Sad powszechny, III AUa 146/12

Sygn. akt III AUa 146/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2012 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSA Maria Małek - Bujak (spr.) Sędziowie SSA Jolanta Ansion SSA Ewa Piotrowska Protokolant Sebastian Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 9 października 2012 r. w Katowicach sprawy z odwołania J. K. ( J. K. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych na skutek apelacji ubezpieczonego J. K. ( J. K. ) od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 15 grudnia 2011r. sygn. akt XI U 2408/11 zmienia zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i przyznaje ubezpieczonemu J. K. ( K. ) prawo do emerytury z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych poczynając od dnia 27 czerwca 2011 r. /-/ SSA J. Ansion /-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA E. Piotrowska Sędzia Przewodnicząca Sędzia Sygn. akt III AUa 146/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28 lipca 2011r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu J. K. prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych z uwagi na nie udowodnienie przez ubezpieczonego wymaganych prawem 15 lat zatrudnienia w warunkach szczególnych. W odwołaniu ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż prace, jakie wykonywał w spornym okresie figurują w wykazie A dział XIV pkt 12 i dział V pkt 4 i

1. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 roku (sygn. akt XI U 2408/11) Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił odwołanie ubezpieczonego. Jako bezsporne w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy uznał to, że ubezpieczony J. K. ( ur. (...) ) w dniu (...) . wystąpił z wnioskiem o emeryturę, udokumentował na 1 stycznia 1999r. ponad 33 lata okresów składkowych i nieskładkowych, pobiera świadczenie przedemerytalne i nie pozostawał, ani nie pozostaje w stosunku pracy, nie przystąpił do OFE. Ponadto za bezsporne Sąd I instancji uznał to, że nie przedstawił żadnego świadectwa pracy wykonywanej w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze i organ rentowy uznał, że takiej pracy nie wykonywał do 1 stycznia l999r. Zdaniem Sądu Okręgowego, okolicznością sporną w sprawie było to, czy w okresie od 13 sierpnia 1975r. do 28 lutego 1993r. ubezpieczony wykonywał pracę w warunkach szczególnych w byłym Przedsiębiorstwie (...) w B. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W oparciu o akta osobowe ubezpieczonego, zeznania świadków R. B. , M. K. i zeznania ubezpieczonego, Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczony z zawodu jest technikiem mechanikiem o specjalizacji budowa maszyn. Od dnia 13 sierpnia 1975r. został zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w B. w charakterze ślusarza w Zakładzie Produkcji (...) . W 1975r. zdobył kwalifikacje spawacza. W całym okresie zatrudnienia w tym Przedsiębiorstwie do 28 lutego 1993r. wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu prace ślusarskie, zbrojarskie, spawalnicze, przy produkcji betonu kruszynowego, prace betoniarskie. Faktycznie w całym okresie zatrudnienia nigdy nie wykonywał żadnej jednej stałej pracy. Pracował wszędzie tam gdzie trzeba było ze względu na potrzeby produkcji płyt. Dokonując rozważań prawnych, Sąd I instancji powołał się na treść art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 09.153.1227 j.t.) oraz § 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. z 1983r., Nr 8, poz. 43 ze zm.) uznając, iż ubezpieczony nie udowodnił wymaganego prawem 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na mocy wyżej cytowanych przepisów oraz art. 477 14 § 1 k.p.c , oddalił odwołanie, jako bezzasadne. Apelację od powyższego wyroku złożył ubezpieczony. Zaskarżając w całości wyrok Sądu Okręgowego zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, iż nie udowodnił wymaganego prawem 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że Sąd I instancji