Sad powszechny, VI W 2339/13

Sygnatura akt VI W 2339/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014r. sprawy przeciwko J. G. synowi M. i I. z domu Ł. urodzonemu (...) w miejscowości T. obwinionemu o to, że w dniu 19.02.2013 r. o godz. 16:25 we W. na ul. (...) przy ulicy (...) we W. dokonał postoju pojazdem marki R. o nr rej. (...) w taki sposób, że utrudnił wjazd i wyjazd z garażu. tj. o czyn z art. 97 kw w związku z art. 49 pkt 1 ust. 2 prd ****************** uznaje obwinionego J. G. za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 97 kw i za to na podstawie art. 97 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) złotych. UZASADNIENIE W dniu 19 lutego 2013 r. o godz. 16.25 J. G. zaparkował swój samochód marki R. (...) (...) na pojeździe do garażu użytkowanego przez B. S. . Podjazd ten był usytuowany na poboczu drogi publicznej tj. ul. (...) i (...) we W. . Samochód marki R. (...) został zaparkowany niemal na wprost wjazdu do garażu – w 1/3 szerokości prawego skrzydła drzwi garażowych, prostopadle do linii drzwi garażowych. Przód tego samochodu znajdował się w odległości około 4 m od tych drzwi. W tym czasie nawierzchnia drogi była zaśnieżona. Przy wnęce drzwi garażowych z jej lewej strony była usytuowana pryzma śnieżna. To samo w sobie stanowiło przeszkodę w otwarciu drzwi garażu o szerokości skrzydła 120 cm w kącie większym niż 90 stopni a zbliżonym do 120 stopni. Z drugiej strony taką przeszkodą była wkopana opona. B. S. był użytkownikiem samochodu marki O. (...) o długości 449 cm i szerokości 184 cm. W tej sytuacji próba wjazdu przez B. S. jego samochodem do garażu była istotnie utrudniona. Odległość jego samochodu w trakcie manewrowania od samochodu marki R. (...) jak i drzwi garażowych wynosiłaby kilka centymetrów. Manewrowanie przy tym było dodatkowo utrudnione w skutego pokrywającego nawierzchnię podjazdu do garażu śniegu powodującego ryzyko uślizgów bocznych. Wjazd do garażu był lekko podniesiony i jakikolwiek uślizg opon prowadziłby do kontaktu wjeżdżającego samochodu z drzwiami garażowymi lub samochodem marki R. (...) . dowód: dokumentacja fotograficzna k. 12-15, 17, 51-54, 83-84, 93; umowa najmu k. 21-22; notatka urzędowa k. 26; zeznania S. I. k. 49, 50; zeznania W. B. k. 49, 50; zeznania B. S. k.50; informacja (...) k. 56-58; opinia biegłego J. D. k. 63-68, 86, 94, 95-97; J. G. nie był karany za popełnienie wykroczeń przeciwko porządkowi i bezpieczeństwu w komunikacji. dowód: informacja k. 41; J. G. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż miejsce, w którym zaparkował swój samochód nie było droga publiczną. Natomiast wjazd do garażu nie powinien być problematyczny. vide: wyjaśnienia J. G. k. 48-49, 50, Podstawą ustaleń stały się: dokumentacja fotograficzna, umowa najmu, notatka urzędowa, zeznania S. I. , zeznania W. B. , zeznania B. S. , informacja (...) i opinia biegłego J. D. . Dokumentacja fotograficzna oddająca miejsce zdarzenia jak i lokalizację samochodu marki R. (...) nie budzi jakichkolwiek wątpliwości i w tym właśnie zakresie stała się ona podstawą ustaleń. Umowa najmu garażu przy ul. (...) we W. , jako sytuująca interes i uprawnienia pokrzywdzonego B. S. także została uznana, jako niewątpliwa. Podobnie odniesiono się do pisma (...) w przedmiocie charakteru prawnego – części drogi publicznej miejsca zdarzenia. Notatka urzędowa sporządzona przez S. Miejskich korespondująca z ich zeznaniami stała się podstawą ustaleń w przedmiocie miejsca i czasu zdarzenia. Zeznania S. Miejskich S. I. i W. B. oraz pokrzywdzonego B. S. korespondują ze sobą jak i dokumentacją fotograficzną w przedmiocie usytuowania samochodu J. G. względem garażu