Sad powszechny, I C 300/19

(4)§ 2 kpc (a contrario) postanowił pozostawić bez rozpoznania powództwo wzajemne. Sąd ustalił, co następuje: Pozwana I. M. zawarła w dniu (...) r. z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Powód w dniu (...) r. złożył do Sądu Rejonowego w L. pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Dowód: umowa k. 36. Sąd zważył, co następuje: Żądanie powoda podlegało oddaleniu. W pierwszej kolejności należy podnieść, że powód nie udowodnił swej legitymacji. Strona powodowa swoje roszczenie opierała o fakt nabycia na podstawie przelewu wierzytelności, mającej przysługiwać względem pozwanej cedentowi. W toku procesu na fakt potwierdzający nabycie przedmitowej wierzytelności powód przedstawił załącznik nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia (...) r. oraz wydruk komputerowy zawiadomienia dłużnika o cesjii wierzytelności. Powód nie przedłożył umowy cesji. Warto zaznaczyć, iż załącznik dotyczył umowy wierzytelności z dnia (...) r. zaś w pozwie oraz w wydruku zawiadomienia o przelewie powód wskazywał, że umowa przelewu wierzytelności na podstawie której nabył wierzytelność przysługującą względem pozwanej została zawarta w dniu (...) r. W związku z tym, wskazać należy, że powód nie wykazał w sposób należyty, iż nabył wierzytelność przeciwko pozwanej. Stosownie do treści art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Tym samym, celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew. Przedmiotem przelewu jest zaś wierzytelność, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia. Nie ulega również najmniejszej wątpliwości, iż wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność (por. Kodeks cywilny . Komentarz pod red. (...) , Tom III, Zobowiązania – część ogólna, Lex 2010 r. ). Wskazać należy, iż w sprawach cywilnych rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy – obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (por. Kodeks postępowania cywilnego . Komentarz pod red. (...) , Wydawnictwo C.H. Beck, wyd. 6, Warszawa 2012, s. 431). Mając powyższe na uwadze powództwo należało oddalić. Na marginesie należy wskazać, że w niniejszej sprawie – w przypadku wykazania legitymacji przez powoda- roszczenie powoda jako przedawnione nie zasługuje na uwzględnienie. Według art. 117 § 1 k.c. przedawnieniu ulegają roszczenia majątkowe, a taki charakter ma niewątpliwie roszczenie wynikające z umowy pożyczki. Zgodnie zaś z art. 117 § 2 1 k.c. po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat sześć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej trzy lata. Bieg przedawnienia rozpoczyna się zaś od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne ( art. 120 § 1 k.c. ). Roszczenie staje się zaś wymagalne po upływie terminu do jego spełnienia. Powód dochodził zapłaty roszczeń, których terminy płatności wskazano na (...) (powód nie przedłożył żadnej faktury wskazanej w pozwie). Tymczasem pozew w rozpoznawanej sprawie, jako czynność, mogąca przerwać bieg terminu przedawnienia, po myśli art. 123 § 1 pkt 1 k.c. , został wniesiony dopiero w dniu (...) r., czyli już po upływie terminu przedawnienia. Jednocześnie powód nie przedstawił Sądowi żadnych dowodów na okoliczność wystąpienia przed dniem złożenia niniejszego pozwu jakiegokolwiek zdarzenia skutkującego przerwaniem biegu przedawnienia. A zatem podniesiony przez pozwaną zarzut przedawnienia również był zasadny. Sąd na podstawie art. 505

(4)§ 2 kpc (a contrario) postanowił pozostawić bez rozpoznania powództwo wzajemne, albowiem roszczenie pozwanej wniesione powództwem wzajemnym nie nadawało się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym-było niedopuszczalne. W świetle powyższych rozważań, Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc . Pozwana wygrała sprawę, a zatem powód winien zwrócić jej poniesione koszty procesu (...) zł wynagrodzenie pełnomocnika, (...) zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa). Sędzia Agnieszka Przeczek