Sad powszechny, II W 837/18

Sygn. akt II W 837/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2019r. Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Herman Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Strzelec bez udziału oskarżyciela publicznego po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 25 lutego, 29 marca, 3 czerwca 2019r. sprawy przeciwko: R. L. , synowi R. i L. z domu L. , urodz. (...) w msc. M. obwinionemu o to, że: w dniu 11 lipca 2018 r. około godz. 12:30 w R. na ul. (...) na terenie parkingu składu (...) , prowadząc poza drogą publiczną, strefą ruchu i strefą zamieszkania samochód osobowy m-ki B. (...) o nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności i w wyniku nieprawidłowo wykonanego manewru cofania uderzył w unieruchomiony pojazd m-ki V. o nr rej. (...) powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującej V. P. P. i jej pasażerki D. P. , tj. o wykroczenie z art. 98 k.w. I. obwinionego R. L. w ramach zarzucanego czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 11 lipca 2018 r. około godz. 12:30 w R. na ul. (...) na terenie parkingu składu (...) , prowadząc poza drogą publiczną, strefą ruchu i strefą zamieszkania samochód osobowy m-ki B. (...) o nr rej. (...) , nie zachował należytej ostrożności i w wyniku niewłaściwej obserwacji drogi podczas wykonywania manewru cofania uderzył w samochód marki V. o nr rej. (...) , powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującej V. P. P. i jej pasażerki D. P. , czym wyczerpał znamiona wykroczenia określonego w art. 98 kw i za to z mocy art. 98 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 150 (sto pięćdziesiąt) złotych; II. na podstawie art. 119 §1 k.p.w. w zw. z art. 21 pkt 2 i art. 3 ust 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (sto) złotych oraz opłatą w kwocie 30 (trzydziestu) złotych. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: R. L. jest zatrudniony w zakładzie stolarskim z wynagrodzeniem w wysokości około 3.000 zł miesięcznie. (wyjaśnienia obwinionego k. 37) W dniu 11 lipca 2018 roku około godz. 12.30 w R. na ulicy (...) na terenie parkingu składu (...) , R. L. rozpoczął manewr cofania samochodem marki B. (...) o nr rej. (...) zaparkowanym przed sklepem. W czasie cofania z miejsca, w którym zaparkowany był jego samochód, R. L. nie zachował wymaganej ostrożności i w wyniku niewłaściwej obserwacji drogi podczas wykonywania tego manewru, uderzył w wykonujący w tym samym czasie manewr cofania z miejsca parkingowego samochód marki V. , którym kierowała P. P. jadąca z pasażerką D. P. , powodując dla wyżej wymienionych zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. (dowody: wyjaśnienia obwinionego k. 37 – 37v., częściowo zeznania świadków: P. P. k. 37v. – 38, 12 – 13, D. P. k. 38 – 38v., 9, zeznania świadków M. S. k. 38v., K. M. k. 50v., K. R. k. 50v., opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego S. T. k. 52 - 63) W wyniku zdarzenia w samochodzie marki V. doszło do rozbicia wkładu lusterka bocznego lewego oraz jego obudowy, wgniecenia lewych, przednich drzwi na całej długości i wgniecenia lewych, tylnych drzwi. W samochodzie marki B. natomiast doszło do uszkodzeń w postaci rozbitej lamy tylnej po prawej stronie i zarysowanej powłoki lakierniczej zderzaka tylnego. (dowody: protokoły oględzin pojazdów k. 3 i 4) Obwiniony R. L. nie przyznał się początkowo do zarzucanego czynu. W dalszych wyjaśnieniach wskazał, że częściowo uznaje swoją winę, ponieważ do zdarzenia doszło, kiedy cofał zarówno on, jak i P. P. . Jak podał, uszkodzenia pojazdów wskazywały, że do zderzenia aut doszło, gdy oba pojazdy były w ruchu, zatem wina kierowców aut jest obopólna. (wyjaśnienia obwinionego k. 37 – 37v., 18 - 19) Sąd zważył, co następuje: Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przekonuje, że obwiniony dopuścił się wykroczenia określonego w art. 98 kw. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że, jak wynika z wyjaśnień obwinionego, do zdarzenia doszło w czasie, gdy oba auta zaparkowane do siebie tyłem wykonywały manewr cofania i były w ruchu. Odmiennie zdarzenie relacjonowała natomiast P. P. podnosząc, że do zderzenia aut doszło w momencie, gdy po wycofaniu stała samochodem skierowana na wprost do bramy wyjazdowej i zmieniała bieg przed ruszeniem na wprost. W świetle pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności kompleksowej opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych S. T. nie sposób jednak podzielić stanowiska P. P. i współbrzmiących z nią zeznań D. P. w powyższym zakresie. Jak wynika z powyższej opinii, ślady wgnieceń i zarysowań lewego boku samochodu V. oraz ślady zarysowań na poszyciu zderzaka tylnego samochodu B. wskazują, że do zaistnienia kolizji doszło w czasie wykonywania manewru cofania obydwu pojazdów. Jak podkreślił biegły, uszkodzenia obu aut wskazują jednoznacznie, że w momencie zderzenia samochodów obwinionego i pokrzywdzonej, oba auta znajdowały się w ruchu. Na tożsamą okoliczność wskazywał w swych zeznaniach złożonych na rozprawie funkcjonariusz policji przybyły na miejsce zdarzenia K. M. , a także świadek M. S. . W świetle powyższych dowodów w postaci wyjaśnień obwinionego, zeznań świadków M. S. i K. M. , protokołów oględzin obu aut oraz opinii biegłego, brak jest podstaw do podzielenia zeznań P. P. i D. P. w części, w której wskazywały, że obwiniony najechał na ich stojący przodem do bramy wyjazdowej samochód. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że drugi z policjantów obecnych na miejscu zdarzenia K. R. nie potrafił określić, zachowanie którego z kierujących stało się przyczyną kolizji. Jednocześnie jednak podkreślenia wymaga fakt, iż, jak wskazał biegły w sposób jednoznaczny, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego, bezpośrednią przyczyną kolizji była niewłaściwa obserwacja drogi za pojazdami, to jest w kierunku, w którym wykonywali manewr cofania kierujący samochodem B. i kierująca samochodem V. . Każdy z wymienionych wyżej kierowców nie zachował należytej ostrożności i nienależycie obserwował drogę za pojazdem, to jest w kierunku, w którym cofali, w wyniku czego nie widzieli drugiego z samochodów wykonujących manewr cofania. Jak podkreślił przy tym biegły, brak jest obiektywnych dowodów wskazujących na istotne w niniejszej sprawie usytuowanie pojazdu V. w stosunku do pasów ruchu w momencie zajścia. Jak wskazał jednak biegły, w każdym z przyjętych przez niego możliwych dwóch wariantów, bezpośrednią przyczyną zdarzenia było nieprawidłowe wykonanie manewru przez kierującego B. , który wykonując manewr cofania z jednoczesnym wykonywaniem skrętu w lewo nie zachował ostrożności i w sposób niewłaściwy obserwował drogę za pojazdem, tj. w kierunku, w którym wykonywał manewr cofania, w wyniku czego nie widział nadjeżdżającego z prawej strony samochodu marki V. , któremu powinien ustąpić pierwszeństwa. Jak podkreślił biegły, nadjeżdżającemu z prawej strony pojazdowi pokrzywdzonej obwiniony powinien ustąpić pierwszeństwa, gdyby należycie obserwował drogę i zachował wymaganą w tej sytuacji szczególna ostrożność. W zależności natomiast, jak wskazał biegły, od usytuowania samochodu V. w stosunku do pasa drogi należy oceniać przyczynienie kierującej samochodem V. do zaistnienia zdarzenia. Jak podniósł w swej opinii biegły, w przypadku, gdy do zderzenia aut doszło, gdy samochód P. P. znajdował się całym obrysem na prawym pasie, przyczyniła się ona do zdarzenia poprzez brak zachowania należytej ostrożności i brak obserwowania drogi za pojazdem, przy czym w tym wypadku jej przyczynienie należy traktować w zakresie możliwości uniknięcia kolizji. O ile zaś, jak podał biegły, w czasie kolizji samochód V. znajdował się częściowo na lewym pasie i ustawiony był ukośnie, jak przedstawił to obwiniony, przy tożsamym wskazaniu, że przyczyną kolizji było zachowanie obwinionego, uznać należy, że pokrzywdzona przyczyniła się do niego przez brak należytej ostrożności i nienależytą obserwacją drogi z jej lewej strony. W ocenie sądu, powyższa opinia biegłego, wszechstronna, dwuwariantowa, szczegółowo uzasadniająca stanowisko biegłego, rzetelna, pełna i jasna, zasługuje na podzielenie w całości. Jednocześnie, mając na uwadze okoliczność, iż biegły wykluczył wersję pokrzywdzonej o zatrzymaniu jej pojazdu w momencie zdarzenia, wskazując, podobnie jak obwiniony, że w czasie kolizji oba auta były w ruchu, sąd uznał, że w zakresie końcowego etapu, bezpośrednio poprzedzającego moment zderzenia aut, zeznania pokrzywdzonej nie polegają na prawdzie. Skoro biegły wykluczył wersję o zatrzymaniu auta w momencie zderzenia, a samochód P. P. był nadal w trakcie cofania, niewątpliwie uzasadnione jest przyjęcie, że nie znajdował się on jeszcze w pozycji na wprost skierowanej do wyjazdu, a zatem usytuowany był ukośnie – jak podawał w swych wyjaśnieniach obwiniony. W tym zaś stanie rzeczy, przy bezpośredniej przyczynie zdarzenia, jaką niewątpliwie w świetle opinii biegłego było zachowanie obwinionego, przyjąć należy, że pokrzywdzona do zdarzenia tego przyczyniła się poprzez nienależytą obserwację drogi i brak wymaganej ostrożności. W tym stanie rzeczy, zdaniem sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przekonuje, że obwiniony wyczerpał znamiona wykroczenia określonego w art. 98 kw, albowiem w czasie i miejscu określonym we wniosku o ukaranie, poza droga publiczną, strefą ruchu i strefą zamieszkania, spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującej samochodem marki V. P. P. i pasażerki tego auta D. P. w ten sposób, że nie zachował należytej ostrożności i w wyniku niewłaściwej obserwacji drogi podczas wykonywania manewru cofania uderzył w samochód marki V. o nr rej. (...) . Uwzględniając stopień winy obwinionego, jego niefrasobliwość wyrażoną w złożonych na rozprawie wyjaśnieniach, w których wskazał, że wina jego polegała na tym, że „liczył, że pokrzywdzona mu nie wyjedzie”, ale również przyczynienie się do zaistnienia zdarzenia przez pokrzywdzoną P. P. , uzasadnione stało się, zdaniem sądu, wymierzenie obwinionemu kary grzywny w stosunkowo niewysokiej kwocie 150 zł. Tak ukształtowana kara pozostaje nadto, zdaniem sądu adekwatna do stopnia szkodliwości społecznej zachowania obwinionego. O kosztach postępowania orzeczono mając na uwadze sytuację materialną obwinionego posiadającego źródło utrzymania i uzyskującego dochody z pracy zarobkowej.