Sygn. akt VIII Ua 5/19 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2018 roku, Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. z dnia 10 lipca 2018 roku w ten sposób, że przyznał B. P. prawo do zasiłku chorobowego w wysokości nieobniżonej o 25% za okres od 14 kwietnia 2018 r. do 6 maja 2018 r. Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne: B. P. podlegała ubezpieczeniom społecznym u płatnika składek (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. . Około miesiąc przed niezdolnością do pracy wnioskodawczyni, rozpoczynającą się od dnia 7 kwietnia 2018r., zmarł pracodawca – A. K. . B. P. rozmawiała telefonicznie z córką zmarłego A. K. , która oświadczyła, że nie ma nic wspólnego z działalnością gospodarczą, prowadzoną przez jej ojca. Za życia A. K. , wszystkie zwolnienia lekarskie, pracownicy przekazywali jemu osobiście. A. K. zawsze był obecny w pracy. Po śmierci A. K. , B. P. oraz inni pracownicy, nie świadczą żadnej pracy w swoim dotychczasowym zakładzie pracy począwszy od dnia 15 marca 2018 r. Zaświadczenie lekarskie B. P. (...) , obejmowało okres niezdolności wnioskodawczyni do pracy, od 7 kwietnia 2018r. do 6 maja 2018r. Wystawione było w dniu 9 kwietnia 2018 r. W środę 11 kwietnia 2018 r. B. P. przekazała powyższe zaświadczenie A. R. – księgowej swojego zakładu pracy, która zobowiązała się dostarczyć je do ZUS. Wnioskodawczyni nie miała możliwości przekazać zwolnienia nikomu innemu, bowiem, poza A. K. , jedyną osobą zajmującą się, w zakładzie pracy, sprawami administracyjnymi, była A. R. . Zaświadczenie lekarskie B. P. , wystawione w dniu 9 kwietnia 2018 r., wpłynęło do ZUS dopiero w dniu 10 maja 2018 r. Na tydzień przed rozprawą, w dniu 26 października 2018 r., wnioskodawczyni powzięła wiedzę o powołaniu kuratora dla spółki, będącej jej zakładem pracy. Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, których autentyczność nie była przez strony kwestionowana, a także w oparciu o wiarygodne zeznania wnioskodawczyni. Pełnomocnik organu rentowego nie składał żadnych wniosków dowodowych. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: odwołanie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji organ rentowy przyznał B. P. prawo do zasiłku chorobowego, którego wysokość za okres od 14 kwietnia 2018 r. do 6 maja 2018 r. została obniżona o 25%. Zgodnie z art. 62 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa , w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2016r.: 1. Zaświadczenie lekarskie ubezpieczony jest obowiązany dostarczyć nie później niż w ciągu 7 dni od daty jego otrzymania płatnikowi zasiłków , z uwzględnieniem ust. 2. 2. Ubezpieczony, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. a, obowiązany jest dostarczyć zaświadczenie lekarskie w ciągu 7 dni od daty jego otrzymania płatnikowi składek , który przekazuje je niezwłocznie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, podając datę dostarczenia tego zaświadczenia przez ubezpieczonego. 3. Niedopełnienie obowiązku, określonego w ust. 1 i 2, powoduje obniżenie o 25% wysokości zasiłku przysługującego za okres od 8 dnia orzeczonej niezdolności do pracy do dnia dostarczenia zaświadczenia lekarskiego, chyba że niedostarczenie zaświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od ubezpieczonego. 4. Ubezpieczony, uprawniony do zasiłku macierzyńskiego z więcej niż jednego tytułu, jest obowiązany do poinformowania każdego płatnika zasiłku o prawie do zasiłku macierzyńskiego z innych tytułów oraz jego wysokości. 5. W przypadku gdy ubezpieczony jest uprawniony do zasiłku macierzyńskiego z więcej niż jednego tytułu, a łączna kwota wypłacanych zasiłków macierzyńskich jest niższa niż wysokość świadczenia rodzicielskiego, podwyższony zasiłek macierzyński, o którym mowa w art. 31 ust. 3a, wypłaca płatnik wskazany przez ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 6. 6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, gdy jednym z płatników zasiłku, jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, podmiotem wypłacającym kwotę podwyższenia jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Przepisy ust. 4, 5 i 6 weszły w życie w dniu 1 stycznia 2016r. Organ rentowy dokonał obniżenia wysokości zasiłku B. P. w oparciu o art. 62 ust. 3 w/w ustawy. