Sad powszechny, II K 50/19

Sygn. akt II K 50/19 UZASADNIENIE Na podstawie art. 423 § 1a kpk sąd ograniczył zakres uzasadnienia do części odnoszącej się do oskarżonego M. G. , który złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku. Wyrok w stosunku do K. B. stał się prawomocny z dniem 21.08.2019 r. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 11 grudnia 2017 r. funkcjonariusze (...) (...) w związku z anonimowym zgłoszeniem, dokonali przeszukania w lokalu bez nazwy przy ul. (...) w O. . W lokalu ujawniono trzy zestawy komputerowe H. nr (...) , (...) i (...) przystosowane do urządzania gier hazardowych. Działalność w powyższym zakresie prowadzili oskarżeni M. G. i K. B. . Mężczyźni przygotowywali lokal tak, aby można było w nim urządzać gry hazardowe. W trakcie kontroli w lokalu przebywał W. Z. , który oświadczył kontrolującym , że miał zostać zatrudniony przy obsłudze urządzeń do gier . Na podstawie umowy najmu lokalu z dnia 10 listopada 2017 r. M. S. , udostępniła wymieniony wyżej lokal pod działalność gospodarczą najemcy M. G. na czas nieokreślony w zamian za miesięczny czynsz w wysokości 800 zł. Oskarżony M. G. za miesiąc listopad zapłacił 530 zł. Następnie, w drodze porozumienia pomiędzy stronami, umowa najmu została ponownie zawarta na identycznych warunkach od dnia 1 grudnia 2017 r , z tym że w prawa najemcy wstąpił K. B. . K. B. za miesiąc grudzień 2017 r. zapłacił 800 zł czynszu. Oskarżeni na prośbę właścicielki lokalu M. S. podpisywali oświadczenie, zgodnie z którym, wynajmowany lokal będzie wykorzystywany do działalności kawiarenki internetowej zgodnej z zasadami prawa. W związku z tym, że ujawnione urządzanie gier hazardowych odbywało się wbrew przepisom ustawy , zestawy komputerowe zostały zabezpieczone przez Służbę C. - Skarbową. ( dowód: wyjaśnienia oskarżonego M. G. k. 99, k. 208v. – 209; wyjaśnienia oskarżonego K. B. k. 105; zeznania świadków: D. P. k. 47v. – 48, k. 209v.; W. Z. k. 86v. – 87, k. 6v. – 7, k. 210; M. S. k. 34v. – 35, k. 210 – 211v.; I. K. k. 73v., k. 210v. – 211; protokół z przebiegu przeprowadzonego w drodze eksperymentu procesowego doświadczenia odtworzenia przebiegu gry na automatach k. 4 – 5; protokół przeszukania w dniu 11.12.2017 r. lokalu przy ul. (...) w O. k. 9 – 11; kopia pokwitowania PL/MF/ (...) k. 12; metryka identyfikacyjna nośnika z płytą DVD z zapisem eksperymentu procesowego w kopercie k. 13 – 15; protokół oględzin automatów do gier ze zdjęciami k. 16 – 24; umowa najmu lokalu k. 38 – 39; kartka z zapiskami k. 40; rachunek za najem lokalu k. 41, 43; umowa najmu lokalu k. 42; rozwiązanie umowy najmu lokalu k. 44, 46; oświadczenie k. 45; wydruk z sys. Z. k. 66; opinia biegłego dot. zatrzymanych komputerów k. 70 – 71; opinia biegłego dot. bliźniaczo podobnych do zatrzymanych w sprawie urządzeń k. 77 – 80; wykaz dowodów rzeczowych k. 167 ) Oskarżony M. G. w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia stawianego mu zarzutu i odmówił złożenia wyjaśnień (k.99) . Przed sądem oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyraził chęć dobrowolnego poddania się karze. Wyjaśnił , że firma się rozpadła a ich zaczęto karać. W kontekście zarzutu potwierdził, że wynajął ten lokal na siebie, a później lokal ten wynajął K. B. . Nie wie czyj był ten sprzęt, ale mogło tak być, że dał lub pożyczył na to pieniądze K. . Wcześniejsze sprawy za które był ukarany dotyczyły typowych automatów lub quizów – konkursów wiedzy powszechnej. Płacił za najem z własnej kieszeni. Łudził się , że włączą serwery do konkursu wiedzy powszechnej ( wyjaśnienia oskarżonego M. G. k. 208v. – 209 ) . Sąd zważył, co następuje : Stan faktyczny ustalony w sprawie jest w zasadzie bezsporny. Oskarżony M. G. ostatecznie nie zakwestionował w toku postępowania, że w inkryminowanym okresie w lokalu bez nazwy przy ul. (...) O. wspólnie i w porozumieniu z K. B. , urządzał na trzech zestawach komputerowych, zabezpieczonych w niniejszej sprawie, H. nr (...) , (...) i (...) gry o charakterze losowym w celach komercyjnych bez wymaganego zezwolenia i w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Brak jest więc jakichkolwiek podstaw, aby te wyjaśnienia oskarżonego podważać. Nie istnieją racjonalne powody , dla których oskarżony miałby sam siebie pomawiać o zachowanie skutkujące pociągnięciem go do odpowiedzialności za czyn z art. 107 § 1 kks , gdyby przyznane przez niego okoliczności nie miały miejsca. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie znajdują ponadto potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, zarówno w źródłach osobowych, jak i w dowodach z dokumentów. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka D. P. (k. 47v. – 48, k. 209v.) – funkcjonariusza (...) Skarbowej. Świadek brał udział w czynnościach związanych z zabezpieczeniem sprzętu komputerowego w lokalu bez nazwy przy ul. (...) w O. . Próba przeprowadzenia przez funkcjonariuszy eksperymentu polegającego na odtworzeniu przebiegu gier oferowanych na zainstalowanych w lokalu komputerach zakończyły się niepowodzeniem. Po wpisaniu w przeglądarce internetowej G. Chrome adresu strony (...) komputery łączyły się ze stroną (...) z planszami gier spotykanych w standardowych automatach do gier (m.in. o nazwie B. , Bonus Joker II, D. , 4 F. (...) , S. B. ). Z doświadczenia zawodowego świadek nie miał wątpliwości, iż przebieg tych gier miał charakter losowy. Gracz nie miał wpływu na przebieg gry oraz uzyskany wynik, natomiast wygranymi były kwoty pieniężne. Z dowodem tym korespondują zeznania świadka W. Z. ( k. 86v. – 87, k. 6v. – 7, k. 210 ) . W czasie kontroli obecny na miejscu W. Z. potwierdził, że docelowo miał zostać przeszkolony w zakresie obsługi komputerów i miał otrzymać pieniądze na poczet potencjalnych wygranych. Świadek domyślił się , że w lokalu będą prowadzone gry hazardowe. Nie było tam śladów prowadzenia innej działalności. Sąd dał również wiarę zeznaniom M. S. (k. 34v. – 35, k. 210 – 211v.) . Relacja właścicielki lokalu koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym. Z zeznania M. S. wynika , że mimo zmiany najemcy w dniu 01 grudnia 2017 r , M. G. interesował się sprawami lokalu. Po zarekwirowaniu sprzętu komputerowego przez Służbę C. – (...) oskarżony zgłosił się do właścicielki wraz z K. B. i doszło wówczas do rozwiązania umowy najmu. Pozostałe dokumenty zawarte w aktach sprawy potwierdzają powyższe ustalenia sądu . Przedmiotowa umowa najmu z jednym ze wspólników istniała w dniu przeprowadzonej przez Służbę C. - (...) kontroli tj. w dniu 11 grudnia 2017 r i w tym czasie obaj mężczyźni (oskarżeni) nadal działali wspólnie i w porozumieniu, choć formalnie na umowie najmu widniał już tylko K. B. . Nie ulega również wątpliwości , że gry urządzane przez oskarżonych w wynajętym lokalu odbywać się miały w sposób sprzeczny z przepisami obowiązującej wówczas ustawy o grach hazardowych . Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych urządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier. W myśl art. 23a ust. 1 ugh urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach. Takich warunków oskarżony nie spełniał. M. G. jak przyznał był serwisantem w firmach działających na rynku gier więc ta tematyka nie była mu obca . Przepis zawarty w art. 107 § 1 kks penalizuje nielegalne urządzanie lub prowadzenie gier hazardowych. Naruszając porządek prawny w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych, sprawca godzi w interes finansów publicznych oraz monopol państwa w tej sferze. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z kolei w myśl art. 14 . ust. 1 urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Nadto, stosownie do treści art. 23a ust. 1 automaty do gier, urządzenia losujące i urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego. W art. 2 ust. 3 ustawy wskazano przy tym, iż grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Artykuł 3 ustawy wyraźnie stanowi, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Prowadzenie zaś działalności w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych, gry telebingo oraz gier na automatach poza kasynem gry, stanowi monopol państwa. Jak wynika z powyższego kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała zatem wykładnia wyżej przytoczonego art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych i to w zakresie istnienia elementu losowości w prowadzonych na automatach grach, gdyż sam fakt prowadzenia gier na urządzeniach elektronicznych, a także uzyskiwania w nich wygranych pieniężnych czy rzeczowych, nie był kwestionowany przez oskarżonego. Dlatego też ustalenia biegłego dotyczące bliźniaczo podobnych do zatrzymanych w sprawie urządzeń nie miały większego znaczenia w sprawie, albowiem potwierdziły okoliczności niesporne, niepodlegające dowodzeniu ( k. 77 – 80) . Do prowadzenia tego typu gier, zgodnie z ustawą o grach hazardowych , niezbędna zaś była koncesja, której oskarżony niewątpliwie nie