Sygn. akt XI W 4124/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2018 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Michał Kowalski Protokolant: Paulina Adamska, Monika Filaber przy udziale oskarżyciela publicznego M. K. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 13 kwietnia 2018 roku, 25 maja 2018 roku, 5 października 2018 roku, 15 listopada 2018 roku w W. sprawy przeciwko K. W. synowi J. i R. urodzonemu (...) w M. obwinionemu o to, że: w dniu 21 kwietnia 2017 r. ok. godz. 19:20 w W. na drodze publicznej – (...) naruszył zasady przewidziane w art. 22 ust. 1 i 4 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem marki S. o nr. rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa samochodowi marki T. o nr. rej. (...) jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w związku z art. 22 ust. 1 i 4 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 roku, poz. 128 z późniejszymi zmianami), I. obwinionego K. W. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu; II. na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 kpw określa, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt XI W 4124/17 UZASADNIENIE K. W. został obwiniony o to, że w dniu 21 kwietnia 2017 r. ok. godz. 19:20 w W. na drodze publicznej – (...) naruszył zasady przewidziane w art. 22 ust. 1 i 4 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem marki S. o nr. rej. (...) , nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa samochodowi marki T. o nr. rej. (...) , jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w związku z art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128, z późniejszymi zmianami). Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 kwietnia 2017 roku około godziny 19:20 obwiniony K. W. wraz z pasażerem D. F. poruszał się samochodem marki S. o nr. rej. (...) środkowym pasem ruchu ul. (...) od strony Ż. w stronę skrzyżowania z ul. (...) . W tym samym czasie w tym samym kierunku prawym skrajnym pasem ruchu, który przylegał do pasa ruchu, którym poruszał się obwiniony, poruszał się kierujący pojazdem marki T. o nr. rej. (...) P. P.
(1). Na wysokości Multimedialnego (...) , kierując pojazdem marki T. zbliżył się do pojazdu marki S. , w wyniku czego doszło do kontaktu między pojazdami. Następnie kierujący pojazdem marki T. bez uprzedniego zasygnalizowania zamiaru zmiany pasa ruchu z prawego na środkowy, zajechał drogę kierującemu S. i doprowadził do drugiego zderzenia między pojazdami. Obwiniony nie spowodował swoim zachowaniem stanu zagrożenia. bezpieczeństwa w ruchu drogowym Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: 1. wyjaśnienia obwinionego K. W. : k. 71 – 72, 2. częściowo zeznania świadka P. P.
(1): k. 16, 88 – 89,
- zeznania świadka D. F. : k. 89,
- zdjęcia: k. 85,
- akta szkody: k. 61 – 62,
- opinię biegłego: k. 133 – 179,
- protokół oględzin zapisu rozmowy: k. 124 – 126,
- notatkę urzędową: k. 1-2,
- szkic: k. 3,
- protokoły oględzin pojazdów: k. 8,
- Obwiniony K. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że cały czas poruszał się pasem środkowym ulicy (...) i nie zmieniał na żadnym etapie tej jazdy pasa ruchu. W trakcie jazdy na wysokości fontann kierujący pojazdem T. dwukrotnie w krótkich odstępach czasu uderzył go w jego prawy bok, powodując tym samym uszkodzenia jego pojazdu i próbował zepchnąć go z jego pasa ruchu, prowadził agresywną jazdę. Pomimo zetknięcia się pojazdów, kierujący T. kontynuował jazdę, bardzo szybko oddalając się z miejsca zdarzenia. Obwiniony ruszył za nim w pościg. Jednocześnie zadzwonił na numer alarmowy, gdzie zgłosił zdarzenie. Po wjeździe w ulicę (...) , kierowca T. zatrzymał się na miejscu parkingowym, gdzie również podjechał obwiniony i gdzie na miejscu zjawił się i podjął interwencję patrol Policji. Sąd zważył, co następuje: Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania obwinionemu popełnienia zarzucanego mu czynu. Na wstępie wskazać należy, iż w toku przewodu sądowego wyłoniły się dwie różne wersje przebiegu przedmiotowego zdarzenia. Pokrzywdzony P. P.
(1)twierdził, że obwiniony z niewiadomego powodu zaczął go gonić, wyprzedzać, hamować przed jego pojazdem. Wraz z obwinionym „tasowali” się. Zdaniem świadka obwiniony dojeżdżał swoim autem do niego i pomimo tego, że auta znajdowały się na swoich pasach, za którymś razem zetknęły się, obwiniony wjechał w niego. Obwiniony wyjaśniał odmiennie, wskazując że poruszał się cały czas swoim, środkowym pasem ruchu i w żaden sposób nie próbował go zmieniać. Zdaniem obwinionego, to świadek zachowywał się na drodze agresywnie i dwukrotnie w krótkich odstępach czasu uderzył swoim autem w prawy bok auta obwinionego oraz próbował zepchnąć go z jego pasa ruchu. Wersja obwinionego zasługuje zdaniem Sądu na obdarzenie jej walorem wiarygodności. W szczególności znajduje potwierdzenie we wnioskach opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych. Obwiniony jasno i logicznie wyjaśniał przebieg zdarzenia, przy czym treść jego wyjaśnień zgodna jest z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym. Zeznania P. P.