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy uznał, iż B. P. dopełniła obowiązku dostarczenia zaświadczenia lekarskiego w terminie 7 dni określonym w art. 62 przytoczonej ustawy podmiotowi w tym przepisie wskazanemu, którym na gruncie niniejszej sprawy jest pracodawca ubezpieczonej. Zaświadczenie lekarskie zostało wystawione w dniu 9 kwietnia 2018r., natomiast już w dniu 11 kwietnia 2018r. ubezpieczona przekazała to zaświadczenie księgowej swojego zakładu pracy A. R. , która była jedyną osobą poza zmarłym A. K. , która zajmowała się sprawami administracyjnymi w zakładzie pracy, w którym pracowała ubezpieczona. Fakt, iż zaświadczenie lekarskie z dnia 9 kwietnia 2018r. zostało dostarczone do ZUS, dopiero w dniu 10 maja 2018r. pozostaje poza zakresem okoliczności, zależnych od ubezpieczonej. Przekazała ona, bowiem, owo zaświadczenie A. R. , która zobowiązała się dostarczyć je do ZUS. Przyczyny niedostarczenia, niezwłocznie, tego zaświadczenia do organu rentowego przez A. R. , pozostają poza zakresem zainteresowania Sądu, w niniejszej sprawie, bowiem niezależnie od tego, jakie one są i tak należy przyjmować, że są one niezależne od ubezpieczonej. B. P. przekazała bowiem zaświadczenie lekarskie osobie uprawnionej do działania w imieniu jej zakładu pracy, natomiast zaniechania zakładu pracy w niezwłocznym przekazaniu zaświadczenia lekarskiego do ZUS nie mogą obciążać ubezpieczonej. Wobec powyższego Sąd Rejonowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał B. P. prawo do zasiłku chorobowego w wysokości nieobniżonej o 25% za okres od dnia 14 kwietnia 2018 r. do 6 maja 2018 r. Mając na uwadze powyższe , Sąd orzekł jak w wyroku. Apelację od w/w wyroku Sądu Rejonowego złożył organ rentowy i zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- a)Art. 212 §1 zd. Drugie k.p.c. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. nie zweryfikowanie czy, w jakiej dacie oraz komu B. P. dostarczyła zwolnienie lekarskie (...) orzekając o niezdolności do pracy za okres od 7 kwietnia 2018 r. do 6 maja 2018 r.,
- b)Art. 217 §1, art. 217 §2, art. 217 §3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. , art. 232 k.p.c. i art. 236 k.p.c. poprzez nierozpoznanie wniosku dowodowego B. P. w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka A. R. , zgłoszonego w odwołaniu od decyzji z dnia 10 lipca 2018 r. i nieprzeprowadzenie tego dowodu, w sytuacji gdy był on powołany na istotne okoliczności sporne między stronami,
- c)Art. 233 §1 błędne ustalenie na podstawie zeznań ubezpieczonej B. P. , że zmarł właściciel pracodawcy – A. K. , w kontekście tego, że płatnikiem była spółka z o.o. jako osoba prawna,
- d)Art. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 2064) w zw . art. 244 §1 k.p.c. i art. 76 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na ustaleniu na podstawie zeznań ubezpieczonej B. P. , że zmarł właściciel pracodawcy (ściślej wspólnik sp. z o.o.) podczas gdy jedynym dowodem stanowiącym potwierdzenie śmierci jest akt zgonu 2. Naruszenie prawa materialnego, a to:
- a)Art. 62 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (DZ. Uz. Z 2017 r., poz. 1368 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przez 1 stycznia 2016 r. poprzez wykładnię i przyjęcie, że niedostarczenie przez B. P. płatnikowi zaświadczenia lekarskiego (...) orzekającego o niezdolności do pracy ubezpieczonej za okres od 7 kwietnia 2018 r. do 6 maja 2018 r. w terminie 7 dni od jego otrzymania, nastąpiło z przyczyn niezależnych od ubezpieczonej. W konsekwencji organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 8 kwietnia 2019 r. pełnomocnik ZUS poparł apelacje, a wnioskodawczyni wniosła o oddalenie apelacji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji wydał trafne orzeczenie, znajdujące oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i obowiązujących przepisach prawa. Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd drugiej instancji nie dopatrzył się w postępowaniu pierwszoinstancyjnym naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, skutkujących koniecznością zmiany czy uchylenia zaskarżonego wyroku. Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego art. 212 §1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 217 §1, §2 i §3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. , art. 232 k.p.c. i art. 236 k.p.c. , art. 233 §1 k.p.c. , art. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego w zw. z art. 244 §1 k.p.c. i art. 76 k.p.a. należy uznać za chybione. W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy i ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego, jest, co do zasady, prawidłowa. Sąd Rejonowy, w oparciu o zebrany w sprawie, materiał dowodowy, w postaci dokumentów oraz zeznań wnioskodawczyni, ustalił prawidłowo stan faktyczny. Ubezpieczona, na rozprawie, była przesłuchiwana w charakterze strony. Na rozprawie obecny był pełnomocnik organu rentowego, który zadawał ubezpieczonej pytania. Organ rentowy, w toku postępowania, nie kwestionował dokumentów ani nie zgłaszał zastrzeżeń do protokołu ani nie zgłaszał żadnych wniosków dowodowych. Zarzuty skarżącego sprowadzają się, w zasadzie, jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu. Apelujący przeciwstawia, bowiem, ustaleniom faktycznym i ocenie, dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, swoje ustalenia stanu faktycznego oraz analizę, zgromadzonego materiału dowodowego. Odmienna, zebranego w sprawie materiału dowodowego, przedstawiona przez organ rentowy, a w zasadzie odmienne wnioski, wyprowadzone na podstawie tych samych okoliczności, pozostają jedynie w sferze dyskusji i nie są wystarczające do uznania, że Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisów postępowania, a jego ocena jest dowolna. Wbrew twierdzeniom organu rentowego Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył cały, zebrany w sprawie, materiał dowodowy, odniósł się do wszystkich dowodów. Wskazał, na jakich dowodach oparł się, przy ustalaniu stanu faktycznego. Zarzut nierozpoznania wniosku dowodowego B. P. , w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka A. R. , zgłoszonego w odwołaniu od decyzji z dnia 10 lipca 2018 r., nie można uznać za zasadny albowiem ubezpieczona takiego wniosku nie składała w odwołaniu. Wnioskodawczyni, w odwołaniu, wskazała jedynie, że zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy za okres od 7 kwietnia 2018 r. do 6 maja 2018 r. przekazała księgowej spółki (...) w dniu 11 kwietnia 2018 r. Podała, że nie wie dlaczego zostało ono złożone do ZUS z opóźnieniem oraz wskazała, że dysponuje jedynie numerem telefonu do A. R. . Należy wskazać, że art. 6 k.c. , stanowiąc o regule rozkładu ciężaru dowodu, wskazuje obowiązki stron w zakresie dowodzenia. Zgodnie treścią tego przepisu na wnioskodawczyni spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jej roszczenie, a na stronie pozwanej obowiązek udowodnienia okoliczności niweczących to roszczenie i uzasadniających jej wniosek o oddalenie powództwa. Strona winna, bowiem, przytaczać okoliczności faktyczne i dowody również wtedy, gdy chce odeprzeć wnioski i twierdzenia strony przeciwnej /por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2018 r. I ACa 1261/17 Legalis Numer 1781676/ W rozpoznawanym przypadku, celem odparcia twierdzeń ubezpieczonej, organ rentowy nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie, zgłaszanej przez siebie tezy, iż ubezpieczona, z uchybieniem 7–dniowego terminu, złożyła do pracodawcy, zaświadczenie o niezdolności do pracy. Zdaniem Sądu, powyższe stanowi, wyłącznie, interpretację zdarzeń, prezentowaną przez organ rentowy. Skoro, w ocenie organu rentowego, należało przesłuchać księgową A. R. w charakterze świadka, na okoliczność dostarczenia jej zaświadczenia lekarskiego przez ubezpieczoną, to niewątpliwie, ZUS winien wykazać inicjatywę dowodową w tym zakresie – pełnomocnik organu rentowego był obecny na rozprawie i nie zgłaszał żadnych wniosków dowodowych. Nadto wskazać należy, że w niniejszej sprawie płatnikiem składek jest spółka z o.o., nie mniej jednak nie budzi wątpliwości, że spółka działa przez swoje organy. Przy czym ustalono bezspornie w procesie, że sprawami administracyjnymi w spółce zajmował się zmarły A. K. oraz księgowa A. R. , tym samym niewątpliwie przekazanie zwolnienia lekarskiego spółce mogło nastąpić tylko do rąk w/w osób. Tym samym, z uwagi na śmierć A. K. , zaświadczenie lekarskie od ubezpieczonej w imieniu spółki mogła przyjąć jedynie księgowa – ustalenia Sądu Rejonowego w tym zakresie, na podstawie zeznań ubezpieczonej, są spójne, logiczne i nie zostały skutecznie podważone w niniejszym procesie. Natomiast okoliczność, że A. K. zmarł nie była kwestionowana przez organ rentowy w toku postępowania. Mając na względzie powyższe wszystkie zarzuty naruszenia prawa procesowego, wskazane w apelacji przez organ rentowy, należy uznać za chybione. W oparciu o powyższe, trzeba wskazać, że nieuwzględnienie zarzutów naruszenia prawa procesowego, czyni także nieuzasadnionym, zarzut naruszenia prawa materialnego art. 62 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1368 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przez 1 stycznia 2016 r. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy apelację skarżącej jako bezzasadną oddalił. Przewodniczący: Sędziowie: K.K.-W.