Sad powszechny, III AUz 59/19

Sygn. akt III AUz 59/19 POSTANOWIENIE Dnia 2 września 2019 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Barbara Białecka (spr.) Sędziowie: Beata Górska Anna Polak po rozpoznaniu w dniu 2 września 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie z odwołania W. S. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji od decyzji z dnia 12.07.2017 roku o ponownym ustaleniu wysokości emerytury policyjnej wskutek zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Okręgowego w Koszalinie, Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 maja 2019 roku, sygn. akt IV U 300/19 p o s t a n a w i a : oddalić zażalenie. Anna Polak Barbara Białecka Beata Górska UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 maja 2019 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zawiesił postępowanie w sprawie. Sąd I instancji odwołał się do treści art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. i wskazał, że w niniejszej sprawie były funkcjonariusz (...) W. S. otrzymał decyzję o ponownym ustaleniu wysokości emerytury w związku z doliczeniem do wysługi emerytalnej okresu zatrudnienia po zwolnieniu ze służby, w oparciu o treść przepisów, które stanowiły podstawę dla innego sądu powszechnego, do skierowania pytania prawnego dotyczącego zgodności z Konstytucją RP , ww. przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. Sąd zwrócił uwagę, że ubezpieczony kwestionuje te same przepisy i uregulowania sytuacji emerytalnej byłych funkcjonariuszy służb mundurowych, które stanowić będą przedmiot kontroli konstytucyjnej wykonywanej przez Trybunał Konstytucyjny, w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt P 4/

1. Nadto, Sąd wskazał, że ubezpieczony jest też objęty zakresem rzeczowym pytania prawnego, albowiem pełnił służbę zarówno przed dniem 11 września 1989 r. jak i po tym dniu. W ocenie Sądu I instancji odpowiedź udzielona przez Trybunał Konstytucyjny ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia zawisłego sporu sądowego dotyczącego odwołania W. S. od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 lipca 2017r. Zdaniem Sądu Okręgowego treść złożonych przez odwołującego zarzutów i wskazane wyżej wątpliwości uzasadniają konieczność przeprowadzenia merytorycznej oceny wskazanych przez Sąd przepisów ustaw z wzorcami konstytucyjnymi powołanymi w sentencji postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2018 r. Sąd wyjaśnił, że z uwagi na bardzo dużą liczbę wydanych decyzji i składanych przez osoby zainteresowane odwołań w analogicznych sprawach, konieczne jest zajęcie stanowiska przez organ stojący na straży Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej , mający wyłączną kompetencję, na podstawie art. 193 Konstytucji RP , co do ewentualnego uznania wskazanych przepisów ustaw za zgodne lub niezgodne z Konstytucją . Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd Okręgowy uznał, że na obecnym etapie sprawy istnieją podstawy do zawieszenia postępowania, wynikające z postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł ubezpieczony, zaskarżając orzeczenie w całości. Jednocześnie, zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. poprzez zawieszenie postępowania, pomimo iż sąd jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia zgodności przepisu, na podstawie którego orzeka z Konstytucją RP i w razie uznania, iż przepis ten jest niezgodny z Konstytucją , powinien go pominąć przy rozstrzyganiu in concreto , a w konsekwencji brak jest konieczności zawieszania niniejszego postępowania. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o zmianę przedmiotowego postanowienia i przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego w Warszawie do dalszego prowadzenia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie ubezpieczonego nie zasługiwało na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Okręgowego, w sprawie zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy P 4/
2. Wskazać należy, że zgodnie z art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym albo Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wprowadzając regulację zawartą w tym artykule ustawodawca zdecydował się ustanowić wyraźną podstawę zawieszenia postępowania w sytuacji, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. III CK 536/02 wyraził stanowisko, zgodnie z którym jeżeli sąd ma przekonanie co do niezgodności przepisu ustawy z Konstytucją lub ma wątpliwości w tym względzie, to ma obowiązek zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim pytaniem prawnym. Tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy nie można czynić zarzutu Sądowi orzekającemu, że w związku z pytaniem prawnym, jakie zadał Sąd Okręgowy w Warszawie i wątpliwościami powziętymi również przez Sąd Okręgowy w Koszalinie, zawieszając postępowanie uchybił przepisom prawa procesowego, czy też dopuścił się innych naruszeń, skutkujących brakiem merytorycznego rozpoznania sprawy ubezpieczonego. Od wyniku bowiem postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu Apelacyjnego zasadne jest zatem oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego. W konsekwencji Sąd I instancji właściwie zastosował przepis art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. stanowiący podstawę zawieszenia postępowania z urzędu. Sąd Apelacyjny uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe i na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. , orzekł jak w sentencji postanowienia. Anna Polak Barbara Białecka Beata Górska