Sad powszechny, XIII Ga 1408/18

(1)i S. S. o zapłatę kwoty 17.454,96 złotych: I. zasądził od pozwanych K. J.

(1)i S. S. na rzecz powoda B. T. kwotę 17.454,96 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 15 maja 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty; II. oddalił powództwo w pozostałym zakresie; III. zasądził od pozwanych K. J.

(1)i S. S. na rzecz powoda B. T. kwotę 4490 złotych tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego; IV. nakazał pobrać od pozwanych K. J.

(1)i S. S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi kwotę 8.459,47 złotych tytułem nieuiszczonych wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa; V. nadał wyrokowi w punkcie 1 w zakresie kwoty 2.148,05 złotych rygor natychmiastowej wykonalności. (wyrok wraz z uzasadnieniem k. 510 – 517) Apelację od powyższego wyroku wnieśli pozwani S. S. i K. J.

(1). Zaskarżyli oni wyrok w całości, zarzucając: - naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez: ⚫ sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania ocenę materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż zgromadzony w zasadniczej mierze tworzy jednoznaczny i spójny obraz, co do istotnych okoliczności faktycznych ustalonych przez Sąd I instancji, gdy tymczasem w tym samym uzasadnieniu Sąd wskazuje na skrajne sprzeczności obu sporządzonych opinii biegłych - w opinii biegłego H. K.

(1)wady wykonanych prac są znaczne i szeroko omówione, gdy tymczasem biegły H. K.

(2)wskazał na ich nieznaczny i nieistotny rozmiar - jednocześnie zaś żaden z biegłych jednoznacznie nie wskazał na uczestnika procesu budowlanego wyłącznie winnego powstania wad wykonawczych, a także sprzeczności zeznań powoda oraz jego stanowiska z treścią opinii przyjętej przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia w zakresie charakteru usterek w budynku w miejscowości S. - powód, jak również biegły H. K.

(2)wskazywali na nieistotny charakter usterek, gdy tymczasem zgodnie z opinią biegłego H. K.

(1)usterki miały charakter istotny, w związku z czym oparcie rozstrzygnięcia o niespójny materiał dowodowy dla ustalenia istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy; ⚫ sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę dowodu z opinii H. K.

(1)poprzez przyjęcie, że opinia ta jest stanowcza i zupełna, a w związku z tym daje jednoznaczną odpowiedź na postawione biegłemu pytania mające na celu wyjaśnienie istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w tym w szczególności w zakresie charakteru i winy za powstanie usterek podczas wykonania instalacji grzewczej oraz instalacji wodno-kanalizacyjnej w domu jednorodzinnym w miejscowości S. , gdy tymczasem opinia ta jest nieprecyzyjna i przedstawia szereg hipotetycznych wariantów wskazujących na możliwą odpowiedzialności wszystkich podmiotów uczestniczących w procesie budowlanym związanym z przedmiotową inwestycją, którą to okoliczność pełnomocnik pozwanych podniósł w zarzutach, w pismach z dnia 2 i 10 stycznia 2018 r., do których sąd I instancji pierwotnie przychylił się do stawianych zarzutów podczas rozprawy w dniu 29 stycznia 2018 r., a których to wad opinii biegły nie zniwelował w opinii uzupełniającej, co pełnomocnik pozwanych zarzucił w piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r.; ⚫ sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania ocenę materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż powód nie ponosi winy za powstanie usterek na inwestycji w miejscowości S. , gdy tymczasem zarówno zeznania pozwanych, jak również inwestora wskazują na winę pozwanego, co znajduje nadto potwierdzenie w dokumentacji załączonej do akt sprawy, faktu iż usterki związane z odmową zapłaty całości wynagrodzenia wystąpiły wyłącznie w zakresie prac wykonywanych przez powoda, zaś opinie biegłych z uwagi na ich niejednoznaczny i niespójny charakter nie pozwalały na ustalenie okoliczności przeciwnych; ⚫ sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania ocenę materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż w toku postępowania nie wykazano winy powoda za uszkodzenie drzwi na inwestycji w miejscowości S. , gdy tymczasem ww. okoliczność potwierdzają nie tylko pozwani, ale również świadek M. Ł. , który złożył zeznania na rozprawie w dniu 29 stycznia 2018 r., zaś pozwany nie udowodnił okoliczności przeciwnej; 2) art. 333 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 229 k.p.c. poprzez bezpodstawne nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności w pkt 5 w zakresie kwoty 2.148,05 zł z uwagi na bezzasadne przyjęcie, iż pozwani dokonali częściowego uznania powództwa w tym zakresie podczas rozprawy, która miała miejsce w dniu 16 lutego 2017 r., gdy tymczasem pozwani od dnia złożenia sprzeciwu od nakazu zapłaty konsekwentnie kwestionują powództwo w całości, w tym w zakresie wskazanej kwoty z uwagi na sprzeczność kwot wskazanych w wystawionej przez pozwanego tytułem prac w Z. fakturze VAT z wcześniej ustalonymi przez strony cenami, jak również braku dokonania odbioru tych prac celem potwierdzenia wykonania umowy do dnia wydania zaskarżonego orzeczenia w związku, z czym pozwani kwestionują roszczenie oparte na fakturze VAT nr (...) , 3) art. 286 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku o sporządzenie dodatkowej opinii przez innego biegłego z uwagi na niespójność i niejednoznaczność obu opinii biegłego H. K.