użytkowanego przez B. S. . Z tego powodu dano im wiarę. Jako odpowiadającą zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego uznano za przydatną opinię biegłego J. D. . Biegły wypowiedział się w sposób zrozumiały i w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego. Nawet sama analiza dokumentacji fotograficznej niepoparta wyliczeniami dla osoby mającej nawet przeciętną wiedzę o sposobie poruszania się samochodów pozwala na stwierdzenie, iż w przedmiotowych okolicznościach wjazd do garażu samochodem marki O. (...) wymagał zwiększenia uwagi i podjęcia dodatkowych czynności, co można było pominąć gdyby samochód marki R. (...) byłby zaparkowany w innym miejscu. Szczegółowe wyliczenia wyrażone w formie graficznej w ocenie Sądu nie zawierają matematycznych i logicznych nieprawidłowości. Zaś odniesienie się do stanu nawierzchni jak i istniejących pryzm śniegu jest w pełni oczywistym, jako uwzględnienie stanu rzeczywistego z momentu zdarzenia. Sąd nie dał wiary J. G. kwestionującego prawny charakter miejsca zdarzenia jak i istnie trudności we wjeździe do garażu wobec sprzeczności z opisanym wyżej materiałem dowodowym. Sąd zważył. Dla odekdowania pojęcia „utrudnianie” należy posłużyć się wykładnią języka prawniczego (por. L.Morawski: Zasady wykładni językowej, Kwartalnik Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, Wydawnictwo C.H.Beck, zeszyt 1/2011 s. 23, 24, 26, 27, 28, 33, 35). W tym zakresie zasadnym wydaje się sięgniecie do dorobku nauki prawa wypracowanego w oparciu o art. 90 kw, który również odsyła do terminu „utrudnianie”. Utrudnianiem ruchu, w świetle wymienionego przepisu, jest zachowanie polegające na wywołaniu na drodze sytuacji zmuszających innych uczestników ruchu do wzmożonej uwagi i wykonywania dodatkowych manewrów (por. W.Kotowski: Kodeks Wykroczeń. Komentarz, Zakamycze 2004, s.382). Zatrzymanie lub postój pojazdu wbrew zakazom wynikającym z art. 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) może stanowić wykroczenie z art. 90 kw (tamowanie lub utrudnianie ruchu), a gdy naruszony zostaje zakaz wynikający ze znaku - z art. 92 § 1 kw, a w innych wypadkach z art. 97 kw (R.A.Stefański: Prawo o ruchy drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, s. 330). Stąd należy przyjąć, iż uchybienie zakazowi przewidzianemu w art. 49 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy stanowi wybryk z art. 97 kw. Ustawodawca w art. 97 kw nie określił jednoznacznie w myśl art. 5 kw, że zachodzi tu jedynie umyślność zaś blankietowy charakter tego przepisu nie pozwala na zastosowanie reguł doszukujących się umyślności w istocie samego wykroczenia, jak to ma miejsce w przypadku czynów z art. 119 § 1 kw czy 51 § 1 kw (por. M. Bojarski, W. Radecki: Kodeks wykroczeń. Komentarz, Warszawa 2005, s. 101-102). W okolicznościach niniejszej sprawy przyjęto, iż usytuowanie samochodu marki R. (...) zmuszało B. S. , zamierzającego wjechać do swojego garażu, do wzmożenia uwagi i podjęcia czynności daleko przekraczających konieczne dla tej czynności w sytuacji gdyby samochodu marki R. (...) tam nie było. Dokonane ustalenia nie pozwoliły na ustalenie by J. G. świadomie zamierzał utrudnić B. S. wjazd do garażu. W ocenie Sądu takie zaparkowanie samochodu przez J. G. było rezultatem jedynie niezachowania należytej ostrożności. Stąd przyjęto, iż J. G. parkując swój samochód w dniu 19 lutego 2013 r. w miejscu gdzie został sfotografowany nieumyślnie dopuścił się czynu z art. 97 kw. Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy względem obwinionego. Jako okoliczność łagodzącą przyjęto prowadzenie przez J. G. nienagannego trybu życia. Okoliczności obciążających nie dostrzeżono.