniu pierwszego postępowania egzekucyjnego pozostała nadal kwota 9.043,43 złote i o egzekucję takiej należności J. S.

(1)wystąpił w ramach drugiej egzekucji. Z opinii biegłej wynika zaś jednoznacznie, że dopiero kwota wyegzekwowana w sprawie Km 3811/13 w wysokości 9.043,43 złote w pełni wyczerpała jego roszczenie. Z argumentacją taką trzeba się zgodzić. Sąd Rejonowy w Łasku bezrefleksyjnie i wbrew wszelkiej logice rozumowania w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznał, że należność wyegzekwowana w ramach drugiej egzekucji była świadczeniem nienależnym. Gdy tymczasem wnikliwa analiza opinii biegłej w kontekście okoliczności wynikających z akt obu postepowań egzekucyjnych , którymi sąd pierwszej instancji dysponował, prowadzi do zgoła odmiennych wniosków. Wskazują one jednoznacznie na to, iż w sprawie Km 1109/09 wierzyciel domagał się egzekucji należności głównej 25.000 złotych wraz z odsetkami od dnia 31 maja 2008 r. i kosztami klauzulowymi – 6 złotych. Postępowanie to wszczęto w dniu 30 listopada 2009 r., gdy wcześniej, bo 8 października 2009 roku dłużniczka złożyła na rachunku depozytowym sądu kwotę 8.136,40 złotych i kwota ta na mocy postanowienia sądu z dnia 4 grudnia 2009 r. została wierzycielowi wypłacona. W roku 2010 doszło z inicjatywy powódki do wszczęcia procesu o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w zakresie wierzytelności obejmującej należność główną 25.000 złotych wraz z należnościami ubocznymi. W tym postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Łasku pod sygnaturą I C 245/10 sąd zabezpieczył powództwo poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego w dniu 14 grudnia 2010 r. Komornik egzekwujący należność od E. Z. dysponował już wówczas dobrowolnie wpłaconą mu przez dłużniczkę kwotą 27.000 złotych i ściągniętą z jej wynagrodzenia za pracę w wysokości 1622 złote czyli łącznie 28.622 złote, którą wobec zawieszenia postępowania egzekucyjnego, złożył na koncie depozytowym. Następnie jednak w dniu 23 kwietnia 2012 roku Sąd Rejonowy w Łasku wydał wyrok, na mocy którego pozbawił wykonalności tytuł wykonawczy, będący podstawą egzekucji w zakresie kwoty 12.301,15 złotych. W skład tej sumy weszły : 8.136,40 złotych – pobrane przez wierzyciela z depozytu sądowego oraz 4.164,75 złotych potrącone przez E. Z. z przysługującą jej od J. S.

(1)wierzytelnością. Wyrok ten został złożony komornikowi prowadzącemu egzekucję, a ten uznał, że pozbawienie wykonalności dotyczy wyłącznie kwoty głównej egzekwowanego długu i tym samym ustalił wysokość wierzytelności podlegającej dalszej egzekucji poprzez zróżnicowanie 25.000 złotych z 12.301,15 złotych i uzyskał kwotę 12.698,85 złotych, którą powiększył o należne odsetki – 2.140,02 złote i 6 złotych za klauzulę. Dało to kwotę 14.844,87 złotych, podlegającą dalszej egzekucji. Następnie jednak od tej wartości organ egzekucyjny ponownie odliczył kwotę 8.136,40 złotych, pobraną przez wierzyciela z depozytu sądowego i uznał, że do wyegzekwowania pozostała mu kwota 6.708,47 złotych z dalszymi odsetkami. W zakresie takiej należności podjął więc dalszą egzekucję. Skoro jednak dysponował kwotą od dłużniczki w wysokości 28.622 złote, zdeponowaną na rachunku, to zakończył egzekucję i zwrócił dłużniczce 19.284,82 złote. Oczywistym błędem było dwukrotne zaliczenie na poczet długu należności pobranej przez wierzyciela z depozytu sądowego : raz poprzez ujęcie tego faktu jako podstawy pozbawienia przez sąd tytułu wykonawczego wykonalności w sprawie I C 245/10 i uwzględnieniu całej kwoty wynikającej z tego wyroku sądowego przez komornika , drugi raz przy ustaleniu należności podlegającej dalszej egzekucji po złożeniu tego wyroku . Gdyby więc Sąd Rejonowy w Łasku dokonał wnikliwej analizy wartości objętych ocenianą opinią biegłej ds. rachunkowości i zweryfikował podane tam kwoty z dokonywanymi przez komornika czynnościami egzekucyjnymi, nie znalazłby podstaw do wyprowadzenia wniosku o tym, że w ramach pierwszego postępowania egzekucyjnego doszło do wyegzekwowania całej wierzytelności. Do takiego wniosku Sąd Rejonowy mógł dojść jedynie w wyniku pobieżnej i niedokładnej analizy, opierając się wyłącznie na fakcie zakończenia przez komornika pierwszej egzekucji , pozostawienia w aktach tytułu wykonawczego i zwrocie dłużniczce znacznej kwoty środków. Stąd też rację ma apelujący podnosząc, że taki wniosek nie był uprawniony, a sąd rejonowy uchybił także wymogom art. 328 k.p.c. Z treści pisemnych motywów wydanego wyroku nie sposób bowiem wywieść sposobu rozumowania sądu, które mogło doprowadzić do takiej, jak zaprezentowana konkluzji. Dlatego też w pełni uzasadnione było wszczęcie drugiego postępowania egzekucyjnego toczonego pod sygnaturą Km 3811/09, w ramach którego wyegzekwowano od dłużniczki 15.759,49 złotych, bo dopiero ta należność oznaczała spłatę długu w całości. W tych okolicznościach sąd rejonowy naruszył także normę prawa materialnego – art. 410 § 2 k.c. Trzeba bowiem pamiętać, że nienależne świadczenie, o zwrocie którego orzekł sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem, jest szczególnym rodzajem wzbogacenia i ma miejsce wtedy gdy wzbogacony uzyskał korzyść majątkową wskutek świadczenia, zatem zachowania zmierzającego do wykonania ciążącego na nim zobowiązania ( por. wyrok S.N. z 13.10.2011 r., V CSK 483/10 ). Jeśli więc nie było podstaw do przyjęcia, że w toku pierwszej egzekucji wierzyciel został w całości zaspokojony w zakresie należnego mu świadczenia, to co do wyegzekwowanej w ramach drugiej egzekucji należności nie można mówić w kategoriach świadczenia nienależnego. Stąd zarzut apelacji naruszenia prawa materialnego jest także uzasadniony. Mając na względzie powyższe wywody, podzielając w pełni zarzuty apelacji, należało zmienić zaskarżony wyrok na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. O kosztach udzielonej pozwanemu pomocy prawnej w postępowaniu apelacyjnym orzeczono w oparciu o treść § 16 ust. 1 pkt 1 w związku z § 8 pkt 5 i w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. – w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu – Dz. U. poz. 1715 ze zm.