(1)oraz jej sprzeczność w zakresie poczynionych wniosków z opinią biegłego H. K.

(2), celu ustosunkowania się do zastrzeżeń zgłoszonych przez pełnomocnika pozwanych w pismach z dnia 2 oraz 10 stycznia 2018 r. oraz piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r. pomimo pierwotnego przychylenia się przez Sąd do złożonych zastrzeżeń, co znajduje potwierdzenie w postanowieniach wydanych przez Sąd podczas rozprawy w dniu 29 stycznia 2018 r., z uwagi na sprzeczności we wnioskach zawartych w dotychczas sporządzonych opiniach, jak również nieprecyzyjny charakter opinii biegłego H. K.

(1), oraz braku sprostowania wad opinii w opinii uzupełniającej biegłego w związku, z czym zaistnienia konieczności wyjaśnienia istotnych rozbieżności oraz nieścisłości uniemożliwiających ustalenia istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy, - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 471 k.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez jego niezastosowanie i wydanie wyroku uwzględniającego powództwo pomimo tego, iż powód w toku postępowania nie wykazał, aby szkoda w postaci odmowy zapłaty pozwanym części wynagrodzenia wystąpiła bez jego winy, natomiast zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie jednoznacznie podmiotu winnego powstania szkody, bezzasadnego przerzucenia ciężaru dowodowego w zakresie wykazania braku winy powoda za powstałą szkodę na pozwanych, czego efektem było uwzględnienie powództwa pomimo jego oczywistej bezzasadności, W konkluzji apelacji skarżący S. S. i K. J.

(1)wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości; zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. Nadto skarżący wnieśli o dopuszczenie innego biegłego dla sporządzenia opinii, w której udzieli on jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy wady związane z wykonaniem instalacji centralnego ogrzewania oraz instalacji stacji wodociągowej w domku jednorodzinnym położonym pod adresem: miejscowość S. dz. nr (...) , gm. A. zostały wykonane wadliwie, jeżeli tak to, w jakim zakresie, czy powód ponosi winę za te wady wykonawcze, czy wady te uzasadniały odmowę wypłaty całości wynagrodzenia przez inwestorkę pozwanym (apelacja k. 529 – 532v). W odpowiedzi na apelację pozwanych powód wniósł o: 1) odrzucenie apelacji, jako wniesionej po upływie przepisanego terminu, na zasadzie art. 373 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 369 § 2 k.p.c. ; 2) zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; na wypadek nie uwzględnienia wniosku zawartego w pkt 1: 3) oddalenie apelacji; 4) zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. (odpowiedź na apelację k. 552 – 559) Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanych, jako wniesiona po terminie podlega odrzuceniu. W myśl art. 369 § 1 i 2 k.p.c. apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem. Jeżeli strona nie zgłosiła wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem w terminie tygodniowym od dnia ogłoszenia sentencji wyroku, termin do wniesienia apelacji biegnie od dnia, w którym upłynął termin do zgłoszenia takiego wniosku. Wyrok Sądu Rejonowego, wydany w przedmiotowej sprawie, został ogłoszony w dniu 10 lipca 2018 roku. Pozwani: S. S. , reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika i K. J.

(1), działający osobiści, nie złożyli wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Wniosek taki w dniu 12.07.2018 r. złożył jedynie powód, działający przez zawodowego pełnomocnika (wniosek k. 519, dowód nadania - koperta k. 520). Wobec powyższego termin do wniesienia przez każdego z pozwanych apelacji rozpoczął biegł od dnia, w którym upłynął tygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, tj. od dnia 17 lipca 2018 roku i upłynął z dniem 31 lipca 2018 r. Tymczasem pozwani, reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli apelację w dniu 23 sierpnia 2018 roku, a zatem po upływie ustawowego terminu wynikającego z art. 369 § 1 i 2 k.p.c. ( apelacja k.529-532, pełnomocnictwo k. 534, dowód nadania – koperta k.536). Jedynie na marginesie należy wskazać, że wskutek omyłki urzędnika sądowego, wykonującego zarządzenie sędziego przewodniczącego z dnia 1 sierpnia 2018 roku, nakazującego doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem pełnomocnikowi powoda ( k.517), odpis wyroku Sądu I instancji wraz uzasadnieniem został wysłany również pełnomocnikowi pozwanego S. S. i odebrany przez niego w dniu 9 sierpnia 2018 roku ( k. 523 ). W tym miejscu należy przypomnieć, że pozwany K. J.

(2)w postępowaniu przed Sądem I instancji nie był reprezentowany przez pełnomocnika (zawiadomienie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa k. 226). Sam fakt omyłkowego wysłania korespondencji sądowej stronie nie wpływa na bieg zastrzeżonego w art. 369 § 1 k.p.c. terminu do wniesienia apelacji, nie skutkuje rozpoczęcia biegu tego terminu. Tym samym skoro omyłkowe doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem pozwanemu S. S. , za pośrednictwem jego pełnomocnika, nie wywołało skutków procesowych, to nie mogło prowadzić do uznania, że pozwany S. S. zachował ustawowy termin do wniesienia apelacji. Wobec powyższego apelację pozwanych S. S. i K. J.

(1)Sąd Okręgowy na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. odrzucił, jako wniesioną po terminie. O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem apelacji Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. zasądzając solidarnie od pozwanych, jako przegrywających, na rzecz powoda kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenie pełnomocnika powoda, będącego radcą prawnym ustalono na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z §10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. – Dz. U z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Marzena Eichstaedt Mariola Szczepańska Iwona Godlewska