dokonując ustaleń faktycznych pominął bardzo istotną informacje zawartą w zeznaniach powoda oraz świadka M. K. . Oboje wskazywali, iż powód wykonując opisane wyżej prace pracował w charakterze brygadzisty. Z charakteru zajmowanego stanowiska oraz specyfiki zakładu pracy wynikała konieczność sprawowania dozoru bezpośredniego, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy nad pracownikami zatrudnionymi na stanowiskach ślusarzy betoniarzy. Zatem powód sprawując nadzór inżynieryjno-techniczny wskazany w dziale XIV pod poz. 24 w/w rozporządzenia był zobowiązany, jako pracujący brygadzista, do dozoru i kontroli nad pracownikami wykonującymi pracę przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym i atomowodorowym oraz prace zbrojarskie, betoniarskie oraz prace przy produkcji betonu. Sam jednocześnie te prace wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, przez cały okres zatrudnienia. Zdaniem skarżącego, nie można zatem nie dostrzegać sytuacji, iż wykonywał przez całą dniówkę prace zaliczone do prac w szczególnych warunkach i tylko te prace, natomiast z racji specyfiki swojego stanowiska i polityki zakładu pracy, czas dniówki dzielił na wykonywanie różnych prac wymienionych wyżej, które jak ustalił Sąd, tworzyły zamknięty zbiór prac zaliczonych do prac w szczególnych warunkach, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. Mając powyższe na uwadze, skarżący podniósł, że nigdy nie wykonywał prac innych niż te zaliczone do prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, zatem jego uprawnienie do wcześniejszej emerytury powinno być rozpatrywane w kontekście sprawowania przez niego nadzoru inżynieryjno-technicznego, wskazanego w dziale XIV pod poz. 24 przedmiotowego rozporządzenia, a nie w oderwaniu od rzeczywiście sprawowanej funkcji - brygadzisty. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje: Apelacja ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia Sądu Okręgowego w zakresie stanu faktycznego, poza tym, iż przyjmuje, że ubezpieczony J. K. wykonując prace przy spawaniu, wycinaniu elektrycznym, gazowym i atomowodorowym oraz prace zbrojarskie, betoniarskie i prace przy produkcji betonu, pracował w charakterze brygadzisty. Sąd Apelacyjny nie podziela zatem wniosków wysuniętych przez Sąd I instancji z materiału dowodowego, który zgromadził w toku niniejszego postępowania we wskazanym powyżej zakresie. Słusznie bowiem skarżący wskazał, że Sąd I instancji pominął fakt, iż ubezpieczony niezależnie od wykonywania prac na stanowiskach opisanych w wykazie A - będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983r., Nr 8, poz. 43 ze zm.) - dziale XIV poz. 12 oraz dziale V poz. 4 i 15 wykonywał także pracę opisaną w dziale XIV poz. 24 czyli nadzoru inżynieryjno-technicznego. W ocenie Sądu Apelacyjnego, wykonywane przez ubezpieczonego prace, a w szczególności spawalnicze i zbrojarskie miały absolutny priorytet na stanowisku, które zajmował. Natomiast wykonywane przez ubezpieczonego prace ślusarskie miały charakter marginalny, jak wynika to z zeznań świadka M. K. , który był bezpośrednim przełożonym ubezpieczonego. Poza tym, niezależnie od prac, które J. K. wykonywał fizycznie osobiście, jako brygadzista nadzorował również wykonywanie prac przy produkcji betonu czyli ślusarskie, zbrojarskie, spawalnicze i niewątpliwe potem betoniarskie. W związku z powyższym, ubezpieczony, jako brygadzista spełniał wymóg z wykazu A działu XIV poz.
2. Resumując, skarżący udowodnił, że wykonywał pracę w warunkach szczególnych wymienionych we wspomnianym już wykazie A powyżej 15 lat oraz spełnił pozostałe warunki uprawniające go do wcześniejszej emerytury z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych. Mając powyższe na względzie, Sąd Apelacyjny uznał, że apelacja jest zasadna i na mocy art. 386 § 1 k.p.c , orzekł, jak w sentencji. /-/ SSA J. Ansion /-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA E. Piotrowska Sędzia Przewodnicząca Sędzia JR