(2)są wiarygodne jedynie w zakresie w jakim potwierdzają one jego udział w przedmiotowej kolizji drogowej w miejscu i czasie wskazanym w zarzucie wniosku o ukaranie. Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniom świadka odnośnie przebiegu zdarzenia - odpowiedzialności obwinionego za zaistniałą kolizję, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym - w postaci wyjaśnień obwinionego i zeznań świadka D. F. oraz są sprzeczne z wnioskami opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych. W zakresie istotnym z punktu widzenia odpowiedzialności obwinionego za zarzucane mu wykroczenie Sąd uznał za wiarygodne zeznania D. F. , bezpośredniego świadka zdarzenia - pasażera pojazdu, którym poruszał się obwiniony. Znajdują one bowiem w tym zakresie potwierdzenie w wyjaśnieniach obwinionego i wnioskach opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych. Zeznania świadka A. S. nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, bowiem świadek nie obserwowała bezpośrednio zdarzenia, a wiedzę o jego przebiegu zaczerpnęła jedynie z wypowiedzi uczestników zdarzenia. Jak wynika z opinii biegłego, bardziej prawdopodobną wersją przebiegu analizowanego zdarzenia jest wersja obwinionego. Zgodnie z wnioskami opinii - obwiniony, kierując samochodem marki S. , poruszał się oznaczonym środowym pasem ruchu jezdni drogi dwujezdniowej ul. (...) , prowadzącej w stronę ul. (...) i miał prawo liczyć na zasadzie ograniczonego zaufania do innych uczestników ruchu drogowego, że kierujący pojazdem marki T. zachowa się zgodnie z zasadami zachowania bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie będzie podejmował działań, mogących stworzyć zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym lub umniejszyć to bezpieczeństwo. Tymczasem, jak wynika z ustaleń biegłego, kierujący samochodem T. , zbliżając się na niebezpieczną odległość do toru jazdy samochodu marki S. , stworzył stan zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, doprowadzając do kontaktu między ich pojazdami. Także do zaistnienia drugiego zetknięcia się pojazdów doprowadziło zachowanie kierującego T. . Podejmując bowiem manewr zmiany pasa ruchu z prawego na środkowy, bez zachowania szczególnej ostrożności, uprzedniego zasygnalizowania tego manewru poprzez włączenie lewego kierunkowskazu i upewnienia się o możliwości bezpiecznego wykonania tego manewru, nie ustąpił pierwszeństwa obwinionemu, kierującemu pojazdem marki S. , jadącemu pasem, na który zamierzał wjechać i zajechał drogę kierującemu S. . Stworzył w ten sposób stan zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i doprowadził do drugiego zderzenia między pojazdami. Z przeprowadzonych przez biegłego badań nie wynika, aby technika i taktyka jazdy obwinionego, kierującego pojazdem marki S. , były nieprawidłowe. Sąd podzielił wyżej przytoczone wnioski zawarte w opinii biegłego A. A. . Opinia ta została wydana na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy. Została sporządzona przez biegłego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie, osobę kompetentną i obcą dla stron oraz niezainteresowaną rozstrzygnięciem sprawy, obiektywną. W ocenie Sądu opinia biegłego jest jasna i precyzyjna. Pozbawiona jest wewnętrznych sprzeczności, a płynące z niej wnioski są logiczne i spójne. Sąd obdarzył walorem wiarygodności ujawnione protokoły i dokumenty zgromadzone w aktach sprawy - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała. Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W opisie zarzucanego wnioskiem o ukaranie czynu wskazano, że obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpił pierwszeństwa samochodowi marki T. jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzał wjechać, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z tym samochodem, powodując jego uszkodzenie. W ocenie Sądu analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej, nie pozwala na ustalenie, że obwiniony spowodował zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w sposób opisany w zarzucie wniosku o ukaranie, w szczególności że nie zachował szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu. Jak wynika z opinii biegłego do powstania przedmiotowej kolizji przyczynił się kierujący samochodem T. , którego taktyka i technika jazdy były nieprawidłowe. Ponieważ w świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie można przypisać obwinionemu popełnienia czynu opisanego we wniosku o ukaranie, należało go uniewinnić. Kosztami postępowania Sąd obciążył Skarb Państwa ( art. 119 § 2 pkt 1 kpw ).