posiadał. Pomimo tego zdecydował się zainstalować urządzenia do gier w lokalu w O. w wynajętym lokalu. Tym samym naruszył wyżej wskazane reguły zawarte w art. 14 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 23a ustawy o grach hazardowych . Zdaniem sądu oskarżony miał pełną świadomość, że urządzał gry na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych . Zajmując się organizowaniem gier oskarżony zdawał sobie sprawę, że prowadzenie gry na takim sprzęcie było możliwe tylko w formie kasyna gry i za zezwoleniem, a nie w formie wynajętego lokalu bez nazwy, w którym ustawiono sprzęt komputerowy. Zachowanie oskarżonego z pewnością było w pełni przemyślane i świadome, a na jego korzyść w żadnym wypadku nie mogą świadczyć wyjaśnienia w których sugerował , że w lokalu miała być urządzona kawiarenka internetowa. W dobie powszechnego dostępu do Internetu działalność kawiarenek internetowych straciła swe ekonomiczne uzasadnienie . Dalszą polemikę z tego typu wyjaśnieniami należy uznać za zbędną . Należało przyjąć, że oskarżony wiedząc o bezprawności prowadzonej działalności działał w zamiarze bezpośrednim. W świetle zebranego materiału dowodowego ustalono , że obaj oskarżeni działali wspólnie w porozumieniu. Wiodącą rolę w organizacji przedsięwzięcia odegrał jednak oskarżony M. G. , który wyszukał i wynajął odpowiedni lokal oraz wykładał pieniądze na zakup sprzętu. Wydaje się , że K. B. , który od dnia 01.12.2017 r wszedł w prawa najemcy odgrywał w organizacji salonu gier jedynie rolę figuranta. Z uwagi na powyższe, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy potwierdza sprawstwo oskarżonego M. G. . Sąd przypisał oskarżonemu popełnienie zarzuconego mu przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 kks , gdyż w dniu 11 grudnia 2017 r. w lokalu bez nazwy przy ul. (...) O. wspólnie i w porozumieniu z K. B. , urządzał na trzech zestawach komputerowych H. nr (...) , (...) i (...) gry o charakterze losowym w celach komercyjnych bez wymaganego zezwolenia i w miejscu do tego nieprzeznaczonym, czyli niezgodnie z przepisami art. 6, art. 14 i 23a ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych . Sąd wymierzając karę za ten czyn kierował się dyrektywami określonymi w treści art. 13 § 1 kks , biorąc pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i jego winy, albowiem zostały narażone podstawowe interesy podatkowe Skarbu Państwa oraz ochrona porządku i zdrowia publicznego zagrożona niekontrolowanym rozwojem powszechnie dostępnych gier hazardowych. Dodatkowo oskarżony był w przeszłości karany sądownie, w tym za czyny z art. 107 § 1 kks (k.204-206) . Na korzyść M. G. sąd poczytał jego przyznanie się do winy oraz złożenie na ogół szczerych wyjaśnień w toku rozprawy głównej . Kierując się powyższym sąd wymierzył oskarżonemu karę 80 stawek dziennych grzywny, uznając, że jest to kara, która spełni warunki prewencji ogólnej i szczególnej wobec oskarżonego oraz będzie adekwatna do stopnia jego winy i społecznej szkodliwości czynu. Ustalając wartość jednej stawki dziennej zgodnie z art. 23 § 1 i 3 kks sąd winien brać pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Wysokość jednej stawki dziennej nie może być niższa niż jedna trzydziesta minimalnego wynagrodzenia za pracę w chwili czynu tj. w 2017 r czyli kwoty 2000 zł (zob. rozporządzenie Rady Ministrów z 09.09.2016 r w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017 r , Dz.U. poz.1456).tj. 66,66 zł. Kierując się powyższym wartość jednej stawki dziennej ustalono na kwotę 70 zł. W ocenie sądu oskarżony będzie w stanie wpłacić orzeczoną karę grzywny, zwłaszcza, że jest posiadaczem ujawnionych w trakcie postępowania składników majątkowych. Obligatoryjny przepadek dowodów rzeczowych orzeczono na podstawie art. 30 § 5 kks , zgodnie z którym w wypadkach określonych w art. 107 § 1 – 3 kks orzeka się przepadek dokumentu lub urządzenia do gry losowej, gry na automacie lub zakładu wzajemnego, a także znajdujących się w nich środków pieniężnych oraz wygranych, które na podstawie tego dokumentu przypadają grającemu, a także środków uzyskanych ze sprzedaży udziału w grze lub wpłaconych stawek. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 z póz. zm.) sąd zasądził od oskarżonego M. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 560 złotych tytułem opłaty sądowej oraz obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w połowie w wysokości 515,79 zł. ZARZĄDZENIE - (...) - (...) - (...) (...)